Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy własną decyzję z [...] sierpnia 2015 r., nr [...], wyrażającą sprzeciw wobec planowanej wysyłki odpadów z [...] do Polski, dotyczącej 25.000 ton odpadów drewna, oznaczonych kodem [...] zgodnie z załącznikiem IV do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. U. L 190 z 12 lipca 2006 r.; dalej: rozporządzenie) oraz kodem [...], zgodnie z Europejskim Katalogiem Odpadów, zgłoszonej przez [...] A/S z siedzibą w K..
Stan sprawy przedstawiał się następująco:
[...] A/S z siedzibą w K. dokonała zgłoszenia dotyczącego planowanej wysyłki z [...] do Polski 25.000 ton odpadów drewna. Na podstawie art. 12 ust. 1 lit. b rozporządzenia 1013/2006 organ wyraził sprzeciw wobec planowanej wysyłki wskazując, że odbiorca - [...] Spółka z o.o. z siedzibą w S. nie przestrzega krajowych przepisów ustawowych i wykonawczych odnoszących się do ochrony środowiska, ponieważ prowadzi działalność bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego oraz bez pozwolenia wodnoprawnego na pobór wody podziemnej oraz odprowadzanie wód roztopowych i opadowych.
Organ ustalił, że decyzją z [...] marca 2015 r. udzielono Spółce [...] pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do produkcji płyt drewnopochodnych oraz instalacji w przemyśle energetycznym do spalania paliw o mocy nominalnej ponad 50 MW, jednakże decyzja ta nie była ostateczna. W związku z tym organ I instancji stwierdził, że sprowadzenie odpadów z zagranicy byłoby niezgodne z art. 12 ust. 1 lit. b rozporządzenia 1013/2006.
W wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, Główny Inspektor Ochrony Środowiska ustalił na podstawie informacji od Marszałka Województwa [...] z [...] września 2015 r., że zakład posiada uregulowaną sytuację w zakresie przetwarzania odpadów o kodzie [...] w postaci decyzji administracyjnej z [...] marca 2015 r., udzielającej pozwolenia zintegrowanego (opisanej wcześniej). Decyzja jest ostateczna. Organ stwierdził, że Spółka [...] dysponuje także pozwoleniem wodnoprawnym.
W toku postępowania organ zwrócił się do [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (WIOŚ) z wnioskiem o przedstawienie informacji na temat przestrzegania przez odbiorcę przepisów ochrony środowiska, w szczególności warunków wydanych mu decyzji. Jak się okazało, w październiku 2015 r. WIOŚ przeprowadził kontrolę w zakresie przestrzegania tych przepisów, stwierdzając nieprawidłowości polegające na niewykonaniu w II i III kwartale 2015 r. badań jakości zużywanych paliw, co stanowi naruszenie warunku określonego w punkcie VII.3 pozwolenia zintegrowanego, a naruszenie to ma, zdaniem tego organu, charakter nieusuwalny.
Ponadto stwierdzono magazynowanie odpadów wydobytych z hałdy odpadów drzewnych obok produktu ubocznego, który stanowią kora, odsort, ścinka drewna i kawałkowe płyty, co stanowi naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21), brak kart przekazania niektórych z odpadów, w tym odpadów przekazanych osobom fizycznym na ich własne potrzeby w zbiorczym zestawieniu danych za 2014 r.. Spółka ta nie przedłożyła kart przekazania w 2015 r. odpadów dla 1.069,54 Mg kod [...]. Kontrolujący powziął także wątpliwości co do możliwości zużytkowania na własne potrzeby przez osobę fizyczną 14.699 Mg odpadów - co świadczy o tym, że odpady zostały zagospodarowane niezgodnie z wymogami ochrony środowiska.
