Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 29 stycznia 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 1751/20

Uzasadnienie

1. I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją" albo "decyzją odwoławczą") Wojewoda [...] (dalej "Wojewoda" albo "Organ"), po rozpatrzeniu odwołania S. A. (dalej "Skarżącego") od decyzji Prezydenta Miasta [...] (dalej "Prezydenta") z [...] lutego 2020 r., nr [...], orzekającej o wymeldowaniu Skarżącego z pobytu stałego w budynku przy ul. [...] w [...]– utrzymał decyzję Prezydenta w mocy.
2. II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez Wojewodę zaskarżonej obecnie decyzji odwoławczej, przedstawia się następująco:
3. 1. Pismem z dnia 17 grudnia 2018 r., sygn. akt [...]. Prokurator Rejonowy w [...] zawiadomił Prezydenta, iż w świetle dowodów ujawnionych w postępowaniu przeciwko Skarżącemu w sprawie karnej [...] Skarżący, podejrzany o czyny z art.91 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego, opuścił miejsce pobytu stałego pod adresem [...] ul. [...]. Do pisma załączono m.in.: 1) kopię postanowienia z dnia [...] października 2018 r. o zawieszeniu prowadzonego przeciwko Skarżącemu dochodzenia, stwierdzającego, iż w toku prowadzonego dochodzenia ustalono, że podejrzany posiada stałe miejsce zameldowania ale pod tym adresem nie przebywa, a aktualnego miejsca pobytu Skarżącego nie ustalono, 2) zarządzenie z dnia 30 października 2018 r. o poszukiwaniu podejrzanego w celu ustalenia miejsca pobytu.
4. 2. Pismem z dnia 19 grudnia 2018 r. Prezydent zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wymeldowania Skarżącego z pobytu stałego w budynku przy ul. [...] w [...] (dalej "sporny budynek", "budynek", "miejsce zameldowania").
5. 3. Decyzją z [...] lutego 2020 r. Prezydent orzekł o wymeldowaniu Skarżącego z pobytu stałego w spornym budynku na podstawie art.35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1397 z późn. zm.), dalej "u.e.l.", stwierdzając, iż Skarżący trwale i dobrowolnie opuścił miejsce pobytu stałego.
6. 4. Pismem z dnia 5 marca 2020 r. Skarżący wniósł do Wojewody odwołanie od decyzji Prezydenta (za pośrednictwem tego organu).
7. III. Jak już wskazano, decyzją zaskarżoną obecnie Wojewoda rozpoznał odwołanie Skarżącego od decyzji Prezydenta, utrzymując tę decyzję w mocy.

Uzasadniając rozstrzygnięcie odwoławcze, Wojewoda wskazał w szczególności, co następuje:

1. 1. Trafnie uznał organ I instancji, iż Skarżący dobrowolnie opuścił sporny budynek, co w świetle art.35 u.e.l. stanowiło przesłankę do wymeldowania Skarżącego z pobytu stałego w tym budynku.
2. 2. W toku postępowania przed organem I instancji zgromadzono następujący materiał dowodowy:

(i) Z wyjaśnień K. A. (dalej "Uczestniczki") złożonych do protokołu [...] i [...] stycznia, [...] lipca i [...] września 2019 r. wynika, że Skarżący, który jest jej bratem, nie mieszka w spornym budynku od ponad 30 lat. Uczestniczka oraz Skarżący są współwłaścicielami budynku, który odziedziczyli po rodzicach. W wieku 17 lat Skarżący wyprowadził się ze spornego budynku do siostry do [...]. Po wyprowadzce Skarżący przyjeżdżał do miejsca zameldowania na pobyt stały w odwiedziny do swojej mamy i zdarzało się, że nocował w tym budynku. Z biegiem lat zaprzestał przyjazdów, ale w 2017 r., po rozpoczęciu rozbudowy omawianego budynku do [...] sierpnia 2019 r. ponownie zaczął przyjeżdżać na weekendy na wskazaną nieruchomość, wykonywał prace remontowe i przywoził torby z rzeczami. Po weekendzie zawsze jednak wracał do [...]. Wymieniony zagospodarował strych i zrobił do niego oddzielne wejście, do którego posiada dostęp oraz osobną furtkę i bramę.

Działania te były nielegalne, ponieważ nie miał pozwolenia na rozbudowę tego budynku, w związku z czym policja oraz powiatowy inspektor nadzoru budowlanego prowadziły postępowanie w tej sprawie. Uczestniczka nie wie, co jej brat posiada w zajmowanej przez siebie części budynku - czy znajdują się tam jego rzeczy osobiste lub meble. Kiedy widziała Skarżącego w październiku 2018 r., a wcześniej [...] maja 2018 r. nie nocował on wówczas w ww. budynku. Od [...] sierpnia 2019 r. Uczestniczka nie widuje brata na posesji i nie utrzymuje z nim kontaktu. W miejscu zameldowania na pobyt stały Skarżącego nikt nie odwiedza, a listonosz zostawia awiza, które przekazuje mu Uczestniczka. Zdaniem wymienionej, Skarżący mieszka w [...] przy ul. [...]. Do 2017 r. bywała ona u brata pod tym adresem. Strona wyjaśniła ponadto, że budynek przy ul. [...] w [...] nigdy nie był formalnie podzielony na dwie części, nikt nigdy o to nie występował.

W dniu 26 stycznia 2019 r. na zajmowanej przez siebie części budynku przy ul. [...] w [...] Skarżący przymocował tabliczkę informacyjną z adresem - ul. [...] w [...] lokal nr [...]. W części budynku zajmowanej przez Uczestniczki nie znajdują się rzeczy należące do Skarżącego ww. ani nie posiada on do niej dostępu.

