Uzasadnienie
B. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewody zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę A. W.. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca przytoczyła treść przepisu art. 61 P.p.s.a. oraz powołała ustawowe przesłanki wtrzymania wykonania decyzji powołując się na orzecznictwo sądów i doktrynę. Skarżąca wskazała, że rozpoczęcie przez inwestora realizacji obiektu budowlanego na podstawie wadliwie wydanej decyzji, może doprowadzić do sytuacji w której, inwestor poniesie znaczące koszty rozpoczęcia prac budowlanych, których efekty w razie uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji, będą musiały być usunięte.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jak stanowi § 3 wyżej wymienionego przepisu: po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu.
Skarżący ma obowiązek wykazać istnienie jednej ze wskazanych w tym przepisie przesłanek. Nie chodzi przy tym o posłużenie się użytymi przez ustawodawcę zwrotami tj. "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody" czy też "spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków" lecz o wskazanie okoliczności, które pozwolą na ocenę, że w istocie mamy do czynienia z jedną z opisanych w tym przepisie sytuacji.
Należy również podkreślić, na co wielokrotnie zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, że prawo zabudowy (art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.; dalej: "Prawo budowlane"), a tego dotyczy zaskarżona decyzja, jest prawem podmiotowym każdego, kto posiada prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane (w rozumieniu art.3 pkt 11 Prawa budowlanego), podlega szczególnej ochronie, a wszelkie ograniczenia w tym zakresie muszą być podyktowane koniecznością ochrony dóbr o szczególnym znaczeniu – np. bezpieczeństwa, zapewnienia odpowiednich warunków zdrowotnych i higienicznych, ochrony środowiska. (postanowienia NSA z dnia 29 lipca 2010 r., sygn. akt II OZ 729/10, z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II OZ 1361/11 orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach cbois.nsa.gov.pl). Uwagi te należy uznać również za aktualne przy rozpoznawaniu wniosków o wstrzymanie wykonania tego rodzaju decyzji.
W ocenie Sądu lakoniczny wniosek skarżącej zamieszczony w treści skargi nie przemawia za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd stwierdził bowiem, że skarżąca nie uprawdopodobniła, iż z wykonaniem zaskarżonej decyzji łączy się niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca w swoim wniosku poza przytoczeniem ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, nie wskazała na czym zagrożenie czy ewentualna szkoda miałaby polegać. Ewentualne wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji niesie przede wszystkim konsekwencje dla inwestora, którego w pierwszej kolejności obciążają koszty realizacji inwestycji i mogące na skutek tego powstać szkody, a nie dla Skarżącej.
Powoływanie się zatem wyłącznie na te okoliczności, jako przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, czyni wniosek nieuzasadnionym.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.