Ponadto organ przeanalizował wyniki 8 kontroli przeprowadzonych u odbiorcy w latach 2012-2015. W każdej z nich stwierdzono nieprzestrzeganie przez odbiorcę przepisów ochrony środowiska oraz warunków decyzji administracyjnych, poprzez stwierdzenie wytwarzania większej ilości odpadów niż dopuszczona zezwoleniem, magazynowanie odpadów w sposób inny niż dopuszczony zezwoleniem, spalanie odpadów nieujętych w zezwoleniu i nieprawidłowości w prowadzonej ewidencji odpadów. Ostatecznie organ stwierdził, że przyczyny wniesienia sprzeciwu przez stronę w postępowaniu I-instancyjnym ustały, gdyż odbiorca dysponuje pozwoleniem zintegrowanym i pozwoleniem wodnoprawnym, jednakże na podstawie kontroli przeprowadzonej od [...] października do [...] listopada 2015 r. organ II instancji powziął inne informacje na temat nieprzestrzegania przez odbiorcę krajowych przepisów ustawowych i wykonawczych odnoszących się do ochrony środowiska, co wyczerpuje dyspozycję art. 12 ust. 1 lit. b rozporządzenia 1013/2006, uzasadniając utrzymanie w mocy wcześniejszego rozstrzygnięcia.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniosła [...] A/S, żądając stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ewentualnie wnosząc o jej uchylenie w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Skarżąca zarzuciła tej decyzji:
- I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1. art. 15 w związku z art. 127 § 3 kpa, poprzez nierozpatrzenie ponownie sprawy w zakresie, w jakim została wydana zaskarżona decyzja i rozszerzenie - na etapie rozpoznawania wniosku o ponowne rozstrzygnięcie sprawy - rozpoznawanej sprawy w zakresie stanu faktycznego, o którym orzekał organ w pierwszej decyzji, a w konsekwencji oparcie decyzji wydanej po rozpoznaniu ww. wniosku skarżącej o inny stan faktyczny, pozbawiając ją tym samym prawa do dwukrotnego rozpatrzenia sprawy w postępowaniu administracyjnym; w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ oparł swoje rozstrzygnięcie o nowe okoliczności, niepowołane w treści pierwszej decyzji, do których skarżąca nie mogła się odnieść w toku postępowania administracyjnego;
- 2. art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa, polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, wyrażające się w tym, iż organ wydał zaskarżoną decyzję w oparciu o informacje [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, których wnikliwa analiza i wszechstronnie zebrany materiał dowodowy powinny organ doprowadzić do przekonania, iż odbiorca nie narusza przepisów o ochronie środowiska i brak jest podstaw do wydania sprzeciwu wobec planowanej wysyłki odpadów, gdyż wykryte w toku kontroli WIOŚ u odbiorcy nieprawidłowości są wyłącznie drobnymi, posiadającymi niski ciężar gatunkowy przewinieniami, z tytułu których WIOŚ nie wydał wobec odbiorcy począwszy od 2012 r. żadnych zarządzeń pokontrolnych, a odbiorca ponadto wszelkie wykryte nieprawidłowości usunął; nadto, poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, wyrażające się w braku wskazania, jakie dokładnie przepisy dotyczące ochrony środowiska naruszył odbiorca odpadów, co narusza również zasadę ogólną przekonywania, zgodnie z którą organ powinien wyjaśnić stronie zasadność przesłanek, jakimi kierował się przy załatwieniu sprawy;
- 3. art. 7 i art. 8 kpa, poprzez nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, wyrażającego się w tym, iż wysyłka przez skarżącą odpadów do Polski przyczyniłaby się znacząco do realizacji sformułowanego w 2015 r. przez Komisję Europejską postulatu powstania w krajach Unii Europejskiej gospodarki o zamkniętym obiegu, opartej, m.in. na działalności przedsiębiorstw oferujących produkty wytworzone z surowców wtórnych, a więc takich jak odbiorca w niniejszej sprawie, co również spowodowało naruszenie przez organ zasady ogólnej pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa;
- II. naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 12 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 oraz art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2015 r. poz. 1048), poprzez błędną wykładnię skutkującą rażącym naruszeniem tych przepisów (art. 156 § 1 pkt 2 kpa) na skutek uznania, że podstawą wniesienia sprzeciwu wobec planowanego międzynarodowego przemieszczenia odpadów może być nieprzestrzeganie przepisów ochrony środowiska przez prowadzącego instalację odbiorcę odpadów, podczas gdy zgodnie z literalnym brzmieniem art. 12 ust. 1 lit. b rozporządzenia 1013/2006 - właściwe organy miejsca przemieszczenia mogą zgłosić sprzeciw, jeżeli planowane przemieszczanie lub odzysk odpadów nie byłyby zgodne z przepisami krajowymi w zakresie ochrony środowiska, porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub ochrony zdrowia i dotyczącymi działań podejmowanych w państwie zgłaszającym sprzeciw; tym samym, naruszanie przepisów przez odbiorcę odpadów w przeszłości - w tym znikomej szkodliwości nieprawidłowości, nie może być podstawą zgłoszenia sprzeciwu w oparciu o art. 12 ust. 1 lit. b rozporządzenia 1013/2006 w związku z art. 9 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów; powołana przez organ przesłanka odnosi się do przyszłości, tj. do planowanego przemieszczenia, a nie do przeszłości, tj. do działań dokonanych przez odbiorcę odpadów w zakresie prowadzonej działalności.
