Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. S. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania z powodu nieuiszczenia wpisu od skargi.
Postanowienie zostało doręczone skarżącej w dniu 4 października 2013 r.
W dniu 22 października 2013 r. J. S. złożyła w tutejszym Sądzie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowieniem z dnia 25 października 2013 r. przyznano J. S. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowiono adwokata.
Ustanowiony w sprawie adwokat z urzędu pismem z dnia 2 grudnia 2013 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi oraz dołączył dowód uiszczenia należnego wpisu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej również jako "p.p.s.a.", sąd może postanowić o przywróceniu terminu do dokonania czynności sądowej na wniosek strony, o ile do uchybienia terminu doszło bez jej winy. Z kolei zgodnie z treścią art. 87 § 1 p.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana. Z wnioskiem należy wystąpić w terminie 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.), a wraz z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).
Z brzmienia cytowanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniesienie wniosku w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełnienie czynności, dla której był ustanowiony termin oraz brak winy w uchybieniu terminu. Brak jednej z tych przesłanek uniemożliwia uwzględnienie wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego 11 grudnia 2012 r. II GSK 1721/12, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii terminowości złożenia rozpatrywanego wniosku, Sąd uznał, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony z zachowaniem ustawowego terminu.
Oceny wymagała zatem przesłanka braku winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Dokonując takiej oceny należy przyjąć obiektywny miernik staranności, zgodnie z którym o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy strona, obiektywnie nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego w literaturze zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 329).
W ocenie Sądu wniosek skarżącej J. S. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem skarżąca nie uprawdopodobniła, aby niedokonanie określonej czynności procesowej w wyznaczonym przez Sąd terminie było następstwem okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności.
Skarżąca J. S. wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenie wpisu od skargi podnosząc, że nigdy nie otrzymała takiego wezwania. Skarżąca wyjaśniła również, że w momencie awizowania pisma z Sądu nie zamieszkiwał w mieszkaniu syna przy ul. [...] w W., a w F. przy ul. [...]. Same zawiadomienie pocztowe nigdy nie dotarło ani do skarżącej, ani żadnego z domowników nieruchomości przy ul. [...].
Z akt sprawy wynika, że odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi został przesłany na adres podany przez skarżącą w skardze. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie była awizowana w dniu 8 sierpnia 2013 r., a następnie w dniu 19 sierpnia 2013 r. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru załączonego do przesyłki zwróconej do tut. Sądu wynika, że doręczający poinformował adresata przesyłki o jej pozostawieniu w placówce pocztowej umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej. Zasadnym więc było uznanie, że przesyłka ta została doręczona skarżącej w trybie tzw. doręczenia zastępczego, uregulowanego w art. 73 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Obalenie tego domniemania, a przez to uprawdopodobnienia braku winy skarżącej w niedokonaniu określonej czynności procesowej, nie może stanowić wyłącznie twierdzenie skarżącej J. S., że zawiadomienie pocztowe nie dotarło ani do niej, ani innych domowników nieruchomości przy ul. [...].
Braku winy w uchybieniu terminu nie uprawdopodobnia również okoliczności niezamieszkiwania skarżącej pod adresem wskazanym w skardze, w momencie awizowania przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi. Inicjując bowiem postępowanie sądowe strona powinna liczyć się z tym, że z Sądu kierowana będzie do niej korespondencja. Przebywanie pod innym adresem nie stanowi okoliczności, na którą strona nie miała wpływu lub której nie można było przewidzieć. Skarżąca powinna podjąć starania, które zapewniłyby jej możliwość odbierania korespondencji z Sądu. Tymczasem skarżąca nie wykazała, aby dołożyła wszelkich starań w celu przezwyciężenia zaistniałej przeszkody do uiszczenia w ustawowym terminie wpisu od skargi.
W świetle powyższego Sąd uznał, że J. S. nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. i odmówił przywrócenia terminu do dokonania tej czynności.
Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.