Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: SKO w W., Kolegium, organ II instancji, organ odwoławczy) z [...] lipca 2014 r., znak: [...] wydane na podstawie art. 127 § 3 w związku z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 1 i 2 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]" (dalej: wnioskodawca, skarżący, strona skarżąca) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] sierpnia 2012 r., sygn. [...], tj. sprawy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] czerwca 2008 r., sygn. [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z [...] kwietnia 2008 r., znak: [...], wymierzającą wnioskodawcy karę pieniężną w wysokości 193.415,22 zł za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia.
W postanowieniu z [...] lipca 2014 r. SKO w W. utrzymało w mocy postanowienie własne z [...] sierpnia 2012 r., sygn. akt [...].
Stan sprawy przestawiał się następująco:
Burmistrz Miasta i Gminy P. w decyzji z [...] kwietnia 2008 r., znak: [...], ustalił karę pieniężną dla Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]" w wysokości 193.415,22 zł za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia: 4 dębów, brzozy i 7 topól osik z terenu Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]" w G. SKO w W. w decyzji z [...] czerwca 2008 r., sygn. [...], po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Rodziny Ogród Działkowy "[...]" w G. utrzymał w mocy ww. decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z [...] kwietnia 2008 r. Wnioskiem z 22 grudnia 2008 r., który wpłynął do organu w dniu 8 stycznia 2009 r., Rodziny Ogród Działkowy "[...]", reprezentowany przez Prezesa Zarządu, wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną SKO w W. z [...] czerwca 2008 r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z [...] kwietnia 2008 r.
SKO w W. w postanowieniu z [...] lipca 2009 r., na podstawie art. 149 § 1 k.p.a., w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wznowiło postępowanie w sprawie zakończonej własną ostateczną decyzją z [...] czerwca 2008 r. Następnie, SKO w W. w decyzji z [...] sierpnia 2008 r. (należy przypuszczać, że powinno być [...] sierpnia 2009 r.), sygn. [...], orzekło o odmowie uchylenia decyzji SKO w W. z [...] czerwca 2008 r., sygn. [...]. Rodzinny Ogród Działkowy "[...]" reprezentowany przez pełnomocnika, wnioskiem z 17 września 2009 r. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W wyniku rozpoznania tego wniosku SKO w W. w decyzji z [...] sierpnia 2012 r., sygn. [...], uchyliło decyzję SKO w W. sygn. [...] z [...] sierpnia 2008 r. oraz postanowienie SKO w W. z [...] lipca 2009 r., sygn. [...] i umorzyło postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją SKO w W. z [...] czerwca 2008 r., sygn. [...].
Na decyzję SKO w W. z [...] sierpnia 2012 r. Polski Związek Działkowców Rodzinny Ogród Działkowy "[...]" wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów procedury w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w szczególności: art. 50 § 1 k.p.a, art. 7 i 77 § 1 k.p.a., a także art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. W konsekwencji skarżący zarzucił błędne ustalenia faktyczne polegające na tym, że Kolegium stwierdziło, że skarżący powoływał, jako przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., okoliczność zmian osobowych w swoim zarządzie, gdy tymczasem skarżący podnosił, że zmiany te dopiero pozwoliły wykryć nowe dowody i okoliczności znajdujące się w aktach [...] Sądu Rejonowego w P. W skardze zarzucono również naruszenie art. 8 w zw. z art. 80, art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 k.p.a., przez ich niewłaściwe zastosowanie, a także naruszenie art. 8 i 11 k.p.a. w zw. z art. 142 i art. 63 § 2 k.p.a. oraz art. 149 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 151§ 1 i 145 § 1 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, gdyż uchylono postanowienie z 28 lipca 2009 r. mimo jego niezaskarżenia, co spowodowało wydanie rozstrzygnięcia poza granicami sprawy wyznaczonymi żądaniem wyrażonym we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Ponadto na rozprawie sądowej w dniu 12 lutego 2013 r. pełnomocnik skarżącego wskazał na nieprawidłowe umocowanie pełnomocnika skarżącego składającego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy na etapie postępowania administracyjnego.
W postanowieniu z [...] sierpnia 2012 r., sygn. [...], SKO w W., działając na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. w zw. z art. 149 § 2 k.p.a., odmówiło wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną SKO w W. z [...] czerwca 2008 r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z [...] kwietnia 2008 r. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że z uwagi na uchylenie decyzji SKO w W. sygn. [...] z [...] sierpnia 2008 r. oraz postanowienia SKO w W. z [...] lipca 2009 r., sygn. [...], zobligowane jest do rozpatrzenia wniosku Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]" z 22 grudnia 2008 r. o wznowienie postępowania.
