Uzasadnienie
C. Z. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 22 listopada 2013 r. odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy. Odpis postanowienia doręczono stronie w dniu 3 grudnia 2013 r.
W dniu 10 grudnia 2013 r. C. Z. wniosła sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego.
Jak wynika ze złożonego na urzędowym formularzu wniosku z dnia 20 lipca 2013 r., a także z nadesłanych na wezwania dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń z dnia 4 września 2013 r., 16 listopada 2013 r. i 3 lutego 2014 r. oraz sprzeciwu z dnia 9 grudnia 2013 r., skarżąca pozostaje w gospodarstwie domowym z niepracującą córką. Jedyny dochód dwuosobowej rodziny stanowi renta C. Z. po zmarłym mężu w wysokości 1.469,71 zł netto miesięcznie. Skarżąca ma 79 lat, jest osobą poważnie chorą, zaliczoną do znacznego stopnia niepełnosprawności. Jej majątek stanowi współwłasność domu o powierzchni 70 m2, nieruchomość rolna o powierzchni 1,12 ha z siedliskiem, współwłasność obory, stodoły i suszarni tytoniu.
Skarżąca wydatkuje około 300 zł miesięcznie na niezbędne leki i leczenie. Spłaca kredyt zaciągnięty na zakup opału. Rata kredytu wynosi 354,11 zł miesięcznie. Opłaty za energię elektryczną wynoszą około 100 zł miesięcznie, gaz kosztuje 56 zł miesięcznie, a opłaty za telefon 25 zł. Podatek rolny i ubezpieczenie budynków to wydatek rzędu 500 zł rocznie.
Jak skarżąca oświadczyła, uzyskiwany przez nią dochód, po dokonaniu wszystkich opłat, z trudem wystarcza na wyżywienie i środki czystości. W sytuacjach, kiedy otrzymywane świadczenie okazywało się niewystarczające, skarżąca przeznaczała na konieczne wydatki także środki z kredytu zaciągniętego na zakup opału. Doprowadziło to do całkowitego wykorzystania środków z kredytu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Przedmiotem postępowania po złożeniu sprzeciwu nie jest więc ocena postanowienia, czy też zarządzenia wydanego przez referendarza sądowego, lecz ponowne rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie wnioskowanym przez skarżącego.
Zgodnie z art. 246 § 1 ppsa prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2).
Dochód dwuosobowego gospodarstwa domowego, prowadzonego przez skarżącą wspólnie z córką wynosi 1.469,71 zł netto miesięcznie, co daje niecałe 735 zł na jedną osobę. Tylko koszty koniecznego leczenia skarżącej, spłaty kredytu zaciągniętego na pokrycie niezbędnych wydatków, energii elektrycznej i gazu pochłaniają ponad 800 zł miesięcznie.
Przy uwzględnieniu aktualnego poziomu cen dóbr i usług niezbędnych do zaspokojenia takich podstawowych potrzeb życiowych, jak wyżywienie i ubranie, zestawienie powyższych kwot prowadzi do wniosku, że C. Z., która nie posiada wartościowych przedmiotów, ani zasobów pieniężnych, nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 260 ppsa, Sąd orzekł jak w postanowieniu.