Z ostrożności, na wypadek nie podzielenia przez Sąd powyższego zarzutu, skarżąca zarzuciła naruszenie art. 12 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1013/2006 oraz art. 9 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów skutkujące ich rażącym naruszeniem (art. 156 § 1 pkt 2 kpa) i zgłoszenie sprzeciwu wobec planowanej wysyłki odpadów, podczas gdy planowane przemieszczenie odpadów jest zgodne z przepisami krajowymi w zakresie ochrony środowiska, jak również spełnia wszelkie pozostałe warunki określone w przepisach ww. aktów prawnych, niezbędne do wydania przez organ zezwolenia na wysyłkę odpadów, gdyż ich odbiorca prowadzi swoją działalność zgodnie z przepisami prawa ochrony środowiska, o czym świadczy chociażby znikoma ilość nieprawidłowości, jak i sankcji nałożonych na niego przez WIOŚ w toku licznych kontroli w latach 2012-2016 oraz brak wydanych zarządzeń pokontrolnych przez WIOŚ.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wyrokiem z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 862/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i zasądził od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz [...] A/S z siedzibą w K. kwotę 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Na skutek skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, wyrokiem z dnia 19 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1132/17, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania oraz zasądził od [...] A/S na rzecz organu kwotę 580 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu NSA wskazał m.in., że dopuszczalne jest przeprowadzenie nowego dowodu w postępowaniu związanym z rozpoznaniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, więc nie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania zwłaszcza, że skarżąca została zawiadomiona co do możliwości wypowiedzenia się odnośnie zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w zakresie akt sprawy dostępnych w siedzibie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska.
Ponadto rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy organ jest bowiem obowiązany uwzględnić zmiany stanu faktycznego, które wystąpiły po wydaniu pierwotnej decyzji, a przed rozpatrzeniem powyższego wniosku, co dotyczyło m.in. uzyskania przez odbiorcę pozwolenia zintegrowanego z [...] marca 2015 r., które stało się ostateczne, jak i ostatecznego pozwolenia wodnoprawnego. Jednakże podstawa do wydania decyzji w zakresie zgłoszenia sprzeciwu wobec przemieszczania odpadów przeznaczonych do odzysku na podstawie art. 12 ust. 1 lit. b cyt. rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 zachodzi w przypadku, kiedy nie byłoby to zgodne z "przepisami krajowymi w zakresie ochrony środowiska, porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub ochrony zdrowia i dotyczącymi działań podejmowanych w państwie zgłaszającym sprzeciw".
Natomiast już w uzasadnieniu decyzji z [...] sierpnia 2015 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, że odbiorca naruszył także wymagania skutkujące koniecznością wniesienia sprzeciwu, do dotyczyło, po pierwsze, warunku określonego w punkcie VII.3 osnowy pozwolenia zintegrowanego - z powodu nieprzeprowadzenia w II i III kwartale 2015 r. badań jakości zużywanych paliw (innych niż gaz ziemny). Po drugie, w trakcie kontroli stwierdzono, że doszło do naruszenia art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, z powodu łącznego magazynowania odpadów oraz produktu ubocznego.
