Uzasadnienie
Zaskarżonym do Sądu postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak: [...] Minister Energii, po rozpatrzeniu wniosku inwestora Spółki [...] S.A. Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w G. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem Ministra Energii z dnia [...] lutego 2017 r., znak: [...], dotyczącej wniosku o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia: "[...]" - utrzymał ww swoje postanowienie w mocy.
W sprawie ustalono następujący stan faktyczny.
Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej zwrócił się do Ministra Energii o zaopiniowanie wniosku inwestora Spółki [...] S.A. Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w G., o wydanie ww pozwolenia zgodnie z art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej.
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...], Minister Energii zaopiniował pozytywnie wniosek ww Spółki.
Pismem z dnia 26 września 2016 roku Skarżąca wystąpiła do Ministra Energii z wnioskiem o sprostowanie ww postanowienia w zakresie nazwy wnioskodawcy tj. poprawnej: [...] S.A. Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w G. jak i aktualnego adresu Spółki tj. ul. [...], jednocześnie wskazując, iż uwzględnienie zmian zakresu przedsięwzięcia (parametrów technicznych), które zostały zgłoszone przy piśmie z dnia 24 listopada 2015 roku skierowanym do Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej.
Minister Energii z uwagi na powyższe, wystąpił do Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej o przekazanie mu kompletnego wniosku Skarżącej Spółki, uwzględniającego zmiany w jego treści, a o których to zmianach Minister Energii powziął wiedzę z urzędu, analizując ww wniosek Strony z dnia 26 września 2016 r. o sprostowanie oczywistej pomyłki w postanowieniu Ministra Energii z dnia [...] sierpnia 2016 r.
Pismem z dnia 17 stycznia 2017 roku Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej zwrócił się z kolei do Ministra Energii z wnioskiem o wskazanie czy zmiany przedstawione przez Inwestora w piśmie z dnia 25 listopada 2015 roku (zmiana wniosku) powodują konieczność ponownego zaopiniowanie wniosku Skarżącej, biorąc pod uwagę przepis art. 23 ust. 3 i 4 ww ustawy w zakresie właściwości MInistra Energii.
W odpowiedzi na powyższe, Minister Energii postanowieniem z dnia 2 lutego 2017 r. negatywnie zaopiniował wniosek Inwestora o wydanie ww pozwolenia. W uzasadnieniu wskazał, iż celem planowanego przedsięwzięcia jest wytwarzanie energii elektrycznej, która będzie poprzez system podmorskich kabli energetycznych i stacji transformatorowych wprowadzona do Krajowego Systemu Elektroenergetycznego lub do Międzynarodowego Systemu Elektroenergetycznego. Cel ten miałby być zrealizowany poprzez budowę i eksploatację zespołu morskich farm wiatrowych o maksymalnej łącznej mocy 959,0 MW oraz budowę infrastruktury technicznej, zlokalizowanej na Morzu [...]. Inwestor we wniosku natomiast nie określił ani minimalnej ani maksymalnej odległości pomiędzy turbinami wiatrowymi, maksymalnej średnicy wirnika turbiny wiatrowej, minimalnej średnicy turbiny wiatrowej, a także nie określił, w jaki sposób zrealizowany zostanie system połączeń wewnętrznych oraz nie określił długości kabli.
