Uzasadnienie
Skarżący Z. M. reprezentowany przez pełnomocnika Z. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania.
Po wniesieniu skargi Z. W. w piśmie z 14 grudnia 2012 r. złożyła w imieniu skarżącego oświadczenie o cofnięciu skargi na decyzję z [...] października 2012 r.
Do skargi oraz pisma z 14 grudnia 2012 r. nie dołączono pełnomocnictwa udzielonego Z. W. upoważniającego ją do działania w imieniu skarżącego przed sądami administracyjnymi.
Wobec powyższego Sąd wezwał Z. W. do złożenia - w terminie 7 dni - pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącego do działania w jego imieniu przed sądami administracyjnymi oraz wykazania, że Z. W. spełnia wymogi wynikające z art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu, Z. W. w piśmie z 5 lutego 2013 r. ponownie złożyła oświadczenie o cofnięciu skargi, niezałączając żądanego przez Sąd pełnomocnictwa upoważniającego ją do działania przed sądami administracyjnymi w imieniu Z. M..
Z tego względu Sąd - zgodnie z zarządzeniem z 21 marca 2013 r. - wezwał skarżącego, na ostatni znany adres do korespondencji, do usunięcia braku formalnego skargi poprzez osobiste podpisanie skargi w siedzibie Sądu bądź nadesłanie podpisanego egzemplarza, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Skarga bowiem – w myśl art. 57 § 1 P.p.s.a. czynić powinna zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Natomiast każde pismo strony powinno zawierać oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników, oznaczenie rodzaju pisma, osnowę wniosku lub oświadczenia, podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, wymienienie załączników (art. 46 § 1 powołanej ustawy).
Jak wynika z akt sprawy przedmiotowe wezwanie Sądu, dwukrotnie awizowane, wróciło z adnotacją poczty "nie podjęto w terminie". Zawiadomienia dla skarżącego o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym umieszczono w skrzynce oddawczej w dniach: 26 marca 2013 r. i 4 kwietnia 2013 r. Należy zatem uznać, iż wezwanie Sądu zostało skutecznie doręczone skarżącemu z upływem dnia 9 kwietnia 2013 r. (art. 73 § 1 i 4 P.p.s.a.).
Pozostało ono jednak bez odpowiedzi.
Z tych też względów skarga podlega odrzuceniu.
Wyjaśnić jednocześnie należy, iż Sąd nie mógł umorzyć postępowania w związku ze złożonym przez Z. W., oświadczeniem o cofnięciu skargi (B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2008 str. 129), gdyż badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji skuteczne cofnięcie skargi może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. postanowienie Naczelnego sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 1829/07). W niniejszej sprawie Z. W. nie przedłożyła pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącego przed sądami administracyjnymi, nie mogła zatem skutecznie złożyć skargi oraz oświadczenia o jej cofnięciu.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.