W wyroku z 12 lutego 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2503/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stwierdził nieważność decyzji SKO w W. z [...] sierpnia 2012 r., sygn.. [...], poprzedzającej ją decyzji SKO w W. z [...] sierpnia 2008 r., sygn. [...], oraz postanowienia SKO w W. z [...] lipca 2009 r., sygn. [...].
W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że stosownie do przepisów ustawy z 8 lipca 2005 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. Nr 169, poz. 1419, ze zm.) Polski Związek Działkowców (dalej: PZD) posiada osobowość prawną, działa poprzez swoje organy ustanowione ustawą oraz statutem, jednostki organizacyjne PZD korzystają z osobowości prawnej PZD w ramach uprawnień i odpowiedzialności określonej statutem - art. 27 ustawy z 8 lipca 2005 r. o rodzinnych ogrodach działkowych. Rodzinny Ogród Działkowy "[...]" jest jednostką organizacyjną PZD i korzysta z osobowości prawnej PZD w ramach uprawnień i odpowiedzialności określonej statutem.
Ze statutu Polskiego Związku Działkowców wynika m.in., że organami jednostek organizacyjnych PZD, jakimi są rodzinne ogrody działkowe, są zarządy (§ 40). Z § 88 ust. 1 statutu wynika, że zarząd prowadzi sprawy Rodzinnego Ogrodu Działkowego (dalej: ROD) i reprezentuje go na zewnątrz według zasad określonych w § 92. Z kolei z § 91 ust. 1 statutu wynika, że zarząd reprezentuje interesy ROD i jego członków przed organami samorządu terytorialnego i administracji rządowej w sprawach administracyjnych i podatkowych w szczególności w zakresie kompetencji określonych w § 91 ust. 2 statutu.
Dalej Sąd wyjaśnił, że § 92 ust. 1 statutu wskazuje, że w zakresie swoich kompetencji określonych statutem w zakresie spraw zwykłego zarządu, zarząd działa w imieniu i reprezentuje ROD na zewnątrz, w tym w sprawach sądowych, administracyjnych i podatkowych. Natomiast w sprawach przekraczających zakres zwykłego zarządu wymagana jest zgoda prezydium okręgowego zarządu - § 91 ust. 4 statutu. Z kolei według § 91 ust. 3 statutu do składania oświadczeń woli w imieniu ROD w zakresie kompetencji określonych w ust. 1, w tym ustanawiania pełnomocników procesowych, konieczne jest współdziałanie prezesa zarządu z innym członkiem zarządu.
Sąd uznał zatem, że dla skutecznego złożenia oświadczenia woli w imieniu ROD, statut wymaga reprezentacji łącznej prezesa zarządu z innym członkiem zarządu. Sąd wskazał także, że Kolegium rozpoznało wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z [...] sierpnia 2008 r. podpisany przez pełnomocnika M.W.. Pełnomocnictwo M.W. do działania w imieniu Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]" zostało wystawione w dniu 24 czerwca 2009 r. i podpisane w imieniu zarządu ROD "[...]" jedynie przez prezes zarządu A.K., a zatem z naruszeniem § 92 ust. 3 statutu. Zgodnie z art. 32 k.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, jednakże w przedmiotowej sprawie organ rozpoznał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy pochodzący od podmiotu, któremu pełnomocnictwo zostało udzielone nieskutecznie.
Sąd podniósł, że w sprawie należy zauważyć również, że wniosek z 22 grudnia 2008r. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją SKO w W. z [...] czerwca 2008 r. w imieniu Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]" został podpisany jedynie przez prezes zarządu D.S., a zatem z naruszeniem wymogu wynikającego z § 92 ust. 3 statutu, zgodnie z którym do składania oświadczeń woli w imieniu ROD umocowany jest prezes zarządu łącznie z innym członkiem zarządu.
Sąd wyraził ocenę, że organ nie może procesować w oparciu o wniosek, który nie wywołuje skutku prawnego w zakresie oświadczenia woli w nim i zawartego, bez uprzedniego wezwania strony w trybie art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 63 § 3 k.p.a. do prawidłowego podpisania wniosku.
W postanowieniu z 25 lipca 2014 r. SKO w W. utrzymało w mocy postanowienie SKO w W. z [...] sierpnia 2012 r. sygn. [...].
