Uzasadnienie
Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej P.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie, od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów Sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym, a orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (art. 157 §§ 2 i 3).
Uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów następuje w przypadkach, w których sąd nie orzekł w ogóle o kosztach, mimo, że strona zażądała we właściwym czasie ich przyznania. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Pomimo, bowiem że najpierw skarżąca osobiście (k. 2 akt sądowych), a następnie przez pełnomocnika profesjonalnego (k. 24 akt sądowych) wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, to w wyroku z dnia [...] 2010 r. nie zamieszczono rozstrzygnięcia w tym względzie.
Wobec powyższego w zakreślonym ustawą terminie, pismem z dnia [...] 2010 r. (k. 43 akt sądowych) pełnomocnik skarżącej wniosła o uzupełnienie wyroku z dnia [...] 2010 r. o orzeczenie o kosztach postępowania "z uwzględnieniem wysokości grzywny, która była przedmiotem zaskarżenia".
Wniosek o uzupełnienie wyroku zasługiwał na uwzględnienie, jednakże nie było podstaw do ustalenia wysokości kosztów postępowania w sposób objęty żądaniem wniosku.
Zgodnie z art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W niniejszej sprawie, jak wynika z akt sprawy wyrokiem z [...] 2009 r., sygn. IV SA/Po 949/09 tut. Sąd uwzględnił skargę I. S. na postanowienie W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. nie orzekając jednak o kosztach postępowania. Wyrok należało zatem uzupełnić na podstawie cytowanego powyżej art. 157 § 1 P.p.s.a. Na wysokość kosztów postępowania złożył się wpis od skargi uiszczony przez skarżącą w kwocie 100,00 zł oraz koszty wynagrodzenia radcy prawnego w kwocie 240,00 zł wynikającej z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).
Podkreślenia bowiem wymaga, że sprawa w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia - jest,inną sprawą" - w rozumieniu § 14 ust. 2 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (por. postanowienie NSA z 24.03.2009 r., sygn. II OZ 257/09). Przedmiotem skargi w tej sprawie jest, bowiem postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym (por. postanowienia NSA z 17.12.2009 r., sygn. II OZ 1131/09, z 27.08.2009 r. sygn. II OZ 722/09, z 04.08.2009 r., sygn. II OZ 642/09). Stosownie natomiast do treści § 14 ust. 2 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w postępowaniu przed sądami administracyjnymi stawki minimalne "w innej sprawie" wynoszą kwotę 240 zł. Dlatego też, w niniejszej sprawie Sąd ustalił wysokość kosztów wynagrodzenia radcy prawnego w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.
Z uwagi na powyższe, Sąd - działając na podstawie art. 157 § 2 i 3 P.p.s.a. oraz art. 200 P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji postanowienia.
MZ