Uzasadnienie
Prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 12 października 2011 r., sygn. akt IVSA/Wa 1391/11, skarżący K. G. został zwolniony od kosztów sądowych w niniejszej sprawie.
Po wydaniu w dniu 5 stycznia 2012 r. wyroku oddalającego jego skargę na wskazane w sentencji postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], skarżący złożył na urzędowym formularzu kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy wnosząc o ustanowienie adwokata z urzędu oraz ponownie o zwolnienie od kosztów sądowych.
W złożonym oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym skarżący wskazał, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Skarżący, jak wynika z zaświadczenia Powiatowego Urzędu Pracy w S. z dnia 7 listopada 2011 r., jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Aktualnie nie otrzymuje żadnych dochodów, nie posiada kont i lokat bakowych. Wnioskodawca nie ma wartościowych przedmiotów, oszczędności, papierów wartościowych, ani innych zasobów pieniężnych. Według oświadczeń zawartych we wniosku K. G. został pozbawiony własności działki oraz usytuowanych na niej budynków i oczekuje na ich zwrot. Do czasu uregulowania kwestii związanych z własnością, nie może prowadzić działalności rolniczej.
Postanowieniem z dnia 28 lutego 2012 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, natomiast odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych informując skarżącego, iż w niniejszej sprawie prawomocnym postanowieniem z dnia 12 października 2011 r., sygn. akt IVSA/Wa 1391/11, został on już zwolniony z całości kosztów sądowych, w tym również kosztów związanych z wniesieniem skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego..
W sprzeciwie z dnia 6 marca 2012 r. wniesionym od powyższego postanowienia, skarżący wniósł o uchylenie pkt 2 zaskarżonego postanowienia dotyczącego oddalenia wniosku o zwolnienie go od kosztów sądowych.
Mając na uwadze, iż zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej jako P.p.s.a) wobec wniesienia sprzeciwu od postanowienia wydanego przez referendarza sądowego, postanowienie to traci moc, Sąd rozpoznając ponownie sprawę, zważył co następuje:
Zgodnie z art. 243 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Przyznanie prawa pomocy przed lub w toku postępowania rozpoznawczego obejmuje także postępowanie egzekucyjne (art. 243 § 2 P.p.s.a.).
Rozważając zasadność przyznania prawa pomocy w pierwszej kolejności w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, należy wskazać, że w niniejszej sprawie skarżący w dniu 21 września 2011 r. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W wyniku rozpoznania przedmiotowego wniosku, referendarz sądowy postanowieniem z dnia 12 października 2011 r. przyznał skarżącemu prawo pomocy we wnioskowanym zakresie. Postanowienie to w dniu 25 października 2011 r. uzyskało przymiot prawomocności. Należy zatem stwierdzić, że pozostaje ono w mocy, a możliwość jego uchylenia lub zmiany przez Sąd mogłaby zajść jedynie w przypadku wyznaczonym dyspozycją normy zawartej w art. 165 P.p.s.a., tj. wskutek zmiany okoliczności sprawy. W rozważanym przypadku sytuacja taka nie zachodzi.
Powyższe oznacza, że od dnia wydania postanowienia przyznającego wnioskodawcy prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych skarżący nie ma obowiązku uiszczania żadnych kosztów sądowych, aż do prawomocnego zakończenia sprawy, czyli również przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
W sytuacji wcześniejszego zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych na mocy prawomocnego orzeczenia referendarza sądowego, nie jest on zobowiązany do ponownego ubiegania się o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie, jeżeli ma zamiar dokonać w postępowaniu czynności podlegającej opłacie.
Konkludując należy stwierdzić, iż w rozpoznawanym przypadku skarżącemu przyznano już prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, a zatem merytoryczne rozpoznawanie kolejnego wniosku w tym samym zakresie, poprzez dokonywanie oceny oświadczeń skarżącego odnoszących się do jego sytuacji majątkowej byłoby niecelowe.
Rozpoznając natomiast wniosek K. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu, należy uznać, iż zasługuje on na uwzględnienie.
Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia okoliczność, iż skarżący w związku ze śmiercią matki – H. G. w dniu 2 września 2011 r. został pozbawiony jedynego źródła dochodu jaki posiadał w postaci świadczenia pielęgnacyjnego, z tytułu opieki nad chorą matką. Aktualnie wnioskodawca jest osobą bezrobotną i nie uzyskuje żadnych dochodów. Ze względu na okoliczności życiowe w jakich skarżący się znalazł oraz fakt, iż nie dysponuje on żadnymi środkami, które mógłby przeznaczyć na pokrycie kosztów niniejszego postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego uznano, iż złożony przez niego wniosek w zakresie ustanowienia adwokata zasługuje na uwzględnienie.
W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 260 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.