W ocenie Ministra brak określenia parametrów technicznych i długości połączeń wewnętrznych (kabli), w tym także odległości pomiędzy turbinami wiatrowymi i średnicy wirników turbin wiatrowych, stanowi istotny argument przemawiający za negatywną opinią wniosku, tym bardziej co podkreślił, nie ma gwarancji przyłączenia inwestycji do Krajowego Systemu Elektroenergetycznego (dalej "KSE"). Nadto jak wskazał, wahania związane z dużą nadpodażą energii elektrycznej pochodzącej z farm wiatrowych utrudniają funkcjonowanie KSE. Wysoka produkcja z turbin wiatrowych powoduje konieczność nie tylko ograniczania wytwarzania konwencjonalnego, ale wręcz wstrzymania pracy całych bloków energetycznych przedsiębiorstw energetycznych wykorzystujących inne źródła energii, w tym także energii odnawialnej (np. stabilne źródła wykorzystujące biomasę, biogaz rolniczy). Problemy powyższe są pogłębiane także z powodu braku dostatecznej infrastruktury przesyłowej w szczególności na północy Polski, co w opinii Ministra Energii, z uwagi na możliwość użytkowania zespołu blisko 180 turbin wiatrowych maksymalnej mocy 959,0 MW, znacząco wpłynie na bezpieczeństwo energetyczne tej części kraju oraz naruszy interes gospodarczy
Polski (art. 23 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej). Niezależnie od powyższego, w ocenie Ministra Energii, zasadnym było wydanie negatywnej opinii w związku z założeniami przyjętymi w "Krajowym Planie Działania w zakresie energii ze źródeł odnawialnych", albowiem przedmiotowa inwestycja nie zostanie zrealizowana do roku 2020 r., to znaczy do końca okresu obowiązywania powyższego planu, a opinia Ministra może dotyczyć jedynie okresu jego obowiązywania. Jak podał organ, powyższy "Krajowy Plan Działania w zakresie energii ze źródeł odnawialnych" (dalej: "KPD") określa cel w zakresie udziału energetyki odnawialnej w miksie energetycznym do roku 2020 r., tj. osiągnięcia co najmniej 15% udziału energii odnawialnej w końcowym zużyciu energii brutto. Priorytet dla spraw związanych z rozwojem energetyki odnawialnej w Polsce jest jednym z sześciu podstawowych kierunków "Polityki energetycznej Polski do 2030 r.".
KPD zakłada, iż moc farm wiatrowych w 2020 r. osiągnie poziom 6 650 MW przy produkcji 15 210 GWh, przy czym udział elektrowni lądowych określony został na poziomie 5.600,00 MW, morskich - 500,00 MW, a małych instalacji - 550,00 MW. Według stanu na dzień 30 września 2016 r. moc zainstalowana elektrowni wiatrowych wynosi już 5 782,735 MW. Tym samym, zdaniem Ministra Energii, cel wyznaczony w KPD dla elektrowni wiatrowych do 2020 r. został już zrealizowany. Wobec powyższego, oparcie dalszego rozwoju odnawialnych źródeł na technologii innej niż technologia wiatrowa, w tym na technologiach bardziej stabilnych, jest kluczowe z punktu widzenia bezpieczeństwa funkcjonowania krajowego systemu elektroenergetycznego.
Ostatecznie organ stwierdził, iż brak jest interesu dla gospodarki narodowej dla dalszego zwiększania, ponad cel wskazany na rok 2020, ilości wytwarzanej energii elektrycznej z użyciem morskiej elektrowni wiatrowej, która będzie poprzez system podmorskich kabli energetycznych i stacji transformatorowych wprowadzona do Krajowego Systemu Elektroenergetycznego lub do Międzynarodowego Systemu Elektroenergetycznego. Ponadto, planowana inwestycja stworzy zagrożenie dla racjonalnej gospodarki złożami kopalin. Niezależnie od powyższego, inwestor zobowiązany jest uzyskać na dalszym etapie procesu inwestycyjnego warunki przyłączenia inwestycji do krajowej sieci elektroenergetycznej, a które do dnia wydania niniejszego postanowienia nie zostały przedstawione.
Minister Energii w swoim postanowieniu z dnia [...] lutego 2017 roku wskazał także na opublikowany w dniu 30 listopada 2016 r. przez Komisję Europejską projekt zmian dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r., w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniający i w następstwie uchylający dyrektywę 2001/77/WE i 2003/30/WE, tzw. "Pakiet zimowy" (tzw. RED II), który zawiera szereg propozycji zmian mających istotny wpływ na sektor energii elektrycznej, w tym dotyczących zasad rynku energii elektrycznej, realizacji celu OZE i kwestii dotyczących poprawy efektywności energetycznej oraz zarządzania Unią Energetyczną, a które zdaniem Ministra, nie gwarantują przyłączenia planowanych morskich farm wiatrowych na morzu do Krajowego Systemu Elektroenergetycznego lub do Międzynarodowego Systemu Elektroenergetycznego Państw Morza Bałtyckiego.
