Uzasadnienie
Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j. t. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 zwanej dalej,,kpa") po rozpatrzeniu zażalenia Wójta Gminy O. (dalej jako skarżący) na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak: [...] nakładającego na Wójta Gminy O. karę w wysokości 2 500 zł (słownie: dwa tysiące pięćset złotych) za wydanie z naruszeniem terminu określonego wart. 51 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 zpóźn. zm. zwanej dalej ustawą bądź upzp) decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na: 1) demontażu stacji wieżowych nr [...]) demontażu linii napowietrznej SN i słupów SN;
- 3) budowie linii kablowej SN;
- 4) budowie stacji transformatorowej kontenerowej;
- 5) budowie linii kablowych nn, 6) budowie linii napowietrznej nn;
- 7) przeniesieniu szafki oświetleniowej;
- 8) budowie słupa nn;
- 9) wymianie istniejących na dz. nr ew. [...] i [...] słupów na nowe o wys. 10 m;
- 10) wymianie na dz. nr ew. [...] słupa SN na nowy o wys. 12 m w miejscowości O. na działkach nr [...] (...).
W uzasadnieniu wskazano, że nałożona na Wójta Gminy O. kara w wysokości 2 500 zł jest wynikiem 5 dniowej zwłoki i przekroczenia ustawowego terminu w postępowaniu znak:[...] w sprawie wydania decyzji o ustaleniu opisanej wyżej lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przywołano brzmienie przepisu art. 51 ust. 2 ustawy, z którego wynika że organ administracji wyższego stopnia, stwierdzając niewydanie decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku, wymierza organowi orzekającemu karę pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Na potwierdzenie zasadności swojego stanowiska organ przywołał przepisy art. 11 h ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji zakresie dróg publicznych oraz art. 35 ust. 6, 7 i 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz ugruntowane na tle tych przepisów orzecznictwo.
Podniósł ponadto, że organ wyższego stopnia został pozbawiony możliwości swobodnego i uznaniowego decydowania o wymierzeniu kary pieniężnej gdyż zgodnie z przepisami - po ustaleniu liczby dni przekroczenia wskazanego w ustawie terminu, ma on obowiązek wymierzenia kary w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki a brzmienie art. 51 ust. 2 upzp nie daje podstaw do uznaniowości a przy tym wymierzenie kary jest obligatoryjne. Jedynie wykazanie, że opóźnienie powstało z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu powoduje, że kara pieniężna za okres, w którym to usprawiedliwione opóźnienie powstało, nie będzie wymierzona.
Postępowanie z wniosku inwestora rozpoczęło się następnego dnia po dniu wpłynięcia wniosku tj. w dniu [...] maja 2012 r. a zakończyło wydaniem decyzji w dniu [...] lipca 2012r. a więc trwało 70 dni.
W skardze do tut. Sądu skarżący wyjaśnił, iż w niniejszej sprawie organ nie dopuścił się bezczynności, a przekroczenie terminu na wydanie decyzji nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych. Podniósł, że przekroczenie terminu nastąpiło wskutek dwukrotnego awizowania zawiadomienia o wszczęciu spornego postępowania w stosunku do jednej ze stron postępowania tj. K.W. a także na skutek wniosku inwestora o dokonanie w projekcie decyzji dodatkowych zapisów. Zarzucono Wojewodzie [...] niezbadanie przyczyn zaistniałego opóźnienia oraz brak analizy w zakresie ustalenia czy organ miał możliwość dotrzymania 65 - dniowego terminu przewidzianego na wydanie ww decyzji. Skarżący opisał przy tym cały przebieg postępowania.
W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o. postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej jako "ppsa") uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosowanie do art. 51 ust. 1 i 2 upzp w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzje w odniesieniu do inwestycji o znaczeniu gminnym, powiatowym, wojewódzkim i krajowym wydaje wójt, burmistrz lub prezydent miasta. Jednocześnie w przypadku niewydania przez właściwy organ takiej decyzji w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku, organ wyższego stopnia wymierza temu organowi, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, karę pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki (art. 51 ust. 2 upzp). Do terminu, o którym mowa nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 51 ust. 2c upzp).
