Uzasadnienie
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nr [...] z dnia [...] lutego 2014r. o odmowie nadania M. O. statusu uchodźcy, o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej, o nieudzieleniu zgody na pobyt tolerowany, ponadto w części dotyczącej orzeczenia o wydaleniu z terytorium RP uchyla zaskarżoną decyzję i umorzyła postępowanie organu I instancji. Decyzją tą objęto M. U. i l. O., oraz S. O..
W uzasadnieniu organ podał, że M. O., obywatel [...], ur. [..].12.1982r., deklarujący narodowość [...], w dniu [..].8.2013r, złożył wniosek o nadanie mu status uchodźcy w RP. Jako powód wyjazdu z kraju pochodzenia i wszczęcia w Polsce procedury uchodźczej wskazał obawę przed pozostawaniem w kraju pochodzenia - Cudzoziemiec był bity; jego kuzyni (cioteczni bracia), którzy zostali zabici uczestniczyli w walkach przeciwko siłom [...].
W postępowaniu dokonano następujących ustaleń: Cudzoziemiec posługuje się paszportem zagranicznym [...] wydanym w listopadzie 2012r. oraz dowodem osobistym wydanym w sierpniu 2003r. M. O. wyjechał z kraju pochodzenia na [...]; nie wskazał na jakiekolwiek problemy z przekraczaniem granicy kraju pochodzenia. Nie zadeklarował członkostwa w żadnej partii politycznej, bądź organizacji społecznej, etnicznej lub religijnej. Nie brał udziału w działaniach wojennych. Ponadto M. O. nie był skazany wyrokiem sądu. Podczas składania wniosku o nadanie statusu uchodźcy M. O. oświadczył, iż czuł się prześladowany w kraju pochodzenia i jednocześnie padał ofiarą przemocy fizycznej - był bity z powodu uczestniczenia w walkach swych kuzynów. W dniu [...] września 2013r. w B. zostało przeprowadzone szczegółowe przesłuchanie Strony na temat przyczyn i okoliczności opuszczenia kraju pochodzenia oraz spodziewanych prześladowań, których może doświadczyć ze strony władz państwowych w kraju pochodzenia lub innych podmiotów, a także umożliwiono przeprowadzenie konsultacji psychologicznej - po wyraźnej deklaracji Cudzoziemca zrezygnowano z obecności psychologa.
Przesłuchanie zostało przeprowadzone w języku [...], zrozumiałym dla Strony. Po odczytaniu protokołu przesłuchania Cudzoziemiec nie zgłosił żadnych zastrzeżeń do przebiegu przesłuchania, oświadczył, iż treść zadawanych pytań była dla niego zrozumiała, po czym potwierdził swoje oświadczenia własnoręcznym podpisem. Podczas przesłuchania organ prowadzący przedmiotową sprawę uzyskał informacje, że M. O. mieszkał w różnych miejscach - z uwagi na zniszczenia rodzinnego budynku pomieszkiwał także w wynajętych mieszkaniach w G. i U.. Utrzymywał się z prac dorywczych. Oświadczył, że ukończył jedynie 5- 6 klas szkoły powszechnej. Zasadniczo nie opuszczał ojczystego regionu, niedługo przed wyjazdem w celach handlowych (zakup części samochodowych) przebywał w [...]; ponadto nie posiada żadnych krewnych na obszarze UE. Jako naczelną przesłankę emigracji z [...] i [...] wskazał problemy, które nastąpiły w wyniku uczestnictwa jego kuzynów w pierwszej połowie minionej dekady w ruchu partyzanckim - współcześnie obaj nie żyją.
W 2006r. Cudzoziemiec przemieszkujący u wuja w G. został przewieziony do siedziby struktur siłowych i pobity, następnego dnia przewieziono go na posterunek policji i również pobito. Po 10 dniach odwieziono go do domu; Strona oświadczyła, że posiada blizny po pobiciu. Jednocześnie był oskarżany o udzielanie pomocy kuzynom. Zadeklarował, że od 2006r. był w ten sposób zatrzymywany jeszcze 5-6 razy. Nie zna osób przeprowadzających te akcje. Ostatnie zdarzenie miało miejsce 30 czerwca 2013r. - do domu w G. przybył dzielnicowy wraz z nieznanymi osobami. Przewieziono go na posterunek milicji. Wówczas stwierdzono, że Cudzoziemiec przyjmuje w domu partyzantów, którym on pomaga. M. O. wyjaśnił, że nie znał partyzantów i brali oni od niego co chcieli. Funkcjonariusze mieli mu za złe, że ich od razu nie poinformował, ale on nie uczynił tego z obawy przed ich zemstą. Po deklaracji, że Cudzoziemiec będzie "pod nadzorem" struktur siłowych został wieczorem wypuszczony.
