Uzasadnienie
Z. Z. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego na opisane w sentencji niniejszego rozstrzygnięcia postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2012 r. W skardze zawarła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 26 lipca 2012 r. skarżąca przedłożyła wypełniony formularz PPF, w którym wskazała, że wnosi zarówno o zwolnienie od kosztów sadowych jak i o ustanowienie adwokata z urzędu.
Skarżąca podała, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe (rubryka nr 6 formularza PPF). Wyjaśniła, że posiada dom o powierzchni 89 m2, nieruchomość rolną (0,85 ha) oraz budynek gospodarczy (32 m2). Podała także, że utrzymuje się z emerytury w wysokości 1.012,46 zł. brutto miesięcznie. Znaczną część uzyskiwanego dochodu przeznacza na zakup leków (ok. 140 zł. miesięcznie). Jako inne, niezbędne wydatki skarżąca wskazała opłaty za dostawę energii elektrycznej – ok. 125 zł. miesięcznie, zł, za zakup gazu (butli) – 60 zł miesięcznie, za wywóz szamba – ok. 33 zł. miesięcznie. Ponadto skarżąca realizuje zobowiązania pieniężne wobec banku albowiem zaciągnęła kredyt na sfinansowanie remontów.
Stwierdzono, co następuje:
Z. Z. ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Powinna zatem przekonać Sąd (referendarza rozpoznającego jej wniosek), że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Do wykazania (uprawdopodobnienia) tego stanu rzeczy zobowiązuje bowiem skarżącą przepis art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270).
Wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie w całości.
Już zestawienie tylko niektórych wydatków ponoszonych w gospodarstwie domowym, jak koszty zakupu leków (minimum 140 zł miesięcznie), realizacji zobowiązań wobec banku, czy też koszty dostawy gazu (60 zł za butlę), wywozu nieczystości (ok. 33 zł. miesięcznie) z dochodem skarżącej (ok. 940 zł. netto), prowadzi do wniosku, że Z. Z. nie ma możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów sądowych. Zatem mimo, że skarżąca nie określiła precyzyjnie – mimo wezwania - stałych miesięcznych wydatków w gospodarstwie domowym, należy stwierdzić, że wykazała, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zwrócenia uwagi wymaga podeszły wiek skarżącej (77 lat) oraz związana z tym konieczność ponoszenia wysokich kosztów leczenia (np. zakupu lekarstw, dojazdy do specjalistów).
Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.