Uzasadnienie
Pismem z dnia 19 sierpnia 2016 r. A. Z., S. Z. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wskazaną w rubrum w przedmiocie opłaty planistycznej.
Jednocześnie złożono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że opłata ustalona z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wysokości [...] zł stanowi znaczną sumę i przekracza możliwości finansowe przeciętnego obywatela. Skarżąca pobiera świadczenie emerytalne w łącznej wysokości [...] zł, natomiast Skarżący przebywał od stycznia do sierpnia 2014 r. na bezrobociu, a obecnie rozpoczął działalność gospodarczą, jednakże osiągnięty wynik finansowy pozostaje na niskim poziomie. Nadto wobec Skarżących toczy się postepowanie egzekucyjne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016, poz. 718 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Sąd może także wstrzymać wykonanie aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody ma miejsce wówczas, gdy nie będzie możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia bądź powrót do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 6 sierpnia 2015 r., sygn. akt I FSK 1369/15 oraz z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II OZ 1026/12 i z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1841/12, orzeczenia dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które powodują trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego następuje tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 15 listopada 2012 r., sygn. akt II OZ 990/12 i z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt I GSK 1251/12.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, pozostawione jest uznaniu Sądu i może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego. Na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi.
Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu skarżący uprawdopodobnili, że wykonanie zaskarżonej decyzji stwarzałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w ich majątku, powodując trudne do odwrócenia skutki. Trzeba przede wszystkim wziąć po uwagę wysokość nałożonej opłaty, której uiszczenie może przekraczać możliwości finansowe skarżących, natomiast ewentualna egzekucja administracyjna mogłaby wyrządzić im znaczną szkodę i nieodwracalne skutki, albowiem pozbawi skarżących środków na bieżące utrzymanie.
Podzielić w rozpatrywanej sprawie należy stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, że sąd analizując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. nie może ograniczyć się tylko do okoliczności podanych w samym wniosku, lecz do całokształtu akt sprawy (por. postanowienie NSA z 3 czerwca 2015 r., I OSK 1476/15).
W tej sytuacji, mając na uwadze całokształt okoliczności, Sąd uznał, że realizacja zaskarżonej decyzji, w kontekście stwierdzonych okoliczności faktycznych uzasadnia udzielenie skarżącym ochrony tymczasowej.
Wprawdzie świadczenie pieniężne, którego dotyczy spór w niniejszej sprawie, jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, jednakże rozważając skutki zapłaty owej należności, należało mieć na uwadze konsekwencje wynikające z wysokości ustalonej opłaty.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.