Uzasadnienie
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2012 r. orzekającą o umorzeniu postępowania wobec stwierdzenia niedopuszczalności wniosku, skarżący A. S., wniósł o wstrzymanie wykonanie decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2011 r. znak [...] utrzymanej w mocy decyzją Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] listopada 2011 r. ([...]).
. W odpowiedzi na wniosek organ podniósł, że jest on niezasadny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zgodnie z przedstawioną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Zastosowanie wstrzymania wykonania skarżonej decyzji może zatem nastąpić jedynie wówczas, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające zastosowanie tej czynności procesowej, przy jednoczesnej przesłance tożsamości sprawy, a zatem tożsamości postępowania administracyjnego objętego skargą i treścią wniosku. Innymi słowy wniosek o wstrzymanie decyzji lub postanowienia musi dotyczyć rozstrzygnięcia lub rozstrzygnięć objętych skargą.
W niniejszej sprawie skarżący A. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2012 r. orzekającą o umorzeniu postępowania. To zatem ta decyzja i decyzja ją poprzedzająca mogłyby być objęte wnioskiem o wstrzymanie wykonania. Tymczasem wniosek skarżącego dotyczy decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2011 r. znak [...] utrzymanej w mocy decyzją Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] listopada 2011 r. ([...]). Nie zachodzi zatem tożsamość "materialna" spraw objętych skargą i wnioskiem o wstrzymanie. Skarga w niniejszej sprawie dotyczy decyzji, w których organy I i II instancji uznały niedopuszczalność wydania decyzji merytorycznej z uwagi na istnienie w obrocie prawnych właśnie decyzji objętych wnioskiem o wstrzymanie. Nie badano zatem merytorycznych podstaw do badania wniosku skarżącego o nadanie statusu uchodźcy, a jedynie możność wydania rozstrzygnięcia merytorycznego.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.