Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w dniu 15 kwietnia 2010r. wydał wyrok uchylający decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu z dnia [...] września 2009r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej. W związku z brakiem rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania, pełnomocnik skarżącego – radca prawny J.K. - w dniu 22 kwietnia 2010r. wniósł o uzupełnienie wydanego wyroku o rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów sądowych.
Jak wynika z akt sprawy pełnomocnika skarżącego w piśmie z dnia 20.01.2010r. złożył wniosek o zasądzenie kosztów niniejszego postępowania. W związku z powyższym stwierdzić należy, że zgodnie z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa) w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zasady ustalania wysokości zwrotu niezbędnych kosztów postępowania uregulowane są w art. 205 ppsa, który w § 2 przewiduje, iż do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednakże nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
Do określania stawek opłat za czynności radców prawnych reprezentujących stronę stosuje się przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm. – dalej rozporządzenie). Zgodnie z treścią § 2 cytowanego rozporządzenia zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynieniu się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w cytowanym powyżej przepisie, stosownie do § 2 ust. 2 rozporządzenia, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3 - 4, przy czym opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszym postępowaniu była decyzja w przedmiocie choroby zawodowej. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż nakład pracy radcy prawnego jak i rodzaj oraz stopień zawiłości sprawy nie uzasadniają w ocenie Sądu przyznania wynagrodzenia w wysokości wyższej niż stawka minimalna określona w §14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia i wynosząca 240 zł.
Z tego względu przy uwzględnieniu obowiązującego w niniejszej sprawie ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych (art. 239 pkt 1 lit. c ppsa), Sąd na podstawie art. 157 §2 i 3 w zw. z art.166 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.