W uzasadnieniu postanowienia z [...] lipca 2014 r. SKO w W. wskazało, że w następstwie ww. wyroku z obrotu prawnego zostały wyeliminowane dwie kolejne decyzje wydane po wznowieniu postępowania zakończonego decyzją SKO w W. z [...] czerwca 2008 r., sygn. [...], a także postanowienie o wznowieniu tego postępowania z [...] lipca 2009 r. W związku z powyższym konieczne jest rozpatrzenie wniosku o wznowienie. Postępowanie w tej sprawie jest obecnie na etapie wniosku o ponowne rozpatrzenie tej sprawy. Odnosząc się do zaleceń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt IV SA/Wa 2503/12 z 12 lutego 2013 r. Kolegium wyjaśniło, że już po złożeniu do Sądu skargi na decyzję SKO w W. z [...] sierpnia 2012 r., do Kolegium wpłynął wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z [...] sierpnia 2012 r., sygn. [...]. Wniosek ten został prawidłowo podpisany przez Prezesa oraz Skarbnika Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]".
Wynika z niego jednoznacznie, że wniosek z 22 grudnia 2012 r. o wznowienie ww. postępowania został złożony w imieniu ROD "[...]", a fakt jego podpisania jednoosobowo przez prezesa zarządu nie został zakwestionowany. Tym samym, w ocenie Kolegium, potwierdzone zostało umocowanie ówczesnego prezesa zarządu do samodzielnego podpisania tego wniosku, zatem zastosowanie w niniejszej sprawie art. 64 § 2 k.p.a. stało się zbędne. Następnie Kolegium odniosło się do meritum sprawy i wyjaśniło, że jej przedmiotem jest konkretny wniosek, z 22 grudnia 2008 r. Rozpoznając ten wniosek Kolegium jest zobowiązane do oceny terminowości jego złożenia, mając na uwadze te okoliczności, które zostały w nim wskazane. Organ ten nie może natomiast odnosić się w tym zakresie do okoliczności, które w momencie jego złożenia nie zaistniały.
SKO w W. stwierdziło, że postanowienie SKO w W. z [...] sierpnia 2012 r., sygn. [...], jest prawidłowe i brak podstaw do jego uchylenia. We wniosku tym jako okoliczność uzasadniającą wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wskazano fakt ujawnienia, na skutek zmiany zarządu, okoliczności, że poprzedni prezes, M.Z., podejmując decyzję o wycince drzew, działała na własną odpowiedzialność, bez konsultacji z działkowcami i niezgodnie z wolą członków zarządu ROD "[...]".
Wskazanie tej okoliczności jednoznacznie wynika z treści wniosku. Fakt ten był już Rodzinnemu Ogrodowi Działkowemu "[...]" znany w momencie złożenia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P. z [...] kwietnia 2008 r., zatem w ocenie Kolegium, wniosek o wznowienie postępowania z 22 grudnia 2008 r. został złożony z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a.
W skardze z 1 września 2014 r. strona skarżąca zaskarżyła w całości postanowienie SKO w W. z [...] lipca 2014 r. i wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów procedury w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:
art.
6. 7 i 8 k.p.a. w zw. z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oraz art. 170 p.p.s.a. w ten sposób, że organ administracji, mając obowiązek przestrzegać z urzędu prawa, miał również obowiązek z mocy wskazanych przepisów p.p.s.a. zastosować się do wiążących wskazań prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 lutego 2013, sygn. IV SA/Wa 2503/12 w zakresie usunięcia braku formalnego pisma wszczynającego sprawę o wznowienie postępowania, od czego w nieuzasadniony sposób odstąpił na rzecz dowolnych rozważań o zamiarze osób podpisujących inne pismo złożone w tym postępowaniu - wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, datowany na 11 września 2012 r., art. 63 § 3 k.p.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. przez odstąpienie od wskazanej prawem procedury usunięcia braku formalnego wniosku o wznowienie postępowania na rzecz do wolnej interpretacji innych oświadczeń i pism procesowych skarżącego składanych w niniejszej sprawie.
art.
7. 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. przez wadliwie prowadzone postępowanie dowodowe, wybiórczą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a także dowolną ocenę twierdzeń strony, co skutkowało błędną wykładnią art. 148 § 1 k.p.a.
W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała na treść uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 lutego 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2503/12. Według skarżącego, spostrzeżenia Sądu przedstawione w ww. wyroku są kluczowe w niniejszej sprawie i stanowią w istocie tzw. wskazania co do dalszego postępowania, o których mowa w art. 141 § 4 in fine p.p.s.a. Ich rola jest zasadnicza, wiążą bowiem organ przy ponownym rozpatrywaniu sprawy (art. 153 p.p.s.a.). Nadto z art. 170 p.p.s.a. wynika jednoznacznie, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby, przy czym wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 12 lutego 2013 r. niewątpliwie przymiot prawomocności przysługuje. Z zasady legalizmu ciężko zatem wyciągnąć wniosek inny niż ten, że Kolegium powinno zadośćuczynić wiążącym wskazówkom Sądu.
