Uzasadnienie
Pismem datowanym na [...] lipca 2008 r. E. D., zwany dalej "skarżącym", wniósł o wymierzenie Wojewodzie [...], zwanemu dalej "Wojewodą", grzywny w związku niewykonaniem przez ten organ wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 1997 r., sygn. akt II SA 1407/96.
Wyrokiem tym NSA uchylił decyzję Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia [...] lipca 1996 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wojewody nr [...] z dnia [...] kwietnia 1996 r., odmawiającą wszczęcia na wniosek Wójta Gminy N. postępowania o stwierdzenie nieważności orzeczenia Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w N. z dnia [...] sierpnia 1963 r., zatwierdzającego klasyfikację gruntów wsi M. w części dotyczącej terenu osiedla "N.".
W odpowiedzi na skargę Wojewoda podniósł, że wyrok NSA, którego wykonanie jest przedmiotem skargi, został wykonany przez Wojewodę poprzez wydanie decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 1998 r. nr [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności orzeczenia Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w N. z dnia [...] sierpnia 1963 r. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia [...] marca 1999 r. nr [...]. Skarga na powyższą decyzję Ministra oddalona została przez NSA wyrokiem z dnia 6 października 1999 r., sygn. akt II SA 821-822/99.
Na rozprawie przed Sądem w dniu 14 lipca 2009 r. skarżący podniósł, że w następstwie niewykonania wyroku z dnia 22 października 1997 r. nie zostało mu wypłacone odszkodowanie za obniżenie wartości nieruchomości jego i jego siostry, w stosunku do których na podstawie ustawy z 1958 r. zmieniono stan prawny, a mianowicie oznaczenie gruntów nieruchomości "użytki osiedlowe" według stanu na 1934 r. zmieniono na "użytki leśne". Działka była zakupiona dla celów budowlanych, a zmiana powyższa zmieniła jej przeznaczenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem Wojewodzie nie można poczynić zarzutu, że nie wykonał wyroku przywołanego w skardze.
Zgodnie z art.154§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Zgodnie z §2 cytowanego artykułu Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie z §3 cyt. art. wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi.
Zgodnie z §4 cyt. art. osobie, która poniosła szkodę wskutek niewykonania orzeczenia sądu, służy roszczenie o odszkodowanie na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym. Zgodnie z §5 cyt. art. odszkodowanie, o którym mowa w § 4, przysługuje od organu, który nie wykonał orzeczenia sądu. Jeżeli organ w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia wniosku o odszkodowanie nie wypłacił odszkodowania, uprawniony podmiot może wnieść powództwo do sądu powszechnego. Zgodnie z §6 cyt. art. grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
Wszczęcie postępowania sądowego o zastosowanie środków określonych w komentowanym przepisie ma na celu ukaranie organu za niewykonanie wyroków sądowych oraz jego dyscyplinowanie. Istota skargi wszczynającej to postępowanie sprowadza się do żądania zastosowania przez sąd określonych środków.
W konkluzji wyroku NSA z 22 października 1997 r. podniesiono, że wprawdzie w interesującej skarżącego sprawie nałożyły się dwa typy postępowania, a mianowicie wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów oraz przeprowadzenie klasyfikacji gleboznawczej, to jednakże obecnie należałoby ograniczyć się jedynie do oceny orzeczenia zatwierdzającego klasyfikację gruntów z dnia [...] sierpnia 1963 r. i zbadanie go wyłącznie w tym zakresie, czy zostało ono wydane z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie – art.156§1 pkt 2 k.p.a. Głównym zarzutem wymagającym zbadania przy ponownym rozpatrzeniu sprawy jest zarzut naruszenia §1 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów (Dz.U. nr 19, poz.97 z późn.zm.) w zakresie zastosowania tego przepisu względem spornej nieruchomości z uwagi na jej charakter prawny.
W cytowanym wyroku NSA zobowiązał zatem Wojewodę do przeprowadzenia postępowania o stwierdzenie nieważności orzeczenia z dnia [...] sierpnia 1963 r., w szczególności zalecając mu zbadanie, czy nie doszło do naruszenia §1 ust.1 rozporządzenia w sprawie klasyfikacji gruntów. Podkreślić przy tym należy, że NSA nie zawarł jakichkolwiek sugestii co do wyniku postępowania, poprzestając na zobowiązaniu organu do wdrożenia stosownej procedury administracyjnej. Jakiekolwiek inne obowiązki nie zostały tym wyrokiem na organ nałożone.
W następstwie powyższego Wojewoda wydał decyzję z dnia [...] listopada 1998 r., w której po przeprowadzeniu nakazanego przez NSA postępowania nadzorczego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 1963 r. Decyzją z dnia [...] marca 1999 r. Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej utrzymał w mocy decyzję Wojewody. Prawidłowość obu decyzji potwierdził NSA w Warszawie, oddalając wyrokiem z dnia 6 października 1999 r. skargi na decyzję Ministra.
Powyższe oznacza, że obowiązki Wojewody wynikające z wyroku NSA z dnia 22 października 1997 r. zostały wykonane, w związku z czym skarga na ich wykonanie nie może być skuteczna.
W wyroku z dnia 6 października 1999 r. NSA wskazał, że o ile las obejmujący m.in. działki, które pozostają w przedmiocie zainteresowania skarżącego został zaliczony do lasów ochronnych, to ich właściciele winni rozważyć, czy nie skorzystać z możliwości wystąpienia z roszczeniem o ich wykup w trybie art.84 ust.1 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (Dz.U. z 1994 r. nr 49, poz.196 z późn.zm.). Ocena uprawnień wynikających z przywołanego przepisu dla skarżącego oraz odpowiadających im obowiązków spoczywających na organach administracji pozostaje jednakże poza zakresem niniejszej sprawy, której istotą było wyłącznie ustalenie, czy Wojewoda zastosował się do wyroku NSA z 22 października 1997 r. Powyższe, co już wcześniej sygnalizowano, niewątpliwie nastąpiło.
Z powyższych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art.151 p.p.s.a.