Strona oświadczyła, że pomimo posiadania paszportu nie wyjechała, bowiem nie miała pieniędzy, potwierdziła też liczne pobicia podczas zatrzymań, a także oświadczyła, że z tymi problemami nie zwracała się do władz o pomoc, ponieważ problemy były właśnie ze strony władz.
Cudzoziemiec podkreślił obawę przed ewentualną reemigracją do kraju pochodzenia obawia się o bezpieczeństwo swej rodziny.
W dniu [...] lutego 2014r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, decyzją nr [...] postanowił odmówić nadania M. O. statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu Konwencji o statusie uchodźców, sporządzonej w Genewie dnia 28.7.1951 r. oraz Protokółu dotyczącego statusu uchodźców sporządzonego w Nowym Jorku dnia 31.1.1967 r. (Dz. U. z 1991 r., Nr 119, poz. 515 i 517), odmówił udzielenia ochrony uzupełniającej i odmówił udzielenia zgody na pobyt tolerowany, a także wydalił z terytorium RP.
Rozpatrując odwołanie od tej decyzji Rada do Spraw Uchodźców wskazała, że zgromadzono wystarczający materiał dowodowy do merytorycznego rozstrzygnięcia.
W dniu [...] marca 2014r. Rada do Spraw Uchodźców powiadomiła Stronę o przewidzianej art 10 Kpa możliwości zapoznania się z materiałami i dowodami w sprawie oraz wysuniętymi żądaniami przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Strona skorzystała z tej możliwości i przekazała dodatkowe materiały uwzględnione w postępowaniu, choć w późniejszym piśmie twierdziła, że takiej możliwości nie miała. Rada natomiast nie dostrzegła celowości we wnioskowanym przez M. O. badaniu lekarskim lub psychologicznym mającym na celu bycie poddawanym przemocy w kraju pochodzenia.
Zdaniem Rady M. O. nie udowodnił w wystarczający sposób, aby na terytorium [...] i w ojczystej republice był faktycznie prześladowany, a sama jego emigracja do Polski wynikała bezpośrednio z zaangażowania jego kuzynów w ruch partyzancki - obaj krewni zginęli w latach 2000- 2001, zaś zdarzenia o których informowała Strona nastąpiły po 2006r., trudno zatem dopatrywać się związku przyczynowo-skutkowego w niniejszej sprawie. Zdaniem Rady przekazane oświadczenia - dotyczące zatrzymań, pobić, nie mogą zostać uznane za przesłankę do opuszczenia kraju pochodzenia. Jako zasadnicza przesłanka jawi się bowiem ogólna sytuacja materialna gospodarstwa domowego M. O. i brak wystarczających źródeł utrzymania (zatrudnienie dorywcze), nie zaś działania struktur siłowych.
W ocenie organu Cudzoziemiec mógł podjąć próbę osiedlenia się w innej części [...] przed emigracją do Polski. Wskazała, że powszechne zagrożenie wynikające z wojny lub zakłócenie porządku publicznego nie może zostać uznane za okoliczność przemawiającą za udzieleniem ochrony międzynarodowej w sytuacji, gdy nie istnieje zindywidualizowana obawa prześladowania. M. O. w toku postępowania o nadanie statusu uchodźcy w Polsce takich obaw nie wykazał. W związku z powyższym organ stwierdza, że w przypadku Wnioskodawcy nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem w rozumieniu ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, wobec czego, zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 1 tejże ustawy, Szef Urzędu postanowił odmówić nadania Cudzoziemcowi statusu uchodźcy.