Wniosek ten jest zdaniem ROD zasadny mimo tego, że wyrok zapadł w postępowaniu dotyczącym innego aktu administracyjnego (ze skargi na decyzję [...]). Odnosi się bowiem do okoliczności istotnej dla tego postępowania. W tej sytuacji taka wiążąca ocena dotyczyła także innego składu SKO, rozpoznającego tę sprawę, w której to zagadnienie miało doniosłe znaczenie. Kolegium odnotowało przy tym istnienie tego wyroku oraz jego motywy, zdawało sobie zatem sprawę z treści tych wskazań.
Zdaniem strony skarżącej, Kolegium rozprawiło się z tym zarzutem w sposób inny niż postulowany przez Sąd. Kolegium z kolei wyciągnęło przeciwny wniosek stąd, że jednoosobowe podpisanie wniosku z 2008 r. o wznowienie postępowania "nie zostało w treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z 2012 r. zakwestionowane.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje między innymi w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do treści art. 170 p.p.s.a, orzeczenie prawomocne wiąże w szczególności strony i sąd, który je wydał. Ponadto, zgodnie z art. 153 tej ustawy, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.
Kontrolując legalność zaskarżonego postanowienia sąd uwzględnił skargę, gdyż SKO w W. naruszyło art. 153 p.p.s.a., przez co postanowienie SKO w W. z [...] lipca 2014 r. oraz utrzymane w mocy postanowienie SKO w W. z [...] sierpnia 2012 r. podlegały uchyleniu.
Zwrot "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu wiąże ten sąd" oznacza, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, tylekroć będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej decyzji podatkowej. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciąży na organie podatkowym i na sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego.
Rozważając zatem niniejszą sprawę na tle przepisu art. 153 p.p.s.a. należy zauważyć, że obejmuje on sytuację, w której w sprawie orzekał już poprzednio sąd administracyjny, dokonując określonej oceny prawnej, a z taką sytuacją mamy do czynienia na tle kontrolowanej obecnie sprawy. Z przepisu tego wynika zaś bezwzględny obowiązek zastosowania się przez organ administracji do poglądu prawnego i wynikających z niego wytycznych co do dalszego biegu postępowania, który może być wyłączony tylko w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 263/10 (LEX nr 1081014), a sąd orzekający w niniejszym składzie pogląd ten podziela, organ administracji rozpatrując sprawę ponownie powinien się zatem zastosować do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych wydanych w innych sprawach.
Niezastosowanie się przez organ administracji przy ponownym rozstrzyganiu do oceny prawnej wyrażonej przez sąd w wyroku narusza zasadę związania organu ocena prawną i oznacza, że podjęte w ten sposób rozstrzygnięcie jest wadliwe.
Jak przyjmuje się jednolicie w literaturze i orzecznictwie przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność), zostało uznane za błędne (zob. Andrzej Kabat, Komentarz do art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX).
Jako ocenę prawną przyjmuje się zatem osąd o prawnej wartości sprawy. W wyroku z 15 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 1261/10 (ONSA WSA z 2013 r. Nr 1, poz.
7) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że ocena prawna musi zostać w orzeczeniu wyrażona, co oznacza, że za przedmiot związania można uznać jedynie te elementy oceny odnoszącej się do przepisów prawa, które zostały zamieszczone w treści uzasadnienia orzeczenia. Muszą one mieć postać jednoznacznych twierdzeń, sformułowanych w sposób jasny, umożliwiający ustalenie treści związania bez potrzeby podejmowania skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych.
Natomiast wskazania co do dalszego postępowania, o których mowa w art. 153 p.p.s.a., są konsekwencją oceny prawnej i dotyczą sposobu procedowania w toku ponownego rozpatrzenia sprawy, w celu uniknięcie popełnionych błędów. Wytyczają one kierunek, w którym powinno zmierzać ponowione postępowanie, dla uniknięcia wadliwości w postaci np. uchybień procesowych związanych z wyjaśnieniem sprawy.
