Uzasadnienie
Rada Gminy I. w dniu [...] października 2012 r. wydała uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego wsi L. dla ul. [...] wraz z terenem przyległym, Etap I. Wojewoda [...] złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę z dnia [...] października 2012 r. W skardze podniósł, że zgodnie z ustaleniami § 8 ust. 4 pkt 1 i pkt 2 oraz § 9 ust. 4 pkt 1 i pkt 2 uchwały miejscowy plan zagospodarowania przeznaczył obszary położone w [...] Parku Narodowym na cele inne niż służące celom parku narodowego bez uzyskania odstępstwa wymaganego na podstawie art. 15 ust. 3 ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 627 ze zm.), dalej zwanej "u.o.p", od zakazów, o których mowa w art. 15 ust 1 pkt 1 tej ustawy. Tereny oznaczone symbolem UT zostały przeznaczone pod zabudowę usługową dla potrzeb obsługi rynku turystycznego i rekreacyjnego, a tereny pod modernizację, rozbudowę i budowę systemów komunikacji oznaczono symbolem KDT.
Takie przeznaczenie terenów jest sprzeczne z ustawą o ochronie przyrody, ponieważ w parkach narodowych możliwa jest budowa i przebudowa tylko takich obiektów budowlanych i urządzeń technicznych, które służą celom parku narodowego. Wojewoda podniósł także, że uzgodnienie projektu planu dokonane przez Dyrektora [...] Parku Narodowego nie jest tożsame z uzyskaniem zezwolenia ministra właściwego do spraw środowiska na odstępstwa od zakazów, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 1 u.o.p. Zezwolenie takie nie zostało uzyskane, więc Gmina I. nie mogła przeznaczyć terenów [...] Parku Narodowego na cele inne, niż służące celom parku narodowego.
Wobec powyższego, Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały, zarzucając jej naruszenie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), dalej zwanej "u.p.z.p." w zw. z art. 15 ust. 3 u.o.p., powołując się na niezgodność projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r. organ podtrzymał swoje stanowisko. Wójt Gminy I. powołał się na kompetencję gminy do kształtowania jej ładu przestrzennego i wskazał, że w opinii organu planistycznego, jakim jest Rada Gminy, projekt planu miejscowego był zgodny z ustaleniami studium. Organ w procedurze planistycznej uzgodnił projekt planu z Dyrektorem [...] Parku Narodowego. Jednocześnie w odpowiedzi na skargę zaznaczono, że przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest wymagane uzyskanie zgody Ministra Środowiska, ponieważ obowiązek uzyskania takiej zgody, jak wynika z art. 15 ust. 1 i ust. 3 u.o.p., dotyczy budowania obiektów budowlanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. |
Zgodnie z art. 3 pkt 1 u.o.p. cele ochrony przyrody są m. in. realizowane przez uwzględnianie wymagań ochrony przyrody w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Jak wskazuje art. 17 pkt 6 lit. b tiret drugie u.p.z.p. w zw. art. 10 ust. 6 u.o.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego, występuje o uzgodnienie projektu planu do dyrektora parku narodowego w zakresie ustaleń planu, mogących mieć negatywny wpływ na ochronę przyrody parku narodowego.
Prawidłowo Wójt Gminy I. wystąpił o uzgodnienie projektu planu do Dyrektora [...] Parku Narodowego. Uzgodnienie w tym wypadku ma zapewnić gwarancję realizacji celów ochrony przyrody na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Dyrektor [...] Parku Narodowego był jedynym organem władnym do wydania uzgodnienia, ponieważ to do jego zadań należy zgodnie z art. 8e ust. 1 u.o.p. realizacja ustaleń planów lub zadań ochrony parku narodowego oraz wydawanie zarządzeń dotyczących funkcjonowania parku narodowego, w tym określających sposoby udostępniania obszarów parku narodowego.