Rada podniosła, że wzięła pod uwagę pełny materiał dowodowy, w tym przede wszystkim oświadczenia M. O., dochodząc do wniosku, że powody, dla których Strona obawia się powrotu do kraju pochodzenia nie mogą być uznane za "uzasadnioną obawę" i nie stanowią podstawy do nadania mu statusu uchodźcy w rozumieniu art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP (Dz.U. z 2012r., poz. 680). Zdaniem Rady cudzoziemiec nie udowodnił, jak też nie uprawdopodobnił, że władze [...] lub Republiki [...] bądź inne podmioty wymienione w art. 15 ust. 1 pkt. 2-3 cytowanej ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP podejmowały i mogłyby podejmować w przyszłości wobec niego jakiekolwiek działania krzywdzące na tle jego rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej, czy poglądów politycznych.
Analizując deklaracje M. O. Rada wskazała, że Cudzoziemiec nie uprawdopodobnił, że przyczyną wyjazdu z [...] i wszczęcia procedury uchodźczej była obawa przed prześladowaniem z powodu rasy, religii, narodowości, wyznawanych poglądów politycznych czy przynależności do określonej grupy społecznej, co jest ipso iure przesłanką dla nadania statusu uchodźcy. W związku z tym Rada podkreśliła, że nie uznaje, aby był on prześladowany przez struktury federalne lub siłowe Republiki [..] z powodów konwencyjnych i wyczerpała przesłanki art. 1 A Konwencji Genewskiej i Protokołu Nowojorskiego oraz art. 13 ust. 1 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP.
Zdaniem Rady analiza deklaracji Strony jednoznacznie wskazuje, że nie można uznać za wiarygodne, że była przedmiotem stałego i zindywidualizowanego, usilnego zainteresowania przedstawicieli struktur siłowych. W ocenie Rady do Spraw Uchodźców M. O. nie jest uchodźcą w rozumieniu Konwencji Genewskiej i Protokołu Nowojorskiego. W jej ocenie cudzoziemiec nie wykazał bowiem, że posiada uzasadnione, a nie tylko domniemane obawy przed prześladowaniami z przyczyn wskazanych w Konwencji Genewskiej, to jest z powodu jej rasy, narodowości, religii, przynależności do określonej grupy społecznej lub poglądów politycznych.
Rada podkreśliła, że podziela przedstawioną przez międzynarodowe organizacje praw człowieka, w tym zawarte we wspólnym raporcie UNHRC i ACCORD z kwietnia 2008 r., ocenę na temat ustabilizowania się sytuacji politycznej i militarnej w [...] i zmniejszenie się zagrożenia dla ludności cywilnej. W ostatnich latach zaszły w [...] istotne zmiany w zakresie bezpieczeństwa i sytuacji ludności cywilnej. Obecnie w Republice [...] bynajmniej nie występuje zjawisko zmasowanego konfliktu wewnętrznego, i bezkarnie prowadzonego terroru, którego celem byłaby ludność cywilna. Nadal dochodzi do przypadków przemocy stosowanej przez struktury [...], ale również bojówki [...] czy grupy bojowników nie cofają się przed zamachami na przedstawicieli miejscowej administracji [...] i wojsk [...].
Zdaniem Rady zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na to, że w przypadku reemigracji do kraju pochodzenia Strona nie byłaby narażona na prześladowanie ani innego rodzaju represje.
W ocenie organu cudzoziemiec może podjąć próbę osiedlenia się w innej części [...], która jest krajem jej pochodzenia. Rada wskazała, że nie jest on poszukiwany przez władze swego kraju. Ponadto w żaden sposób nie uzasadnił niemożności życia w innym miejscu/regionie kraju pochodzenia Organ zaznaczył także, że wnioskodawcy nie podejmował starań o udzielenie międzynarodowej ochrony w najwcześniejszym możliwym terminie i nie wykazał wystarczających powodów, dlaczego tego nie uczynił - w złożonych oświadczeniach M. O. oświadczył, że wcześniej nie miał dostatecznych środków na wyjazd, jednocześnie jako osoba niepracująca i mająca na utrzymaniu rodzinę w późniejszym czasie owe środki pozyskał.
W świetle powyższego, zdaniem Rady, wyjaśnienie Strony należy uznać za niewiarygodne, ponadto nie istnieje rzeczywiste ryzyko doznania przez Wnioskodawcę poważnej i realnej krzywdy w przypadku powrotu do kraju pochodzenia.