Minister Energii stwierdził, iż nie ma możliwości jednoznacznego ustalenia, na podstawie wniosku Spółki z 2012 r., zmienionego w sposób istotny przez Inwestora w 2015r., czy przedsięwzięcie będzie realizowane poza morskim wodami wewnętrznymi i morzem terytorialnym RP.
Nie zgadzając się z ww rozstrzygnięciem skarżąca Spółka wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy, w wyniku którego Minister Energii zaskarżonym do Sądu postanowieniem utrzymał ww własne postanowienie z dnia [...] lutego 2018 roku w mocy. W ocenie Ministra obowiązujące przepisy, w tym art. 23 ust. 2 w związku z ust. 4 i 3 cyt. ustawy, wskazują jakimi przesłankami Minister Energii może kierować się przy zajęciu stanowiska jako organ współdziałający, a zatem stanowisko Ministra może być oparte na wymaganiach dotyczących oceny racjonalnej gospodarki złożami kopalin oraz interesu gospodarki narodowej, określanych przez zakres zadań Ministra Energii, które pozostają w bezpośrednim związku z przedmiotem rozstrzygnięcia. Przy czym w związku z brakiem jednoznacznego ograniczenia w ww. przepisach podstawy i zakresu opinii organu, bazując jedynie na określonych w art. 23 ust. 3 ww. ustawy, w ocenie Ministra Energii może on zająć stanowisko także w oparciu o akty normatywne, którymi jest związany jako członek Rady Ministrów.
Organ wskazał, iż plany inwestycyjne Inwestora - skarżącej Spółki wykraczają poza wskazany przez PSE S.A. poziom (8-9 tys. MW) wartości mocy w wydanych przez operatorów systemów elektroenergetycznych warunkach przyłączenia. Biorąc pod uwagę przyłączone farmy wiatrowe oraz te, dla których wydano warunki przyłączenia lub podpisano umowy o przyłączenie, PSE S.A. już od połowy 2012 r. stwierdzają brak możliwości odbioru wyprodukowanej energii elektrycznej z kolejnych ubiegających się o przyłączenie do sieci elektroenergetycznej farm wiatrowych. PSE S.A. odmówiły wydania warunków przyłączenia także dla inwestorów planujących rozwój morskich farm wiatrowych, w tym także dla [...] S.A., inwestora powiązanego kapitałowo z [...] S.A. Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w G. Wszystkie te przesłanki wskazują na konieczność wydania przez Ministra Energii negatywnej opinii w zakresie wniosku Spółki dotyczącego wznoszenia lub wykorzystywania sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich.
Również, co podkreślił Minister, dokonana przez Spółkę ocena zapotrzebowania na energię elektryczną wytwarzaną ze źródeł odnawialnych oraz warunków i okoliczności prowadzenia działalności gospodarczej w sektorze energetycznym w Polsce nie opiera się na tak dokładnych danych, jakie są w posiadaniu Ministra Energii.
Organ wskazał także, że jego opinia w istocie może być odbierana jako decyzja o charakterze uznaniowym, jednakże oparta jest ona na argumentach, które zostały zaprezentowane powyżej, a które mają niebagatelne znaczenie dla polskiej gospodarki.
Odnosząc się dodatkowo do zarzutów wskazanych przez Spółkę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ podniósł, iż z uwagi na dokonane przez Spółkę zmiany we wniosku koniecznym było dokonanie ponownej jego oceny z uwzględnieniem przedłożonej przez Spółkę dokumentacji. Wobec powyższego, zaskarżone przez Spółkę postanowienie dotyczyło odmiennego wniosku Spółki, niż opiniowanego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 roku.
Pismem z dnia 24 stycznia 2017 roku skierowanym do Ministra Energii, skarżąca Spółka cofnęła zarówno wniosek o wprowadzenie zmian do pierwotnego wniosku z dnia 21 lutego 2012 roku zmienionego pismem z dnia 17 kwietnia 2012 roku jak i o sprostowanie postanowienia Ministra Energii z dnia [...] sierpnia 2016 roku.
Skarżąca nie zgadzając się ze stanowiskiem Ministra Energii wyrażonym w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2017 roku wniosła skargę do tut. Sądu, zarzucając naruszenie:
- 1) art. 23 ust. 2, 3 i 4 ww ustawy poprzez wydanie negatywnej opinii pomimo braku przesłanek, w szczególności w postaci zagrożeń interesu gospodarki narodowej, czy powołaniu się na akty, które nie mają przymiotu przepisów;
- 1) naruszenia art. 8 d pkt 3 prawa energetycznego poprzez błędną wykładnię, iż przed wydaniem opinii wskazanych w art. 23 ww ustawy inwestor zobowiązany jest uzyskać warunki przyłączenia do krajowej sieci elektroenergetycznej, pomimo że z wnioskiem takim można wystąpić dopiero po uzyskaniu pozwolenia na wznoszenie i wykorzystanie sztucznych wysp,
- 2) naruszenie art. 78 ust. 3 pkt 5 oraz art. 72 ust. 1 i 2 ustawy o odnawialnych źródłach energii,
- 1) wydanie opinii pomimo nieustalenia stanu faktycznego, w szczególności organ nie przeprowadził w sposób dostateczny wskazanego w art. 106 § 4 k.p.a. postępowania wyjaśniającego,
- 2) art. 156 § 1 pkt 3 oraz 157 § 1 i 2 k.p.a. poprzez nieuchylenie postanowienia z dnia 2 lutego 2017 r.
Wobec powyższego skarżąca Spółka wniosła o:
- - uchylenie zaskarżonych postanowień w całości;
- - zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych;
- - przeprowadzenie dowodów z dołączonych do skargi dokumentów.
W obszernym uzasadnieniu skargi podniosła, że zaskarżone postanowienia zostały wydane przede wszystkim z naruszeniem prawa materialnego oraz w sytuacji braku merytorycznych podstaw do wydania negatywnej opinii, dodatkowo były dotknięte szeregiem naruszeń przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wydane postanowienia oraz dotyczyły sprawy poprzednio rozstrzygniętej innym postanowienie, co powoduje konieczność ich uchylenia.
W odpowiedzi na skargę Minister Energii wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 106. § 1. Jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Zgodnie zaś z § 5 zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie.
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016r. ([...]) Minister Energii pozytywnie zaopiniował wniosek o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia pn.: "[...]", w trybie ww art.106 § 1 i 5 kpa w zw z art. 23 ust 2 ustawy o obszarach morskich RP i administracji morskiej. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że zakres przedsięwzięcia obejmuje m.in. zainstalowanie minimum 137 turbin o mocy pojedynczego generatora 7,0 MW, dla których łączna moc wynosi maksymalnie 959,00 MW, lub zainstalowanie maksymalnie 190 turbin o mocy 5,0 MW, wybudowanie min 2 szt. max 6 szt. "[...]" oraz 1 szt. "[...]", przeprowadzenie energii wytworzonej przez turbiny do podstacji AC za pomocą "Kabla wewnętrznego ŚN-AC" o szacowanej długości 137 km, oraz przeprowadzenia jej dalej do konwertera AC/DC za pomocą kabla wewnętrznego WN-AC o długości ok. 20 km, dalsze przesyłanie energii za pomocą morskiego kabla energetycznego wysokiego napięcia prądu stałego o szacowanej długości ok. 100 km i lądowego kabla energetycznego o szacowanej długości około 5 km.
