Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 2010 r., Wójt Gminy R. działając na podstawie art. 104 § 1 i art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 98a ust. 1,1a,3 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 Nr 261, poz. 2063 ze zm.) w związku z uchwałą Rady Gminy z dnia [...] 2005 r. [...] w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku jej podziału oraz w wyniku wybudowania urządzeń infrastruktury technicznej (Dz. Urz. Woj. [...] Nr 139 z dnia [...] 2005 r., poz. 3865) ustalił opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości nieruchomości stanowiących współwłasność czworga skarżących. Organ bazując na opinii rzeczoznawcy, który sporządził operat szacunkowy, ustalił wysokość opłaty w kwocie [...] złotych. Równocześnie organ wezwał skarżących do wniesienia w przepisanym terminie opłaty w proporcjach ustalonych na podstawie udziału we współwłasności, tj.:
- - 5/8 przypadające na P. M.
- - 1/8 przypadająca na W. M.
- - 1/8 przypadająca na J. M.
- - 1/8 przypadającą na J. G. W dniu [...] r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. (dalej SKO) wpłynęło odwołanie skarżących. Skarżący podnieśli w nim, że odwołują się od decyzji Wójta Gminy R. w przedmiocie rozłożenia zobowiązania z tytułu opłaty adiacenckiej na raty. Skarżący podnieśli, iż ich zdaniem, "cena ustalona za sprzedane działki została zawyżona przez rzeczoznawcę". W opinii skarżących, rzeczoznawca wycenił działki znacznie powyżej wartości, za którą zostały sprzedane - tj. wycenione zostały na poziomie [...] złotych za metr kwadratowy, podczas gdy sprzedane zostały za [...] złotych za metr kwadratowy.
Postanowieniem z dnia [...] 2008 r., Nr [...], SKO w P., działając na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856) oraz art. 127 § 2, art. 129 §2 i art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. SKO wskazało, iż skarżący w istocie złożyli odwołanie od decyzji z dnia [...] 2010 r., skutecznie im doręczonej [...] 2010 r. Tym samym uchybili 14 dniowemu terminowi zawitemu, który upłynął [...] 2010 r. Równocześnie podkreślił, iż skarżący nie złożyli wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia odwołania.
Pismem z dnia [...] 2010 r., złożonym w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w P. tego samego dnia, skarżący P. M., W. M., J. M. i D. G. wnieśli skargę na postanowienie SKO z dnia [...] 2010 r. Nr [...] o uchybienie terminu na wniesienie odwołania w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej związanej z podziałem gruntu. Skarżący argumentowali, iż z materiałem dowodowym w postępowaniu o ustalenie wysokości opłaty adiacenckiej zapoznali się tylko P. M. i W. M., zaś J. M. i D. G. "nie były zapoznane i nie dały upoważnienia do podejmowania decyzji w ich imieniu".
Skarżący podnieśli, iż D. G. nie była skutecznie informowana o toczącym się postępowaniu, bowiem korespondencja do niej adresowana była na adres [...], podczas gdy faktycznie skarżąca G. zamieszkuje w [...]. Skarżący zakwestionowali również wycenę gruntu dokonaną przez rzeczoznawcę. Skarżący skonstatowali wreszcie, że "po dogłębnym przeanalizowaniu wszystkich okoliczności cała rodzina doszła do przekonania, że ojciec z synem W. pochopnie wyrazili zgodę na uregulowanie tak zawyżonej kwoty".
Pismem z dnia [...] 2010 r. SKO w P. odpowiedziało na skargę, wnosząc o jej oddalenie. Odpowiadając na zarzuty skarżących, SKO podniosło, że decyzja dotycząca opłaty adiacenckiej została skutecznie doręczona wszystkim współwłaścicielom przedmiotowego gruntu. W przypadku W. M., J. M. i P. M. nastąpił osobisty odbiór, natomiast odbiór decyzji dla D. G. potwierdził jej ojciec – P. M., podobnie jak w przypadku doręczenia postanowienia SKO z [...] 2010 r. Organ II instancji podkreślił, że składając odwołanie, D. G. również wskazała adres w M., na który doręczane były dotychczasowe pisma.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się bezzasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 02/153/1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu.
Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 02/153/1270 ze zm., dalej – ppsa).
Zgodnie z przepisem z art. 42 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej - kpa), pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. W przypadku natomiast nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi.
Fakt, że wszyscy skarżący wiedzieli o toczącym się postępowaniu, dowiedzieli się o decyzji z dnia [...] 2010 r. w dniu [...] 2010 r., i że na właściwy adres organ doręczył skarżącej D. G. wyżej wskazaną decyzję potwierdzają następujące okoliczności. Przede wszystkim jak wynika z akt sprawy D. G. i pozostali skarżący podali jako swój adres M. zarówno w piśmie z dnia [...] 2010 r., w którym skarżący wnieśli do organu podanie o rozłożenie kwoty opłaty adiacenckiej na okres 10 lat, jak i odwołaniu z dnia [...] 2010 r. Pod powyższy adres były skarżącym wysyłane zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia wysokości opłaty adiacenckiej z [...] 2010 r., postanowienie o powołaniu rzeczoznawcy z [...] 2010 r., zawiadomienie o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym z [...] 2010 r. i pismo z [...] 2010 r. D. G. nigdy nie informowała o zmianie adresu, a przecież pisma kierowane do niej jak i do pozostałych skarżących odbierał nie tylko skarżący P. M. ale także J. M. i W. M..
Zgodnie z art. 129 § 2 kpa odwołanie od decyzji administracyjnej organu I instancji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że odwołanie skarżący złożyli po upływie wskazanego wyżej terminu. Skarżący o decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...] 2010 r. dowiedzieli się dnia [...] 2010 r., dlatego też odwołanie winni złożyć do dnia [...] 2010 r. Tymczasem odwołanie złożyli w Biurze Obsługi Interesanta Urzędu Gminy R. w dniu [...] 2010 r., a więc po upływie zakreślonego terminu.
Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i niezależną od uznania organu odwoławczego. W razie bowiem jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydać postanowienie o uchybieniu terminu przewidziane w art. 134 kpa. Pogląd ten jest niekwestionowany i znajduje poparcie w licznych orzeczeniach NSA np.: w niepublikowanym wyroku NSA z dnia 29 stycznia 1997 r., SA / Gd 1482 / 96, w którym stwierdzono, że: "skarżący wniósł odwołanie z uchybieniem 14-dniowego terminu (art. 129 § 2 kpa). W takiej sytuacji organ nie ma innej możliwości jak tylko stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania, co wynika z przepisu art. 134 kpa. Nie jest to zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej"; czy też w niepublikowanym wyroku NSA z dnia 15 listopada 1995 r., SA / Ka 2111 / 94, w którym przyjęto, że: "gdy organ II instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania" i nawet nieznaczne przekroczenie terminu do wniesienia odwołania zobowiązuje organ do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania - tak NSA w wyroku z dnia 27 listopada 1996 r., SA / Łd 2665 / 95, BS 1997, nr 5, poz. 32.
Mając zatem na względzie przedstawione powyżej okoliczności faktyczne i prawne Wojewódzki Sąd Administracyjny - stwierdzając prawidłowość zastosowania przez organ orzekający w sprawie przepisów prawa procesowego oraz prawidłowość ich wykładni - stosownie do przepisu art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji.