Uzasadnienie
W piśmie z dnia 16 czerwca 2014 r. M. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2014 r., którą utrzymano w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej, stwierdzenia braku podstaw do udzielenia zgody na pobyt tolerowany, oraz wydaleniu z terytorium RP.
W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący w uzasadnieniu wniosku podał, że przymusowa deportacja do kraju pochodzenia sprowadzi na niego ryzyko utraty życia. Podniósł także, iż wykonie decyzji pozbawi go skutecznego dochodzenia praw w sytuacji, gdyby Sąd uwzględnił wniesioną skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej Ppsa), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Sądu podniesione we wniosku okoliczności uprawdopodobniają, że wykonanie decyzji w zakresie wydalenia cudzoziemca z terytorium RP spowodują trudne do odwrócenia skutki. Sąd uznał twierdzenie skarżącego, że wykonie decyzji pozbawi go skutecznego dochodzenia praw w sytuacji gdyby Sąd uwzględnił wniesioną skargę, jako wystarczającą przesłankę do udzielenia mu tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Podkreślić także należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany już jest pogląd, że udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie decyzji, która skutkuje wydaleniem (nakazaniem opuszczenia terytorium RP) cudzoziemca, stanowi o zachowaniu standardów rzetelnej procedury i urzeczywistnieniu prawa strony do sądu, które polega nie tylko na samym prawie do rozpoznania sprawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjny z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II OZ 16/12).
Stwierdzić zatem należy, iż skarżący wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie może powodować skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 Ppsa.
Wobec tego na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa należało orzec jak w sentencji.