Minister wyraźnie stwierdził w swym postanowieniu, że "oceniając wpływ planowanej inwestycji na gospodarkę narodową, należy stwierdzić, że realizacja projektu wpisuje się m.in. w planowany rozwój wykorzystania odnawialnych źródeł energii (OZE). Jednocześnie wyjaśnił, że w Krajowym Planie działania w zakresie energii ze źródeł odnawialnych przewiduje się oddanie do użytku pierwszych morskich farm wiatrowych o mocy około 500 MW w 2020r., co może spowodować, że przyłączenie MFW ponad wskazany wolumen może być możliwe po odpowiednim dostosowaniu infrastruktury przesyłowej.
Jednocześnie wskazano, że w aktualnych planach przyłączeniowych i rozwojowych sieci przesyłowej (PRSP) w północnej części kraju zostały zaplanowane inwestycje służące przyłączeniu i wprowadzeniu mocy z odnawialnych źródeł energii (głównie lądowych farm wiatrowych) oraz poprawie pewności zasilania odbiorców. Minister Energii podkreślił również, że na obecnym etapie nie jest możliwe określenie wpływu ww przedsięwzięcia na funkcjonowanie Krajowego Systemu Elektroenergetycznego, co będzie możliwe dopiero w następnie prowadzonej procedurze wydania przez PSE warunków przyłączenia do sieci elektroenergetycznej.
Z kolei wydanie warunków przyłączenia jest możliwe dopiero po przedłożeniu przez inwestora pozwolenia na wznoszenie i użytkowanie sztucznych wysp, urządzeń i konstrukcji oraz wpłaceniu zaliczki na poczet opłaty za przyłączenie. Rozpatrzenie wniosku będzie wymagać zatem sporządzenie przez PSE stosownej ekspertyzy wpływu przyłączanych urządzeń i instalacji na system elektroenergetyczny. W związku z tym wydano pozytywną opinię, jednocześnie zobowiązując Spółkę do uzyskania na późniejszym etapie warunków przyłączenia do Krajowej Sieci Elektroenergetycznej.
Powodem natomiast wydania przez Ministra Energii negatywnej opinii miała być min. analiza obowiązującego Krajowego Planu Działania w zakresie energii ze źródeł odnawialnych (dalej określany jako plan lub KPD). Wynikiem analizy było stwierdzenie, że inwestycja [...] nie zostanie zrealizowana do końca obowiązywania planu, czy fakt nie przedstawienia organowi ww warunków przyłączenia do krajowej sieci elektroenergetycznej.
Trzeba wskazać, iż zaskarżone postanowienie nie uwzględnia przepisów prawa, na które organ powoływał się w postanowieniu pozytywnie opiniującym przedmiotowe przedsięwzięcie, a z których wynika, że możliwość złożenia wniosku o ww warunki powstaje dopiero po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na wznoszenie i wykorzystanie sztucznych wysp, co wyraźnie stwierdza przepis art. 8 d pkt 3 prawa energetycznego. Okoliczności, które w uprzednio prowadzonym przez Ministra postępowaniu nie budziły żadnych wątpliwości, to w niniejszym, będącym przedmiotem rozpoznana, pomimo braku zmiany stanu faktycznego, stanowią już przyczynę do wyrażenia negatywnego stanowiska. Trzeba bowiem przypomnieć, iż Skarżąca Spółka pismem z dnia 23 stycznia 2017r. skierowanym do Ministra Energii (do wiadomości Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej) cofnęła swój wniosek zawarty w piśmie z dnia 24 listopada 2015 r., w części dotyczącej zmian parametrów technicznych ww przedsięwzięcia.
