Uzasadnienie
Skarżący J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2009 r. uzgadniające projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących i w zabudowie bliźniaczej z niezbędną infrastrukturą, na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] przy ul. [...] i ul. [...] we wsi N. gm. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej jako P.p.s.a.) do pisma wnoszonego do sądu strona dołącza jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich pozostałym uczestnikom postępowania.
Ponieważ skarżący nie złożył właściwej ilości odpisów skargi, Sąd pismem z dnia 2 lipca 2009 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie jej 84 egzemplarzy, poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych. W piśmie tym zamieszczono pouczenie, że nieuzupełnienie braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie skargi.
Wyżej wymienione wezwanie Sądu zostało doręczone w dniu 14 lipca 2009 r. dorosłemu domownikowi, zatem zgodnie z art. 72 P.p.s.a. należy uznać je za doręczone prawidłowo. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie w dniu 21 lipca 2009 r., natomiast skarżący w zakreślonym terminie nie uzupełnił braków formalnych skargi.
Braki formalne przedmiotowej skargi uniemożliwiły dalsze prowadzenie sprawy albowiem wobec ich wystąpienia pozostałe strony postępowania nie mogłyby zapoznać się z zarzutami skargi co skutkowałoby tym, że zostałyby pozbawione możliwości zajęcia stanowiska w sprawie, a tym samym obrony swoich praw.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 232 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.