Z tych względów Rada do Spraw Uchodźców uznała, że M. O. nie spełnił przesłanek do objęcia go ochroną uzupełniającą na terytorium RP i zgodnie z art. 20 ust. 1 cytowanej ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP i dlatego należy odmówić jej udzielenia.
Rada wskazała ponadto, że w przypadku powrotu do kraju pochodzenia, nie istnieje ryzyko orzeczenia wobec niego kary śmierci lub wykonania egzekucji, gdyż Sąd Konstytucyjny [...] orzeczeniem nr [...] z dnia [...].11.2009r., wprowadził bezterminowe moratorium na orzekanie i wykonywanie kary śmierci, które będzie obowiązywać aż do momentu zniesienia kary śmierci w drodze ustawowej. Ponadto Cudzoziemiec w trakcie postępowania uchodźczego nie powołał się na obawę orzeczenia wobec niego kary śmierci lub obawę przed wykonaniem egzekucji. Zdaniem Rady brak jest również podstaw, aby sądzić, iż w razie powrotu Cudzoziemca do kraju pochodzenia, wystąpi w stosunku do jego osoby rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy poprzez stosowanie tortur, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie. Wnioskodawca nie deklarował bezpośredniego zaangażowania w działania wojenne w [...]. Także stan zdrowia M. O. i jego bliskich nie uniemożliwia w żadnej mierze przemieszczenia się do kraju pochodzenia. W ocenie Rady nie ma zatem podstaw uznać, że zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP.
Jednocześnie Rada zakwestionowała oświadczenie strony dotyczące braku możliwości kontynuacji leczenia w kraju pochodzenia, ponieważ skarżący nie wyjaśnił jaka choroba zakaźna, która mu dolega może być leczona jedynie w Polsce. Rada do Spraw Uchodźców nie znalazła podstaw do podważenia konkluzji organu I instancji, że w stosunku do Strony nie zachodzą przesłanki uzasadniające nadanie jej statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej lub udzielenia zgody na pobyt tolerowany.
Rada do Spraw Uchodźców podała, że uchyliła decyzję organu i instancji w części orzekającej o wydaleniu cudzoziemca z terytorium RP i w tej części umorzyła postępowanie organu I instancji w świetle art. 513 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach z dnia 12 grudnia 2013 r.
Na tę decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...]. czerwca 2014 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M. O. podnosząc zarzut naruszenia:
- - art. 13, 15 oraz 97 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13.06.2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie w/w przepisów, skutkujące uznaniem, iż nie spełnia przesłanek do objęcia jego wraz z rodziną ochroną międzynarodową;
- - art. 19 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy poprzez uznanie, iż po powrocie do kraju pochodzenia nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem;
- - art. 20 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy poprzez stwierdzenie, że nie istnieje ryzyko doznania przez jego rodzinę poważnej krzywdy w kraju pochodzenia.
- - art. 3 i 5 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 04.11.1950 r. poprzez stwierdzenie, iż po powrocie do Czeczenii nie dojdzie do naruszeń praw do wolności i bezpieczeństwa osobistego.
- - art. 7 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady prawdy obiektywnej, art. 77 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, art. 80 k.p.a. przez nieuwzględnienie całokształtu materiału w sprawie.
W uzasadnieniu skarżący podał, że chce otrzymać status uchodźcy w Polsce, ponieważ czułe się prześladowany w kraju pochodzenia i jednocześnie padł ofiarą przemocy fizycznej, byłem bity z powodu uczestniczenia w walkach kuzynów.
W jego ocenie, zadawane podczas przesłuchania pytania nie są tłumaczone poprawnie przez co nie mógł nanieść poprawek podczas przesłuchania, a obawa przed powrotem do kraju pochodzenia spowodowała, że podpisał wszystko to co dostał podczas przesłuchania.
W ocenie skarżącego organ nie miał żadnych konkretnych dowodów na to, aby nie wierzyć jego oświadczeniom. Organ nie ma żadnego potwierdzenia na przyjmowana okoliczność, że w wyjechał z kraju pochodzenia z powodów ekonomicznych. Istotne jest także, że organ jest związany wytycznymi Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców, w których zakłada on, iż od cudzoziemca ubiegającego się o nadanie statusu uchodźcy nie można wymagać, aby posiadał on wszelkie dowody w swojej sprawie,
W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.