Po trzecie, stwierdzono naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 grudnia 2010 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych na potrzeby ewidencji odpadów (Dz. U. Nr 249, poz. 1673), z powodu nieprawidłowego wypełnienia kart ewidencji odpadu w odniesieniu do 9.496,34 Mg odpadów o kodzie [...] oraz 4.166,885 Mg odpadów o kodzie [...], wytworzonych w 2014 r.. Po czwarte, doszło również do naruszenia warunków rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 grudnia 2014 r. w sprawie dokumentów stosowanych na potrzeby ewidencji odpadów (Dz. U. poz. 1973), z powodu nieprawidłowego wypełnienia kart ewidencji odpadu w odniesieniu do 1.069,54 Mg odpadów o kodzie [...] wytworzonych w 2015 r.. Brak jest więc podstaw do stwierdzenia nieprawidłowości uzasadnienia decyzji zgłaszającej sprzeciw wobec wysyłki z [...] do Polski przedmiotowych odpadów drewna, a utrzymanej w mocy w postępowaniu rozpoznającym wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W stanie prawnym i faktycznym tej sprawy, NSA uznał za zasadny zarzut kasacyjny, dotyczący naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 107 § 3 kpa i art. 12 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 z powodu uwzględnienia skargi, gdyż uzasadnienie decyzji zgłaszającej sprzeciw wobec wysyłki z [...] do Polski odpadów drewna, jak i utrzymującej ją w mocy decyzji ostatecznej wyjaśniło również prawidłowo przesłanki zastosowania przedmiotowego sprzeciwu na podstawie art. 12 ust. 1 lit. b cyt. wyżej rozporządzenia.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności NSA polecił tut. Sądowi ponownie rozpoznającemu tę sprawę dokonanie pełnej kontroli legalności zaskarżonej decyzji zgodnie z dyspozycją art. 190 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W piśmie, które wpłynęło do akt sprawy dnia [...] czerwca 2019 r. organ przedstawił swoje stanowisko w sprawie w kontekście wyroku NSA z dnia 19 marca 2019 r. konstatując, że w sprawie zaszły podstawy do zgłoszenia sprzeciwu wobec planowanej wysyłki odpadów z [...] do Polski, co winno skutkować oddaleniem skargi.
Także w dniu [...] czerwca 2019 r. do akt sprawy wpłynęło pismo strony skarżącej, w którym podtrzymała ona swoje dotychczasowe stanowisko, a nadto wniosła o skierowanie do Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 264 § 2 w związku z art. 15 § 1 pkt 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przedstawionego przez siebie zagadnienia prawnego budzącego w jej ocenie poważne wątpliwości w niniejszej sprawie.
Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 26 czerwca 2019 r. Sąd oddalił wniosek skarżącej o skierowanie zagadnienia prawnego do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: ppsa), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Na wstępie wyjaśnić trzeba kwestię nieuwzględnienia wniosku skarżącej o skierowanie do Naczelnego Sądu Administracyjnego zagadnienia prawnego sformułowanego w piśmie złożonym w toku postępowania.
Z art. 15 § 1 pkt 3 ppsa wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny podejmuje uchwały zawierające rozstrzygnięcie zagadnień prawnych budzących poważne wątpliwości w konkretnej sprawie sądowoadministracyjnej (tzw. uchwały konkretne), przy czym zgodnie z art. 264 § 2 ppsa uchwały takie Naczelny Sąd Administracyjny podejmuje na podstawie postanowienia składu orzekającego.
W tym miejscu przytoczyć należy treść art. 187 § 1 ppsa, w myśl którego jeżeli przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej wyłoni się zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, Naczelny Sąd Administracyjny może odroczyć rozpoznanie sprawy i przedstawić to zagadnienie do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów tego Sądu (§ 1), uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego jest w danej sprawie wiążąca (§ 2), a Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów może przejąć sprawę do rozpoznania (§ 3).
W świetle powyższych regulacji nie ulega wątpliwości, że sąd I instancji, jakim w okolicznościach niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie jest uprawniony do przedstawienia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości. W tym względzie skarżąca błędnie interpretuje użyte w art. 264 § 2 ppsa sformułowanie "na podstawie postanowienia składu orzekającego". Nie chodzi bowiem o skład orzekający sądu I instancji, lecz samego Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stanowisko to nie budzi wątpliwości w doktrynie (np. Andrzej Kabat, Komentarz do art. 264 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t. 12; [w] Bogusław Dauter, Andrzej Kabat, Małgorzata Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, WKP 2018).
