Uzasadnienie
B. G. i T. G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2010 r. utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2009 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2005 r., którą to decyzją utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lutego 2005 r. ustalającą warunki zabudowy na rzecz "B." S. A. w S. dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na działkach ew. nr [...],[...],[...] w obrębie [...] przy ul. [...] w S. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania wydanej w postępowaniu zwykłym decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] kwietnia 2005 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lutego 2005 r. ustalającą warunki zabudowy.
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej: P.p.s.a.) Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji jeśli w wyniku wykonania decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Oznacza to, że w postępowaniu w sprawie ze skargi na decyzję wydaną w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Sąd może wstrzymać wykonanie decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, jeżeli zajdą przewidziane do tego prawem przesłanki.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wobec powyższego nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania, a więc nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów administracyjnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Decyzja ustalająca warunki zabudowy jest właśnie takim aktem. Decyzja ta z uwagi na specyfikę regulowanego nią przedmiotu nie ma cechy wykonalności w rozumieniu art. 61 P. p. s. a.
Należy bowiem wziąć pod uwagę, że ustalenie warunków zabudowy terenu nie przesądza jeszcze o lokalizacji inwestycji, nie upoważnia też do rozpoczęcia robót budowlanych. Ustala jedynie, czy projektowane zamierzenie inwestycyjne, planowane na określonym obszarze jest zgodne z przepisami prawa oraz określa warunki, jakie należy spełnić w dalszym etapie procesu inwestycyjnego.
A zatem z uwagi na charakter decyzji, której wstrzymania domagają się skarżący, nie można mówić o ewentualnym powstaniu skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a.
Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.