Jednoznacznie oświadczyła, iż nie wnosi i nie wprowadza żadnych zmian w parametrach technicznych powyższego przedsięwzięcia, co w ocenie Sądu, w sposób nie budzący żadnych watpliwości oznaczało, że aktualnym jest wniosek o treści nadanej mu pismem z dnia 17 kwietnia 2012 r. zmodyfikowanym pismem z dnia z 27 czerwca 2012 r., a będącym już przedmiotem wydanej przez Ministra Energii pozytywnej opinii. Powyższe stanowisko Spółki organ powziął przed wydaniem postanowienia z dnia [...] lutego 2017 roku, którym negatywnie zaopiniował wniosek Skarżącej, a zatem winien był je w całości uwzględnić.
Dodatkowo trzeba wskazać, iż wbrew stanowisku organu, Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej pismem z dnia 17 stycznia 2017 roku zwrócił się do Ministra Energii wyłącznie z prośbą o analizę, czy wskazane w piśmie [...] z dnia 24 listopada 2015r. zmiany powodują konieczność ponownego zaopiniowania wniosku. Powyższe nie jest równoznaczne z wnioskiem o wydanie nowej opinii.
W okolicznościach tych bezwzględnie należy stwierdzić, iż stanowisko Ministra Energii jest całkowicie nieuzasadnione. Po pierwsze z uwagi na treść ww pisma MInistra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej, w którym jedynie sygnalizował zmiany treści wniosku wynikające z pisma Spółki z dnia 24 listopada 2015 roku i wystąpił o ewentualne rozważenie czy konieczna jest nowa opinia, nie zwrócił się natomiast z wnioskiem o dokonanie takiej opinii. Po drugie zaś gdyby nawet uznać, iż sporządzenie nowej opinii z uwagi na wprowadzenie zmian parametrów inwestycji byłoby konieczne, trzeba mieć na uwadze stanowisko samego Inwestora, który przed datą wydania postanowienia, skutecznie poinformował organ o rezygnacji z wszelkich zmian dokonanych ww wnioskiem z dnia 4 listopada 2015 roku, a nawet o cofnięciu samego wniosku o sprostowanie postanowienia z dnia [...] września 2016 roku.
Minister Energii również powołał się na projekt zmian dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009r., stwierdzając, że propozycje zawarte w tym projekcie nie gwarantują przyłączenia planowanych morskich farm wiatrowych do Krajowego Systemu Elektroenergetycznego lub Międzynarodowego Systemu Elektroenergetycznego Państw Morza Bałtyckiego co w ocenie Sądu nie ma żadnego racjonalnego uzasadnienia, gdyż sam brak gwarancji nie może stanowić podstawy wydania negatywnej opinii.
Trzeba pamiętać, iż badane postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem Skarżącej o sprostowanie postanowienia, stanowiącego pozytywna opinię planowanej inwestycji, a który w ogóle nie został rozpoznany. Natomiast wniosek z dnia 24 listopada 2015 roku skierowany do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w zakresie wprowadzenie zmian niektórych parametrów ww przedsięwzięcia jak wyżej wskazano, Skarżąca skutecznie cofnęła. W świetle powyższego zatem, organ nie miał podstaw do ponownego oceniania tożsamego stanu faktycznego przedmiotowej inwestycji, przez niego już pozytywnie ocenionego. Niedopuszczalnym jest ponowne rozstrzyganie w tej samej materii (res iudicata - powaga rzeczy osadzonej). Powaga rzeczy osądzonej jest rozstrzygnięciem sprawy co do istoty zawartym w rozstrzygnięciu administracyjnym (decyzja, postanowienie), czy też w prawomocnym wyroku. Polega na wiążącym ustaleniu istnienia bądź nieistnienia materialnej normy prawnej indywidualno-konkretnej przytoczonej w danym postępowaniu.
