Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustanowił w niniejszej sprawie dla B. B. (dalej: "skarżącego") adwokata oraz odmówił zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 grudnia 2015 r. oddalił zażalenie skarżącego na ww. postanowienie z dnia 5 października 2015 r.
W piśmie z dnia 4 lutego 2016 r. Okręgowa Rada Adwokacka w [...] poinformowała, że wyznaczyła adwokat M. K. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego w niniejszej sprawie.
Wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę w niniejszej sprawie.
Na skutek złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia sąd doręczył pełnomocnikowi skarżącego wyrok wraz z uzasadnieniem w dniu 20 maja 2016 r.
W dniu 15 czerwca 2016 r. pełnomocnik skarżącego złożyła wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, które nie zostały opłacone w całości ani w części w niniejszej sprawie obejmujące koszty nieopłaconej pomocy prawnej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie oraz koszty sądowe w wysokości 200 zł, które pomimo wezwania skierowanego do skarżącego, nie zostały pełnomocnikowi z urzędu zwrócone. Pełnomocnik skarżącego poinformowała także, ze w dniu 13 czerwca 2016 r. przesłała skarżącemu opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku wydanego w niniejszej sprawie.
Rozpoznając przedmiotowy wniosek zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczególne zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielanej przez adwokata ustanowionego z urzędu, reguluje w niniejszej sprawie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U z 2015 r. poz. 1801).
Zgodnie z § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Stosownie do ust. 2 tego przepisu ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.
W myśl § 21 ust. 1 pkt 1 lit "c" tego rozporządzenia opłaty maksymalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji 480 zł. Natomiast za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł (§ 21 ust. 1 pkt 2 lit "b" rozporządzenia).
Uwzględniając, stosownie do § 4 ust. 2 powoływanego rozporządzenia, zarówno niezbędny nakład pracy wyznaczonego adwokata, jak i charakter sprawy, nie znaleziono podstaw do ustalenia opłaty wyższej niż ½ opłaty maksymalnej określonej w wyżej powołanych przepisach.
W rozpoznawanej sprawie, należało zatem ustalić:
- - opłatę w wysokości ½ opłaty maksymalnej, tj. kwotę 240 zł za pomoc prawną udzieloną skarżącemu w pierwszej instancji oraz
- - opłatę w wysokości ½ opłaty maksymalnej 240 zł (tj. 50 % kwoty 480 zł), co stanowi kwotę 120 zł za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Stosownie do § 4 ust. 3 rozporządzenia, opłata ulega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług, w rozpoznawanej sprawie jest to kwota 82,8 zł (23 % x 360 zł).
Barak jest natomiast, w ocenie referendarza sądowego, podstaw do zasądzenia w ramach wynagrodzenia przysługującego adwokatowi za udzieloną pomoc z urzędu, kwot uiszczonego przez niego wpisu od skargi (100 zł) i opłaty kancelaryjnej za sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku (100 zł). Wpis od skargi i opłata kancelaryjna są opłatami sądowymi (art. 212 § 1 p.p.s.a.), od ponoszenia których skarżący nie został zwolniony, bowiem postanowieniem z dnia 5 października 2015 r. odmówiono przyznania prawa pomocy skarżącemu w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Z tych względów, na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 21 oraz § 4 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, postanowiono jak w sentencji.