W dalszej kolejności wskazać należy na regulację art. 190 ppsa, który stanowi, że sąd, któremu sprawa została przekazana na skutek uwzględnienia skargi kasacyjnej, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż skarga jest bezzasadna, a rozstrzygnięcie sprawy na obecnym etapie determinowane jest związaniem wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 marca 2019 r..
Na wstępie podkreślić należy, że Sąd w całości podziela ustalenia dokonane przez organ i dokonaną przez niego ocenę stanu faktycznego, stąd nie ma potrzeby ich powtarzania.
Chybiony jest zarzut naruszenia art. 15 w związku z art. 127 § 3 kpa, gdyż przeprowadzenie nowego dowodu w postępowaniu związanym z rozpatrzeniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest dopuszczalne. Powtórzyć należy za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że odpowiednie stosowanie przepisów w zakresie odwołania w rozumieniu art. 127 § 3 kpa oznacza, iż art. 136 kpa w takim postępowaniu ma jednak zastosowanie oprócz dyspozycji dotyczącej zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję, natomiast organ, rozpatrujący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy może przeprowadzić, na żądanie strony lub tak jak w niniejszej sprawie z urzędu - dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów. Natomiast nie ma tu zastosowania przepis art. 138 § 2 kpa, więc nie nastąpiło naruszenie przepisów art. 127 § 3 i art. 15 kpa w zakresie naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania.
Podzielić należy stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, że rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy organ jest obowiązany także rozpatrzyć sprawę merytorycznie, a nie tylko odnieść się do zarzutów strony skarżącej, co umożliwi załatwienie i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty. Ponadto organ, który rozpatruje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy ma także obowiązek prawidłowego ustalenia stanu faktycznego danej sprawy i to również na podstawie odpowiednio stosowanego przepisu art. 136 kpa, dlatego też obowiązany jest uwzględnić zmiany stanu faktycznego, które wystąpiły po wydaniu pierwotnej decyzji, a przed rozpatrzeniem powyższego wniosku, co dotyczyło m.in. uzyskania przez Spółkę będącą odbiorcą pozwolenia zintegrowanego z [...] marca 2015 r., które stało się ostateczne jak i ostatecznego pozwolenia wodnoprawnego.
Rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w ramach materialnoprawnej podstawy do wydania tej decyzji w zakresie sprzeciwu Główny Inspektor Ochrony Środowiska wziął pod uwagę przesłanki z art. 12 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, zgodnie z którym zachodzą one w przypadku, kiedy nie byłoby to zgodne z "przepisami krajowymi w zakresie ochrony środowiska, porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub ochrony zdrowia i dotyczącymi działań podejmowanych w państwie zgłaszającym sprzeciw".
Już w uzasadnieniu pierwotnej decyzji Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, że odbiorca naruszył także wymagania, skutkujące koniecznością wniesienia sprzeciwu wobec planowanej wysyłki odpadów z [...] do Polski, a więc 25000 ton odpadów drewna oznaczonych kodem [...]. Dotyczyło to:
- 1. warunku określonego w punkcie VII.3 osnowy pozwolenia zintegrowanego, udzielonego decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] marca 2015 r., z powodu nieprzeprowadzenia w II i III kwartale 2015 r. badań jakości zużywanych paliw (innych niż gaz ziemny) odnośnie zawartości arsenu, ołowiu, kadmu, chromu, rtęci, cynku, chloru, fluoru i wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych (WWA);
- 2. stwierdzenia w trakcie kontroli, że doszło do naruszenia art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz.
