Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. L. i G. G. na postanowienie Głównego Geodety Kraju z dnia [...] kwietnia 2010 r. w przedmiocie przekazania wniosku według właściwości.
W dniu 6 października 2010 r. skarżący złożyli wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 11 października 2010 r., wezwał skarżących do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 złotych za odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzanym na skutek zgłoszonego żądania. Wezwanie to zawierało pouczenie, że na zarządzenie w przedmiocie kosztów sądowych przysługuje zażalenie, które wnosi się do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie 7 dni od doręczenia wezwania.
Powyższe wezwanie zostało prawidłowo doręczone skarżącemu G. G. w dniu 3 listopada 2010 r., natomiast skarżącej A. L. w dniu 2 listopada 2010 r.
Przy piśmie z dnia 2 listopada 2010 r. Sąd przesłał skarżącym odpisy wyroku z dnia 29 września 2010 r., które skarżący odebrali w dniu 23 listopada 2010 r.
W piśmie skierowanym do Sądu w dniu 23 grudnia 2010 r. skarżący podnieśli, że w związku z tym, iż nie wnieśli opłaty kancelaryjnej nie oczekiwali na otrzymanie wyroku.
W związku z treścią ww. pisma Sąd pismem z dnia 11 lutego 2011 r., w wykonaniu zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 9 lutego 2011 r. ponownie wezwał skarżących do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 października 2010 r. tj. do uiszczenia opłaty kancelaryjnej, w terminie 7 dni pod rygorem jej ściągnięcia oraz poinformował skarżących m. in., że art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej również jako P.p.s.a.) nie pozostawia swobody w zakresie orzekania o ściągnięciu nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej, a wręcz nakłada obowiązek podjęcia zarządzenia o jej ściągnięciu w drodze egzekucji sądowej. Wezwanie to zawierało błędne pouczenie o przysługującym zażaleniu.
Pismem z dnia 15 marca 2011 r. skarżący wnieśli zażalenie na zarządzenie sędziego sprawozdawcy z dnia 9 lutego 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zażalenie jest środkiem odwoławczym przysługującym od wskazanych ustawowo postanowień incydentalnych, niekończących postępowania w sprawie (art. 194 § 1 P.p.s.a.) oraz zarządzeń przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia (art. 198 P.p.s.a.).
Jak wynika z akt sprawy, zarządzeniem z dnia 11 października 2010 r. Przewodniczący Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał skarżących do uiszczenia solidarnie opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł za odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzanym i doręczanym na skutek zgłoszonego żądania. W zakreślonym w wezwaniu terminie skarżący opłaty nie uiścili. Zasadność wydanego zarządzenie nie była przez skarżących kwestionowana, nie wnieśli oni bowiem w ustawowym terminie zażalenia na powołane zarządzenie. Tym samym zarządzenie z dnia 11 października 2010 r. stało się prawomocne.
W dniu 15 marca 2011 r. skarżący wnieśli zażalenie na zarządzenie sędziego sprawozdawcy z dnia 9 lutego 2011 r. wzywające do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej.
Stwierdzić należy, że na zarządzenie wzywające do wykonania prawomocnego zarządzenia dotyczącego uiszczenia opłaty sądowej zażalenie nie przysługuje, skoro przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w takim wypadku możliwości zaskarżenia nie przewidują.
Na marginesie podnieść należy, że co prawda wezwanie Sądu skierowane do skarżących w wykonaniu zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 9 lutego 2011 r. w przedmiocie ponownego wezwania do uiszczenia opłaty kancelaryjnej zawierało błędne pouczenie o prawie złożenia zażalenia, to jednak zauważyć należy, że błędne pouczenie co do prawa zażalenia, nie może skutkować obowiązkiem jego rozpatrzenia przez Sąd. Błędne pouczenie nie może bowiem tworzyć prawa, którego ustawodawca nie przewidział na pewnym etapie załatwienia sprawy.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.