Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia była uchwała Rady Miasta O. Nr [...] z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] (Dz.Urz. Woj. [...]. Nr [...] poz. [...]) - w części dotyczącej działki ew. nr [...] (obręb [...]), zwana dalej "Planem [...]".
W skardze, wniesionej na zasadzie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), p. J. K. - właściciel działki ew. nr [...], reprezentowany przez pełnomocnika (radcę prawnego) - sformułował zarzuty naruszenia:
- - prawnie chronionego interesu skarżącego poprzez ograniczenie jego prawa własności do nieruchomości (położonej w O. przy ul. [...] - działka ew. nr [...]), przez przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego tej działki pod drogę dojazdową dla działki sąsiadującej z działką skarżącego, co prowadzi do podziału nieruchomości a następnie wywłaszczenia lub wykupienia terenu przeznaczonego pod drogę,
- - wydanie skarżonego aktu prawa miejscowego w sposób niezgodny z obowiązującym prawem tj. z naruszeniem art. 21, 31 ust.
- 3. i art. 64 ust 3 Konstytucji Rzeczypospolitej, art. 140 K.c. i art. 10 ust. 1 pkt. 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15 z 1999 r. poz. 139 ze zm.), co prowadziło do nieuzasadnionej ingerencji w prawo własności,
- - prowadzenia uzgodnień dotyczących przeznaczenia terenu, stanowiącego prawo własności skarżącego, z pominięciem właściciela jako strony tego postępowania – kwestia zgody ówczesnego Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa dotyczącej przeznaczenia działki nr [...] pod drogę dojazdową dla sąsiedniej nieruchomości.
Wniesiono o zwrot kosztów postępowania sądowego.
W odwiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie. Wskazano, że przeznaczenie działki skarżącego na drogę było uzasadnione względami merytorycznymi, zaś podnoszone zarzuty w tym zakresie nie mogą mieć istotnego znaczenia w sprawie.
W toku postępowania skarżący poinformował, że Minister Środowiska, decyzją z [...] grudnia 2013 r. stwierdził nieważność decyzji Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z [...] grudnia 1998 r., którą wyrażono zgodę na przeznaczenie gruntu skarżącego na inny cel niż leśny – drogę dojazdową.
W trakcie rozprawy (k. 189) Pełnomocnik skarżącego potwierdził, że przesłana do Sądu w odpisie decyzja wydana przez Ministra Środowiska [...] grudnia 2013 r. jest ostateczna. Oświadczył, że w ewidencji gruntów i budynków działka skarżącego nadal jest oznaczona jako nr [...]. Wskazał, że Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa skierował do organu uchwalającego Plan dwa pisma, które w istocie były decyzjami: pierwsze z [...] listopada 1998 r., gdzie nie wyraził zgody na dopuszczenie innego wykorzystania działki skarżącego niż leśne, a w kolejnym - z [...] grudnia 1998 r. - wyraził zgodę na realizację drogi dojazdowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie z przyczyn w niej podniesionych. Sąd, w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.. z 2012 r. poz 270 ze zm.), nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi.
Sąd badając prawidłowość ustaleń Planu, gdy chodzi i działkę nr [...], stwierdził z urzędu, co następuje:
- - przedmiotowa działka stanowi działkę leśną, co jest niesporne w sprawie; brak możliwości wykorzystania jej na inne cele potwierdza pismo Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z [...] listopada 1998 r., przywoływane m. in. w uchwale Rady Miasta O. z [...] nr [...] w sprawie [...],
- - w stanie prawnym na dzień uchwalenia Planu przeznaczenie w akcie planistycznym gruntów leśnych na cele nieleśne było dopuszczalne wyłącznie po uzyskaniu zgody właściwego organu, którym był odpowiednio Minister Środowiska Zasobów Naturalnych i leśnictwa bądź wojewoda – art. 7 ust. 1 i 2 pkt 2 i 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. Nr 16, poz. 78 ze zm.),
- - jednocześnie prawomocną decyzją wyeliminowano z mocą wsteczną (wobec stwierdzenia nieważności) orzeczenie, mocą którego wyrażono zgodę na przeznaczenie terenu leśnego na realizację drogi na działce nr [...]; wobec stwierdzenia jego nieważności należy uznać, że dany akt nigdy nie mógł odnieść skutecznie skutków prawnych.
W takich uwarunkowaniach prawnych i faktycznych wypada skonstatować, że podejmując uchwałę w przedmiocie Planu, mocą której przeznaczono część działki nr [...] o charakterze leśnym na realizację drogi innej niż służąca dojazdowi do lasu, bez uzyskania stosownej zgody właściwego organu, Rada Gminy, naruszyła tryb sporządzania planu, w rozumieniu art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, co skutkuje nieważnością Planu w danym zakresie.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi – w kontekście braku możliwości zagospodarowania działki zgodnie z wolą skarżącego, w następstwie przyjęcia Planu w określonym brzmieniu - należy wskazać, że są one nieuzasadnione. Przeznaczenie nieruchomości leśnej na inne cele jest możliwe wyłącznie w przypadku uzyskania odnośnej zgody, co w rozpoznawanym przypadku nie miało miejsca. Organ nie mógł w takiej sytuacji naruszyć granic władztwa planistycznego, wobec czego chybione są zarzuty dotyczące uchybienia normom konstytucyjnym, dotyczącym ochrony własności, regulacjom materialnoprawnym zakreślającym jej granice, czy generalnym zasadom planowania przestrzeni.
Z kolei w świetle uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 listopada 2013 r. (sygn. akt II OPS1/13 – dostępna w CBOSA) skarżący (a raczej jego poprzednik prawny – ówczesny właściciel nieruchomości) nie byli per analogiam stroną postępowania w przedmiocie wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntu leśnego na inne cele (patrz tak np. wyrok NSA o sygn. akt II OSK 2993/13 oraz prawomocny wyrok WSA o sygn. akt IV SA/Wa 2405/13 – dostępne w CBOSA). Nie zasadny jest więc zarzut skargi pomięcia właściciela w procedurze uzyskiwania odnośnych zgód.
Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 147 § 1 i art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 i 2. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono w pkt 3 na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490). Na koszty postępowania składa się kwota 300 zł uiszczona tytułem wpisu od skargi, 240 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego oraz 17 zł uiszczone tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.