Stosownie do art. 15 ust. 1 pkt 1 u.o.p. w parkach narodowych oraz w rezerwatach przyrody zabrania się budowy lub przebudowy obiektów budowlanych i urządzeń technicznych, z wyjątkiem obiektów i urządzeń służących celom parku narodowego albo rezerwatu przyrody. Przepis ten wyraźnie wskazuje, że zakaz dotyczy budowy lub przebudowy, a nie przeznaczenia terenów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę. Jednocześnie dopiero na etapie uzyskania pozwolenia na budowę można mówić o konieczności uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 15 ust. 3 u.o.p., wydawanego przez ministra właściwego do spraw środowiska po zasięgnięciu opinii dyrektora parku narodowego, na odstępstwa od wskazanego wyżej zakazu budowy i przebudowy.
Również art. 15 ust. 7 pkt 3 - 5 u.o.p. wskazuje, że wniosek o wydanie zezwolenia zawiera w szczególności: cel wykonania wnioskowanych czynności wraz z uzasadnieniem, opis planowanych czynności oraz lokalizację wykonywania planowanych czynności.
Wobec powyższego należy stwierdzić, że słusznie w odpowiedzi na skargę gmina stwierdziła, że wydanie zezwolenia na podstawie art. 15 ust. 3 u.o.p. nie dotyczy procedury planistycznej. Potwierdza to nie tylko art. 15 ust. 1 pkt 1 u.o.p., gdzie mowa jest o budowie i przebudowie, a nie o przeznaczeniu terenów na cele zabudowy, ale również art. 15 ust. 7 pkt 3 - 5 u.o.p., gdzie wyraźnie wskazano, że wniosek o wydanie zezwolenia powinien zawierać skonkretyzowane oznaczenie planowanego przedsięwzięcia. Indywidualna inwestycja zlokalizowana na terenie [...] Parku Narodowego w części objętej przedmiotowym planem będzie wymagała stosownego zezwolenia ministra, ale gmina nie może na etapie procedury planistycznej wnioskować o wydanie zezwolenia in abstracto dla całego obszaru. Trudno sobie bowiem wyobrazić, że gmina przy sporządzaniu planu przewiduje wszystkie możliwe inwestycje na danym terenie i występuje o zezwolenie do ministra właściwego do spraw środowisko przedstawiając we wniosku hipotetyczne inwestycje.
Sąd podziela również stanowisko Gminy I. co do oceny zgodności projektu planu ze studium. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania stanowi wyraz polityki przestrzennej gminy, ujmuje ją kierunkowo, a nie docelowo. W myśl art. 20 ust. 1 u.p.z.p rada gminy, jako twórca polityki przestrzennej gminy dokonuje autointerpretacji uchwalonego przez siebie studium w zakresie oceny projektu planu miejscowego (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, red. Z. Niewiadomski, Warszawa 2011, uwagi do art. 20, teza 1). Stopień związania planu miejscowego ustaleniami studium uzależniony jest od szczegółowości zapisów studium, co oznacza, że związanie to może być silniejsze lub słabsze. Związanie to odnosić należy do szczegółowości zapisów studium dającego organom planistycznym większą lub mniejszą możliwość uszczegółowiania przeznaczenia danego obszaru w planie miejscowym (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 20 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 886/12).
Doprecyzowanie uregulowań studium w projekcie planu co do przeznaczenia terenów położonych w granicach [...] Parku Narodowego wymagało dokonania stosownego uzgodnienia. Jednocześnie jak już wywiedziono wyżej, w procedurze planistycznej prawidłowo uzgodniono projekt planu z Dyrektorem [...] Parku Narodowego. Wobec tego niesłuszny jest zarzut naruszenia art 15 ust. 1 u.p.z.p., ponieważ Rada Gminy I. prawidłowo podjęła uchwałę z dnia [...] października 2012 r., korzystając z przyznanych jej kompetencji oceny zgodności studium i projektu planu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.