Ponieważ, co jest istotne na tle wykładni art. 153 p.p.s.a., ocena prawna wyrażona w wyroku wiążąca jest także dla sądu, który go wydał, sąd kontrolujący rozstrzygnięcia wydane w ponowionym wskutek wcześniejszego wyroku postępowaniu nie może formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz jest zobowiązany do podporządkowania się temu wyrokowi oraz kontroli skarżonego rozstrzygnięcia pod kątem zastosowania się organu do wskazań co do dalszego postępowania. Zasadniczym kryterium legalności decyzji wydanej postępowaniu ponowionym wskutek wyroku sądu administracyjnego jest zastosowanie się do wyrażonej przez ten sąd oceny prawnej oraz podporządkowania się wytycznym co do dalszego postępowania.
W kontekście przedstawionych rozważań wadliwość zaskarżonego postanowienia, upatrywana w naruszeniu art. 153 p.p.s.a., wynika z pominięcia przez SKO w W. oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w przywołanym wyroku z 12 lutego 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2503/12.
Wymaga podkreślenia, że ani stan faktyczny sprawy, ani stan prawny będący przedmiotem rozważań sądu nie uległ zmianie tak istotnej, by organ mógł być zwolniony z obowiązku przepisem tym określonego.
W wyroku z 12 lutego 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2503/12, Sąd uznał zatem, że dla skutecznego złożenia oświadczenia woli w imieniu ROD, statut wymaga reprezentacji łącznej prezesa zarządu z innym członkiem zarządu. Sąd wskazał, że Kolegium rozpoznało wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z [...] sierpnia 2008 r. podpisany przez pełnomocnika M.W.. Pełnomocnictwo M.W. do działania w imieniu Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]" zostało wystawione w dniu 24 czerwca 2009 r. i podpisane w imieniu zarządu ROD "[...]" jedynie przez prezes zarządu A.K., a zatem z naruszeniem § 92 ust. 3 statutu. Zgodnie z art. 32 k.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, jednakże w przedmiotowej sprawie organ rozpoznał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy pochodzący od podmiotu, któremu pełnomocnictwo zostało udzielone nieskutecznie.
Sąd podniósł, że w sprawie należy zauważyć również, że wniosek z 22 grudnia 2008 r. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją SKO w W. z [...] czerwca 2008 r. w imieniu Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]" został podpisany jedynie przez prezes zarządu D.S., a zatem z naruszeniem wymogu wynikającego z § 92 ust. 3 statutu, zgodnie z którym do składania oświadczeń woli w imieniu ROD umocowany jest prezes zarządu łącznie z innym członkiem zarządu. Organ nie może procesować w oparciu o wniosek, który nie wywołuje skutku prawnego w zakresie oświadczenia woli w nim i zawartego, bez uprzedniego wezwania strony w trybie art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 63 § 3 k.p.a. do prawidłowego podpisania wniosku.
Należy podzielić stanowisko strony skarżącej, według której Sąd w wyroku z 12 lutego 2013 r. wskazał konieczność zastosowania procedury wynikającej z treści art. 64 i 63 k.p.a. i wezwania w tym trybie strony do złożenia stosownego oświadczenia.
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że art. 64 § 2 k.p.a. dotyczący wezwania do usunięcia braków możliwych do usunięcia w postępowaniu administracyjnym, odnosi się do braków w zakresie pełnomocnictwa. W konsekwencji niewezwanie odwołującego się do uzupełnienia braku w postaci dostarczenia właściwego pełnomocnictwa pod rygorem przewidzianym w art. 64 § 2 k.p.a. i stwierdzenie niedopuszczalności odwołania bez umożliwienia stronie jego usunięcia stanowi naruszenie tego przepisu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty z 8 grudnia 1993 r., sygn. akt III SA 488/93 - niepubl. oraz wyrok WSA w Warszawie z 7 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 975/13 - publ. http: orzecznictwo nsa).
Do braków formalnych, które rodzą po stronie organu obowiązek wezwania strony do ich usunięcia w ustawowym terminie, należą braki podania wymienione w art. 63 § 2 k.p.a., a jeżeli strona działa przez pełnomocnika bądź przez osobę upoważnioną - dołączenie pełnomocnictwa lub upoważnienia, a nadto wymagania określone w przepisach szczególnych.
W ocenie Sądu, Kolegium nie wykonało wskazanych wyżej zaleceń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 lutego 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2503/12.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy uwzględnią zatem ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu co do tego, że organ nie może procesować w oparciu o wniosek, który nie wywołuje skutku prawnego w zakresie oświadczenia woli w nim i zawartego, bez uprzedniego wezwania strony w trybie art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 63 § 3 k.p.a. do prawidłowego podpisania wniosku.
Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono w myśl art. 200 wskazanej ustawy. Ponownie rozpatrując sprawę SKO w W. dostosuje się do wskazań zawartych w prawomocnym wyroku tego sądu z 12 lutego 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2503/12.