W piśmie z dnia [...] stycznia 2015 r. do skargi przyłączył się kurator nieznanej z miejsca pobytu M. U.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7, 75 § 1, 77 K.p.a. poprzez bezpodstawne zaniechanie przesłuchania uczestniczki postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Podstawę orzekania w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2012 r., poz. 680)
Zgodnie z art. 13 ust. 1 tej ustawy, cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Ustalenie statusu uchodźcy wymaga przeprowadzenie oceny oświadczeń ubiegającego się o tą ochronę. Ocena, czy obawa cudzoziemca przed prześladowaniem jest uzasadniona, musi być więc dokonana w odniesieniu do indywidualnego przypadku i na tle ogólnej sytuacji społeczno-prawnej i polityczno- ekonomicznej kraju pochodzenia cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy. Zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy odmawia się nadania statusu uchodźcy, jeżeli nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia.
Natomiast zgodnie z art. 15 tej ustawy cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez:
- 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji,
- 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie,
- 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia.
Ponadto organy obowiązane są do oceny przesłanek pozwalających na zastosowanie w sprawie art. 97 ust. 1 pkt 1 lub 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, zgodnie z którymi cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczpospolitej polskiej gdy jego wydalenie:
- - mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.;
- - naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy przeanalizowały sytuację skarżącego pod kątem każdej z powyższych przesłanek.
Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że M. O., obywatel [...], urodził się [...] grudnia 1982r., deklaruje narodowość [...]. W trakcie prowadzonego postępowania podnosił, że opuścił kraj pochodzenia w obawie przed prześladowaniem w kraju pochodzenia. Podnosił, że był bity, ponadto jego kuzyni (cioteczni bracia), zostali zabici ponieważ uczestniczyli w walkach przeciwko siłom [...].
Skarżący nie zadeklarował członkostwa w żadnej partii politycznej, bądź organizacji społecznej, etnicznej lub religijnej. Nie brał udziału w działaniach wojennych i nie był skazany wyrokiem sądu. W kraju pochodzenia utrzymywał się z prac dorywczych. Jak wynika z jego zeznań, w 2006 r. przebywając w [...] został przewieziony do siedziby struktur siłowych i pobity, następnego dnia przewieziono go na posterunek policji i również pobito. Po 10 dniach odwieziono go do domu. Zadeklarował, że od 2006r. był w ten sposób zatrzymywany jeszcze 5-6 razy. Ostatnie zdarzenie miało miejsce [...] czerwca 2013r., gdzie, według jego zeznań, przewieziono go na posterunek milicji. Oświadczy, że pomimo posiadania paszportu nie wyjechał, bowiem nie miał pieniędzy.
W ocenie Sądu, na podstawie powyższych ustaleń, należy podzielić stanowisko organów orzekających w sprawie, że w świetle przesłanek z art. 13 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie jest możliwe przyznanie skarżącemu ochrony międzynarodowej w postaci przyznania statusu uchodźcy.
Ze zgromadzonego materiału nie wynika, by w kraju pochodzenia był prześladowany z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej. Należy także wskazać, że skarżący nie był bezpośrednio zagrożony żadnymi represjami ze strony władz publicznych. Nigdy nie był aresztowany, więziony lub skazana wyrokiem sądu. Powołane przez niego okoliczności przesłuchiwania i kilkukrotnego pobicia nie może stanowić wystarczających przesłanek dla stwierdzenia występowania uzasadnionych obaw przed indywidualnymi prześladowaniami z przyczyn określonych w Konwencji Genewskiej. Osoba ubiegająca się o status uchodźcy winna w sposób nie budzący wątpliwości zasadność tej obawy wykazać. Owa obawa musi być w pewien sposób zobiektywizowana poprzez odniesienie jej do realiów występujących w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o nadanie jej statusu uchodźcy.
