Uzasadnienie
W dniu 17 lutego 2009 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, złożony na urzędowym formularzu PPF, wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie.
Z informacji podanych przez skarżącego w nadesłanym formularzu wynika, że wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Skarżący jest osobą w podeszłym wieku (92 lata), samotną. Jedynym dochodem strony skarżącej jest emerytura w wysokości 969,45 zł netto miesięcznie. Z rubryki 7 dotyczącej stanu majątkowego wynika, iż skarżący jest właścicielem starego domu wymagającego remontu o pow. 70 m2 oraz działki o pow. 0,67 arów. Poza tym nie posiada żądnego innego majątku, zgromadzonych środków finansowych, ani przedmiotów wartościowych. Miesięczne wydatki skarżącego związane z eksploatacją domu wynoszą 250 zł. Uzasadniając swój wniosek wnioskodawca wskazał, że większość swoich środków finansowych przeznacza na lekarstwa i wizyty lekarskie- 300 zł oraz opłacenie pomocy obcych ludzi- ok. 150 zł. Na wyżywienie oraz środki czystości skarżący wydaje miesięcznie ok. 220 zł.
Rozpoznając wniosek skarżącego należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej,,P.p.s.a.") ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym (a takim zakresem objęty jest wniosek strony o całkowite zwolnienie od kosztów sądowych) następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymanie koniecznego dla siebie i rodziny.
Oceniając przedłożony przez skarżącego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych wzięto pod uwagę opisaną przez niego sytuację rodzinną i majątkową. Przedstawiona przez skarżącego, w nadesłanym formularzu PPF sytuacja wskazuje, iż wnioskodawca nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w środkach utrzymania koniecznego.
Należy mieć na uwadze, iż miesięczne dochody skarżącego w wysokości 969,45 zł służą do pokrycia nie tylko kosztów jego bieżącego utrzymania ale również kosztów stałego leczenia oraz pomocy osób trzecich. Skarżący, w związku z ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, zmuszony jest bowiem do stałego korzystania z pomocy innych osób. Powyższe wskazuje zatem, iż skarżący nie ma realnych możliwości pokrycia pełnych kosztów sądowych w niniejszej sprawie.
Oceniając wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że wnioskodawca wykazał, iż spełnia wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Z tych względów na podstawie art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 §1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.