Uzasadnienie
W dniu 5 marca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek pełnomocnika skarżących o sprostowanie oczywistej omyłki w treści wyroku zapadłego przed tut. Sądem w dniu 14 grudnia 2012 r. w postępowaniu w niniejszej sprawie (dalej: "wyrok"), poprzez wpisanie zwrotu:
"ze skargi K. C.i T. P." w miejsce zwrotu: "ze skargi K. C. i J. P." w komparycji tego wyroku, ponadto poprzez wpisanie zwrotu: "zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. solidarnie na rzecz skarżących K. C. i T. P. kwotę 774 (siedemset siedemdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego" w miejsce zwrotu: "zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. solidarnie na rzecz skarżących K. C. i J. P. kwotę 774 (siedemset siedemdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego" w pkt. 3 wyroku.
W dokumentacji stanowiącej materiał niniejszego postępowania figuruje skarżący – T. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Wniosek pełnomocnika skarżących należało częściowo uwzględnić.
Z materiału zgromadzonego w postępowaniu w niniejszej sprawie wynika bezspornie, że imię skarżącego brzmi "T.", a nie "J.", przez co należało uznać, że w wyroku doszło do oczywistej pomyłki pisarskiej polegającej na dwukrotnym błędnym wskazaniu imienia skarżącego – T. P. poprzez wpisanie imienia "J.", zamiast imienia "T.": w części wstępnej wyroku oraz w pkt. 3 rozstrzygnięcia wyroku i w tym zakresie Sąd uznał wniosek pełnomocnika skarżących za uzasadniony.
Wobec powyższego, na podstawie przepisów art. 156 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "Ustawa") w zw. art. 159 in princ. Ustawy, należało orzec jak w pkt. 1 sentencji.
Ponieważ zwroty objęte żądaniem sprostowania w pozostałym - niż powyższy - zakresie, nie różnią się treścią od odpowiadających im zwrotów wyroku, czyniąc w tym zakresie żądanie wniosku niezasadnym, Sąd na podstawie przepisów art. 166 w zw. z art. 151 Ustawy, postanowił więc w tym zakresie wniosek oddalić, przez co należało orzec jak w pkt. 2 sentencji.