Uzasadnienie
Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 17 marca 2016 r., w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia danych adresowych, odmówił przyznania Skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Postanowieniem z dnia 16 maja 2016 r. Sąd utrzymał to postanowienie w mocy.
W piśmie z dnia 31 maja 2016 r. Skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy.
W piśmie z dnia 6 lipca 2016 r., wezwano Skarżącego do przedłożenia zaświadczenia z Zakładu Karnego o posiadaniu bądź nieposiadaniu środków na koncie depozytowym, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania.
W piśmie z dnia 18 lipca 2016 r. Skarżący nadesłał zaświadczenie, z którego wynika, że przebywa w Zakładzie Karnym w [...] i nie jest w nim odpłatnie zatrudniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie należy podnieść, że Sąd potraktował kolejny wniosek J. J. o przyznanie prawa pomocy jako wniosek o zmianę postanowienia Referendarza sądowego z dnia 17 marca 2016 r. o odmowie przyznania prawa pomocy.
Zgodnie bowiem z art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – zwana dalej Ppsa) postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne.
W ocenie Sądu ponowny wniosek Skarżącego nie wskazuje na zmiany okoliczności sprawy, wobec tego nie może zostać uwzględniony.
Podstawą odmowy przyznania przez Referendarza Skarżącemu prawa pomocy była okoliczność, że nie przedstawił on dokumentu wskazującego, jaka jest kwota środków pieniężnych pozostaje do jego dyspozycji w depozycie, ewentualnie jaka kwota środków pieniężnych została przez wymienionego przekazana z depozytu na książeczkę oszczędnościową lub wybrany rachunek bankowy.
Zauważyć należy, że w piśmie z dnia 6 lipca 2016 r., po raz kolejny wezwano Skarżącego do przedłożenia stosownego zaświadczenia z Zakładu Karnego o posiadaniu bądź nieposiadaniu środków na koncie depozytowym.
W odpowiedzi Skarżący nadesłał zaświadczenie, które jednak nie czyni zadość powyższemu wezwaniu.
Stwierdzić zatem należy, że J. J. nie wykazał, że zachodzą przesłanki, które wskazywałyby na konieczność zmiany postanowienia z dnia 17 marca 2016 r. o odmowie przyznania prawa pomocy.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 165 Ppsa należało orzec jak w sentencji.