Dopiero na tym tle można dokonać właściwej oceny, czy dana osoba ubiegająca się o status uchodźcy rzeczywiście może obawiać się prześladowań ze strony własnego państwa. Podkreślić należy, że dostępne opracowania na temat aktualnej sytuacji w Republiki [...] nie pozwalają na przyjęcie, że w razie powrotu skarżącego i jego rodziny do kraju pochodzenia władze będą podejmować w stosunku do niego działania krzywdzących na tle rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej, czy poglądów politycznych.
Skarżący, jak trafnie uznały organy orzekające w sprawie, nie jest także uchodźcą w rozumieniu Konwencji Genewskiej i Protokołu Nowojorskiego. Powyższe okoliczności potwierdzają, że w stosunku do skarżącego nie zachodzi obawa prześladowania.
Organy prawidło także uznały, że w stosunku do skarżącego nie zachodzą przesłanki udzielenia ochrony uzupełniającej, o której mowa w art. 15 powołanej ustawy. Powrót do kraju pochodzenie nie narazi go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji ponieważ Sąd Konstytucyjny [...] wprowadził moratorium na orzekanie i wykonywanie kary śmierci. Brak jest także podstaw do uznania, że skarżący może być poddany torturom, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, skoro w kraju pochodzenia nie jest poszukiwany, w dodatku nie brał czynnego udziału w działaniach wojennych w [...]. Nie zachodzi także przesłanka poważnego i zindywidualizowanego zagrożenia dla życia lub zdrowia wynikająca z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia.
Organy orzekające w sprawie na podstawie materiałów dotyczących sytuacji panującej w [...] ustaliły, że nie występuje tam zjawisko zmasowanego konfliktu wewnętrznego i bezkarnie prowadzonego terroru, którego celem byłaby ludność cywilna. Ponadto władze [...] podejmują skuteczne działania mające na celu ukrócenia praktyk przekraczania kompetencji przez funkcjonariuszy struktur siłowych, łamania prawa. Zgodzić również należy się z organami orzekającymi w sprawie, że wnioskodawca nie podejmował wcześniej starań o udzielenie międzynarodowej ochrony, skoro jak twierdzi pierwsze przypadki prześladowania miały miejsce w 2006 r. Nie wskazał także dlaczego tego wcześniej nie uczynił. W takim wypadku podzielić należy stanowisko organu o braku rzeczywistego ryzyka doznania przez skarżącego poważnej i realnej krzywdy w przypadku powrotu do kraju pochodzenia.
Organy orzekające w sprawie przeanalizowały również sytuację skarżącego pod kątem udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany, stosownie do art. 97 ust. 1 pkt 1 lub 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Przedstawiona powyżej sytuacja w [...], a także sytuacja w [...] nie pozwala na przyjęcie że wydalenie w terytorium RP mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. Wydalenie skarżącego z Polski nie narusza także prawa do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., ponieważ skarżący przebywa w Polsce wraz z żoną i z dziećmi.
Materiał dowodowy zebrany w postępowaniu dowodowym został oceniony w sposób prawidłowy, wyciągnięto z niego logiczne wnioski i dano im wyraz w uzasadnieniu decyzji. W toku prowadzonego postępowania skarżący miał możliwość wypowiedzieć się co do zebranych materiałów, zaś przesłuchania prowadzono w zrozumiałym dla niego języku. Zatem za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 7, 77, 80 K.p.a. Organ II. instancji odniósł się także w sposób prawidłowy do podnoszonych w odwołaniu okoliczności dotyczących zdrowia skarżącego i konieczności leczenia choroby zakaźnej, na która cierpi.
Co prawda w toku postępowania nie przesłuchano żony skarżącego, jednakże nie jest to okoliczność powodująca konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Przy składaniu wniosku nie wskazała ona odrębnych od męża przesłanek uzasadniających nadanie statusu uchodźcy. Także sam skarżący w kolejnych pismach w postępowaniu administracyjnym oraz w skardze nie wskazał, jakie okoliczności miałaby podczas przesłuchania przedstawić jego żona
W ocenie Sądu także decyzja Rady uchylająca pkt 4 decyzji organu I instancji i umarzająca postępowanie organu I instancji jest prawidłowa, ze względu treść art. 514 ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach z dni 12 grudnia 2013 r. Sąd nie dostrzegł także w zaskarżonej decyzji takiego naruszenia prawa, które wymagałoby uchylenia zaskarżonej decyzji z urzędu.
Dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.