- 21) z powodu łącznego magazynowania odpadów oraz produktu ubocznego;
- 3. stwierdzenia naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 grudnia 2010 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych na potrzeby ewidencji odpadów (Dz. U. Nr 249, poz. 1673) z powodu nieprawidłowego wypełnienia kart ewidencji odpadu w odniesieniu do 9.496,34 Mg odpadów o kodzie [...] oraz 4.166,885 Mg odpadów o kodzie [...], wytworzonych w 2014 r.;
- 4. naruszenia warunków rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 grudnia 2014 r. w sprawie dokumentów stosowanych na potrzeby ewidencji odpadów (Dz. U. z 2014 r. poz. 1973) z powodu nieprawidłowego wypełnienia kart ewidencji odpadu w odniesieniu do 1.069,54 Mg odpadów o kodzie [...] wytworzonych w 2015 r..
Wbrew twierdzeniom skarżącej nie można uznać, że wskazane powyżej naruszenia są nieistotne i zostały już usunięte, więc brak jest podstaw do wydania sprzeciwu wobec planowanej wysyłki odpadów.
Zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2018 r. poz. 296, ze zm.), w ramach postępowania dotyczącego planowanego przywozu do Polski, Główny Inspektor Ochrony Środowiska występuje m.in. do odpowiedniego wojewódzkiego inspektora środowiska, o przedstawienie informacji dotyczącej przestrzegania przez odbiorcę odpadów przepisów o ochronie środowiska. Przepis ten w oczywisty sposób ma na celu zapewnienie, aby przed wydaniem zezwolenia na przywóz odpadów do konkretnej instalacji możliwe było ustalenie, czy zakład planowany jako odbiorca odpadów ma możliwość ich zagospodarowania w sposób właściwy, tj. zgodny z wymogami przepisów i nie stwarzający zagrożenia dla środowiska i zdrowia ludzi. Przepis ten nie spełniałby tej funkcji, gdyby stwierdzenie nieprawidłowości w zakładzie odbiorcy nie mogło skutkować sprzeciwem wobec przywozu odpadów do takiego zakładu.
Słusznie podniósł więc organ, że biorąc pod uwagę, iż aktualnie mamy w Polsce do czynienia z dużą skalą nieprawidłowości w zakładach przetwarzających odpady, co skutkuje znaczącym zagrożeniem dla środowiska i zdrowia ludzi (m.in. w wyniku pożarów odpadów oraz zanieczyszczenia powietrza), szczególnie istotne jest, aby nie dopuszczać do przywozu odpadów z zagranicy do zakładów stwarzających zagrożenie.
W świetle powyższych ustaleń nie sposób więc podzielić zarzuty naruszenia art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa. Organ wyczerpująco zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz podjął wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, gdyż analiza informacji
Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska prowadzi do przekonania, iż odbiorca narusza przepisy o ochronie środowiska we wskazany sposób. Nie zmienia tego fakt niewydania wobec odbiorcy począwszy od 2012 żadnych zarządzeń pokontrolnych. Decyzja ta została należycie uzasadniona, a z okoliczności sprawy wynika jakie przepisy dotyczące ochrony środowiska naruszył odbiorca odpadów.
Nie doszło także do naruszenia art. 8 kpa, gdyż interesu społecznego i słusznego interesu obywateli nie należy utożsamiać z wydaniem rozstrzygnięcia oczekiwanego przez stronę. W tym względzie organ wziął pod uwagę właśnie interes społeczny, wyrażający się w dbałością o stan środowiska. To właśnie w tym celu prawodawca stworzył system aktów prawnych, których ścisłe przestrzeganie ma zagwarantować jego dobry stan i przeciwdziałać wszelkim nieprawidłowościom. Wyrażenie sprzeciwu nie mogło więc spowodować naruszenie przez organ ogólnej zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.
W konsekwencji w sprawie nie doszło do naruszenie prawa materialnego, gdyż organ zasadnie przyjął, że podstawą wniesienia sprzeciwu wobec planowanego międzynarodowego przemieszczenia odpadów może być nieprzestrzeganie przepisów ochrony środowiska przez prowadzącego instalację odbiorcę odpadów w opisany wyżej sposób.
Na zakończenie wskazać trzeba, że poza zarzuconymi w skardze, Sąd nie dopatrzył się innych naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu zaskarżonego postanowienia.
Z tych wszystkich względów skarga podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł w sentencji na podstawie art. 151 ppsa.