Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzję doręczono Skarżącej 14 marca 2016 r., a skargę wniesiono 14 kwietnia 2016 r. Skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych.
Postanowieniem z 8 września 2016 r. referendarz sądowy WSA w Warszawie odmówił zwolnienia od kosztów sądowych z powodu niewykazania sytuacji finansowej.
Skarżąca wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie zmienia albo utrzymuje w mocy (art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 P.p.s.a.).
Rozstrzygnięcie o odmowie zwolnienia od kosztów sądowych jest zasadne, lecz z innych powodów niż wskazane w uzasadnieniu postanowienia.
Stosownie do art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi, gdy przepisy prawa jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, wykluczają możliwość uznania żądania skarżącego.
W ocenie Sądu skarga jest oczywiście bezzasadna z uwagi na wniesienie jej po terminie. Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zaskarżoną decyzję doręczono Skarżącej 14 marca 2016 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął więc 13 kwietnia 2016 r. (środa), a skargę wniesiono 14 kwietnia 2016 r., czyli już po terminie.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Z tego powodu skarga jest oczywiście bezzasadna, a w tej sytuacji prawo pomocy nie przysługuje (art. 247 P.p.s.a.).
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 260 § 1 i art. 247 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.