Uzasadnienie
Burmistrz Gminy i Miasta Z. decyzją z dnia [...] maja 2014 r. (znak: [...]) po rozpatrzeniu wniosku J. P. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą "[...]", odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Po rozpatrzeniu odwołania strony. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. (nr [...]) wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchyliło tę decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
Pismem z dnia 30 lipa 2014. Gmina i Miasto Z. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie tę ostateczną decyzję organu II instancji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W niniejszej sprawie skarga została wniesiona przez Gminę i Miasto Z., reprezentowaną przez Burmistrza, który działając jako organ administracji publicznej pierwszej instancji wydał decyzję z dnia [...] maja 2014 r. Decyzja ta została zaskarżona przez J. P. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], który wydał decyzję zaskarżoną w niniejszej sprawie.
Z akt sprawy wynika, że skarżąca Gmina i Miasto Z. jest właścicielem nieruchomości nr [...], nr [...] i nr [...] (drogi), które sąsiadują z nieruchomością objętą wnioskiem o ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Ta okoliczność, zdaniem Sądu nie powoduje, że Gmina i Miasto Z. ma interes prawny we wniesieniu skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2014 r.
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny.
W piśmiennictwie prawniczym i w orzecznictwie sądowym od dawna już ugruntował się pogląd, że organ powołany do wydania decyzji administracyjnej w postępowaniu administracyjnym nie może być jednocześnie stroną tego postępowania, reprezentującą w nim własne interesy i, co za tym idzie – nie ma prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ostateczne rozstrzygnięcie podjęte w tym postępowaniu. Stwierdzenie to odnosi się również do jednostki samorządu terytorialnego (np. gminy), będącej jednocześnie władzą publiczną i podmiotem tej władzy podległym. Gmina nie może więc na ogólnych zasadach skarżyć do sądu administracyjnego decyzji organu odwoławczego, kwestionujących w ramach postępowania administracyjnego decyzje administracyjne wójta lub burmistrza, nawet jeżeli te decyzje dotyczą jej interesów prawnych. W postępowaniu administracyjnym wójt (burmistrz) działa w interesie państwa, jako organ państwa, a nie jako organ gminy reprezentujący jej interesy.
Stąd nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu do sądu administracyjnego ostatecznej decyzji administracyjnej, podjętej w tym postępowaniu. Nie może zmienić swojej roli z organu administracji publicznej w organ osoby prawnej, broniący jej interesów. W postępowaniu sądowoadministracyjnym chodzi wyłącznie o skontrolowanie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, a nie o prowadzenie sporu, w którym organ I instancji broni swego stanowiska (por. uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2000 r., sygn. akt OPK 14/00, oraz z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2006 r., sygn. akt II OSK 780/05 oraz z dnia 16 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1017/04; postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2515/10, z dnia 22 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 157/09, z dnia 6 stycznia 2010 r., sygn. akt II GSK 263/09, z dnia 28 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 2404/10, z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 1551/09, z dnia 2 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 387/05, z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 2352/11).
Ponadto należy zwrócić uwagę na stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w wyroku z dnia 29 października 2009 r., K 32/08, w którym Trybunał uznał, że interpretacja art. 50 § 1 p.p.s.a. odmawiająca jednostkom samorządu terytorialnego prawa do uczestniczenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym oraz prawa do wnoszenia skarg do sądów administracyjnych w sytuacji, w której organ danej jednostki rozpatrywał sprawę administracyjną i wydał decyzję administracyjną w pierwszej instancji jest zgodna z Konstytucją RP.
Na koniec trzeba wyjaśnić, że wydanie postanowienia o odrzuceniu skargi jest dopuszczalne wówczas, gdy brak legitymacji skargowej jest ewidentny, co ma miejsce w sytuacji, gdy skarga została złożona przez organ, który wydał rozstrzygnięcie w pierwszej instancji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 grudnia 2010 r., II FSK 2404/10).
Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 50 tej ustawy, skargę odrzucił. O zwrocie wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.