W konsekwencji jednym z aspektów stwierdzenia res iudicata jest okoliczność niepozwalająca na ponowne rozpoznanie danej sprawy. Nie można bowiem dwa razy dochodzić tego samego. W niniejszej sprawie występuje zatem powaga rzeczy osądzonej. Należy wskazać, że przepis art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. spełnia rolę gwarancyjną w stosunku do zasady trwałości decyzji administracyjnej ostatecznej (postanowienia), wyrażonej w art. 16 k.p.a., rozciągając tę gwarancję na samą decyzję (postanowienie) oraz na sprawę, którą ona załatwia. Konstrukcja ta ma zastosowanie gdy kolejno po sobie wydane zostały dwie decyzje (postanowienia), z których pierwsza ma charakter ostateczny. Zasada ta przyjmowana jest we wszystkich procedurach prawnych, a polega na ochronie powagi rzeczy osądzonej (res iudicata). Zaistnienie tej przesłanki wymaga ustalenia tożsamości sprawy administracyjnej pod względem podmiotowym i przedmiotowym.
Tożsamość podmiotowa będzie miała miejsce wtedy, gdy w sprawie występują te same strony. Natomiast sprawy są tożsame pod względem przedmiotowym, gdy podstawa prawna rozstrzygnięcia, stan faktyczny oraz prawa i obowiązki stron, które z nich wynikają są identyczne. Powaga rzeczy osądzonej istnieje tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko pomiędzy tymi samymi stronami. W ocenie Sądu z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie i w zakresie, w jakim Minister Energii wypowiedział się w swoim postanowieniu pozytywnie opiniującym przedmiotową inwestycję, nie może wypowiadać się powtórnie.
Natomiast co do pozostałej części, o której mowa jest w postanowieniu Ministra Energii z dnia [...] lutego 2017 roku i utrzymującym go w mocy postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2017 roku, postępowanie należy uznać za bezprzedmiotowe z uwagi na cofnięcie wniosku przed datą wydania ww postanowienia, powtórnie opiniującego (pismo z dnia 23 stycznia 2017r. i 24 stycznia 2017 roku), przedmiotowe przedsięwzięcie w zakresie wprowadzenia zmian w niektórych jego parametrach. Niemożliwym jest wobec powyższego, wydanie kolejnej oceny, co do tożsamego stanu faktycznego sprawy, wcześniej już ocenionego.
Również, zdaniem Sądu, w sytuacji kiedy okoliczności sprawy nie uległy zmianie, a taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie z uwagi na skuteczne cofnięcie wniosku modyfikującego parametry przedsięwzięcia, nie można rozstrzygać na niekorzyść strony. Tym samym doszło do naruszenia przepisu art. 16 k.p.a., stanowiącego zasadę trwałości decyzji oraz art. 127 § 3 w zw. z art. 139 k.p.a. W świetle tych przepisów niedopuszczalnym jest wydanie decyzji (postanowienia) na niekorzyść strony odwołującej, chyba że zaskarżona decyzja (postanowienie) rażąco narusza prawo lub interes społeczny. Ustawodawca w art. 139 k.p.a. wprowadził instytucję zakazu reformationis in peius (zakazu orzekania na niekorzyść), która stanowi jedną z podstawowych zasad, rządzących postępowaniem w II instancji. Minister Energii, wydając zaskarżone do Sądu postanowienie utrzymujące jego własne postanowienie z dnia [...] lutego 2017 roku, działał jak organ odwoławczy, i w tym zakresie nie uwzględniając treści pisma Skarżącej cofającego modyfikację przedmiotowego wniosku, rozstrzygnął na niekorzyść Skarżącej.
Zatem reasumując, wbrew twierdzeniu Ministra, brak było merytorycznego uzasadnienia do zmiany uprzedniej opinii Ministra. Stanowisko to jest aktualne pomimo braku literalnego odniesienia przepisów o decyzjach (art. 16 k.p.a.) do postanowień. Przyjęcie założenia, że przepisy te nie odnoszą się do postanowień zawierających opinie, których wydanie jest wymagane do wydania decyzji, stałoby w sprzeczności z zasadą racjonalnego ustawodawcy.
Wobec powyższego Sąd orzekł, jak w pkt 1 sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.).
O kosztach postępowania Sąd orzekł zaś na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.