Jak wynika z ustalonego i niespornego stanu faktycznego wniosek o ustalenie lokalizacji opisanej wyżej inwestycji celu publicznego wpłynął do urzędu [...] maja 2012r. wobec tego, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 57 § 1 § 1 kpa, przy obliczaniu terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Od dnia następnego tj. dnia [...] maja 2012r. rozpoczął bieg terminu na załatwienie sprawy. 65- dniowy termin na wydanie decyzji w niniejszej sprawie upływał w dniu [...] lipca 2012r. Sporna decyzja lokalizacyjna została wydana [...] lipca 2012r. a więc z przekroczeniem terminu o 5 dni. W sprawie należało jedynie rozważyć, czy w tym terminie zaistniały zdarzenia, o jakich mowa w przywołanym wyżej przepisie art. 51 ust. 2c upzp czyli zdarzenia powodujące wstrzymanie biegu terminu na wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.
W tym zakresie, rację ma organ, iż do wyłączających odpowiedzialność czynności, o jakich mowa w art. 51 ust 2c nie można zaliczyć zwykłych czynności procesowych które, jakkolwiek wynikają z przepisów prawa, w tym z przepisów kpa, stanowią zwykłe działania organu składające się na to postępowanie i nie wymagają dodatkowych nadzwyczajnych działań. Nie można więc uznać za takie czynności np. zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania (art. 61 § 4 Kpa), zawiadomienia stron o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, sprawy, uczestniczenia w przeprowadzeniu dowodu (art. 77 § 4, art. 79 § 2, art. 81 Kpa), czy też oczekiwania organu na potwierdzenie otrzymania przez-stronę innego pisma (vide: wyrok NSA z dnia 10 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 136/08, wyrok NSA z dnia 14 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1573/09, wyrok NSA z dnia 3 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 87/08, wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 marca 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 2410/06).
Trzeba zwrócić uwagę, że awizo, na które powołuje się skarżący zostało zwrócone do urzędu w dniu 29 czerwca 2012r. W dniu [...] czerwca 2012r. inwestor złożył wniosek o zmianę w projekcie decyzji i wniosek jego w dniu [...] lipca 2012r., według twierdzenia skarżącego, przekazano urbaniście choć akta sprawy nie zawierają informacji o powyższym ani daty zajęcia stanowiska przez urbanistę, jak również samego jego stanowiska. W sprawie nie odnotowano zatem istotnych czy jakichkolwiek okresów opóźnień spowodowanych z winy strony czy okresów opóźnień z przyczyn niezależnych od organu. Jak wskazano wyżej nie można do nich zaliczyć terminów, jakie pochłaniają czynności związane z tokiem każdego postępowania administracyjnego.
Sąd działając z urzędu w oparciu o art. 134 ppsa nie dostrzegł naruszeń prawa, które skutkowałyby konicznością wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Sąd administracyjny ocenia legalność zaskarżonych aktów administracyjnych; nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną lecz bada jedynie, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których orzeczenia zostały zaskarżone odpowiadają prawu (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/2006 ONSAiWSA 2008/2 poz. 31). Tak dokonana ocena prowadzi do wniosku, że zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie naruszają przepisów kpa. Uzasadnienie decyzji organu II instancji jest szczegółowe i wyczerpujące; zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione oraz przyczyn, z powodu których dowodom przedstawionym przez skarżącego odmówił wiarygodności w zakresie przez niego żądanym.
W sposób jasny i wyczerpujący, z przytoczeniem przepisów prawa, przedstawiono też podstawy prawne tego postanowienia. Postawiony w skardze zarzut, że organ nie zbadał przyczyn zaistniałego opóźnienia nie mógł być uwzględniony. To na skarżącym spoczywał ciężar dowodu, że sporne opóźnienie nastąpiło bez jego winy jako organu prowadzącego postępowanie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ natomiast odniósł się do argumentacji skarżącego i dokonał analizy powodów opóźnienia, co znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Nieuwzględnienie zarzutów skarżącego nie może być utożsamiane z niewystarczającym zbadanie przyczyn ww opóźnienia.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.