(ii) W oświadczeniach Skarżącego do protokołu, a także w licznych pismach kierowanych w toku prowadzonego postępowania przez organ I instancji podnosił on, że jest współwłaścicielem spornego budynku i nie wyraża zgody na wymeldowanie z niego, ponieważ go nie opuścił. Budynek składa się z dwóch odrębnych lokali, co powinno być odzwierciedlone w odpowiedniej ewidencji. Wymieniony wskazał, że w lokalu nr [...] omawianego budynku mieszka Uczestniczka, a on mieszka w lokalu nr [...]. Przyjmuje w nim gości, jednak z uwagi na charakter wykonywanej pracy nie bywa w nim codziennie.

Ponadto Skarżący zarzucał, że oświadczenia składane przez Uczestniczkę są fałszywe oraz że Prezydent naruszył m.in. art. 7, art. 10 i art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej "k.p.a."), podważał również wiarygodność zeznań złożonych przez G. S. z uwagi na to, że jest on "osobą bliską" dla Uczestniczki. Dodatkowo w trakcie przesłuchania [...] października 2019 r. Skarżący wyjaśnił, że z krótkimi przerwami mieszka w spornym budynku od urodzenia i nie zamierza tego zmieniać. Jest związany emocjonalnie z tym miejscem, ponieważ jest to jego "ojcowizna". Na początku mieszkał na parterze tego budynku, a później zaadoptował strych gdzie przeniósł swoje rzeczy osobiste, ubrania i dokumenty.

Następnie "dokonał rozbudowy budynku i obecnie posiada oddzielne wejście, bramę i furtkę. Z uwagi na wykonywaną pracę w miejscu zameldowania na pobyt stały nocuje 4-5 razy w tygodniu, poza tym często wraca wieczorami do mieszkania. W budynku tym ma skoncentrowane swoje życie osobiste, odwiedzają go goście, dzieci oraz wnuki. Poza tym płaci za wywóz śmieci z tego miejsca oraz ma podłączoną wodę.

(iii) Z pisma Wydziału Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta [...] z [...] stycznia 2019 r., nr [...] oraz z zaświadczenia z [...] września 2019 r" nr [...] wynika, że działka ewidencyjna [...] z obrębu [...] położona w [...] przy ul. [...] została oznaczona (wraz z budynkiem mieszkalnym) numerem porządkowym [...].

(iv) Z pism Wydziału Geodezji i Kartografii Starostwa Powiatowego w [...] z [...] marca 2019 r., nr [...] i [...] października 2019 r., nr [...] wynika, że na działce ewidencyjnej [...] obręb [...] ujawniony jest jeden budynek mieszkalny, który nie ma założonej kartoteki lokali.

(v) Pismami z [...] lutego 2019 r., l.dz. [...] z [...] października 2019 r., l.dz. [...] oraz z [...] listopada 2019 r., l.dz. [...] Zastępca Naczelnika Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w [...] poinformował, że funkcjonariusze Policji, pomimo wielokrotnych kontroli zamieszkiwania Skarżącego w spornym budynku nie zastali tam wymienionego. Kontrole te były przeprowadzone m.in.: [...] października 2019 r. o godz. 19:35, [...] października 2019 r. o godz. 13:00 oraz 14:50, [...] października 2019 r. o godz. 14:25, [...] października 2019 r. o godz. 17:30, [...] października 2019 r. o godz. 11:50 oraz 18:40 i [...] października 2019 r. o godz. 9:45. Ponadto w trakcie wywiadu środowiskowego ustalono, że Skarżący widywany jest tam sporadycznie i że nie mieszka na stałe pod ww. adresem. Natomiast nie ustalono aktualnego miejsca pobytu Skarżącego.

(vi) W toku oględzin budynku, przeprowadzonych [...] lutego 2019 r. Prezydent ustalił, że prowadzą do niego dwa oddzielne wejścia. Część budynku zajmowana przez Uczestniczkę składa się z dwóch pokoi (z czego jeden zajmuje jej córka, a drugi ona z synem), kuchni, łazienki i kotłowni. W części budynku zajmowanej przez ww. znajdują się meble, sprzęt RTV i AGD, należące do Uczestniczki, natomiast nie ma rzeczy należących do Skarżącego. Z kolei część budynku zajmowana przez Skarżącego składa się na parterze z kuchni i łazienki, a na piętrze z sypialni i salonu. W sypialni znajduje się łóżko, a w salonie kanapy, meblościanka oraz ława. Kuchnia wygląda na użytkowaną znajduje się w niej regał kuchenny, zastawa stołowa, kuchnia gazowa i używany kominek. Oprócz tego w mieszkaniu znajdował się sprzęt RTV i AGD.

(vii) Przesłuchani w charakterze świadków R. A. i Z. S. zeznali, że znają Skarżącego, jednak nie wiedzą, czy mieszka on w spornym budynku. R. A. zeznał dodatkowo, że Skarżącego widuje sporadycznie na ww. nieruchomości, czasem widzi również palące się światło.

(viii) J. S. zeznała, że Skarżący jest jej bratem. W budynku mieszkał od urodzenia do 17 roku życia. Następnie wyprowadził się do [...], początkowo mieszkał u siostry, a obecnie od ponad 20 lat mieszka u żony. Około 2017 r. Skarżący dobudował część budynku przy ul. [...] w [...]. Wówczas przesłuchiwana widywała go w weekendy na wskazanej posesji. Nie wprowadził się on jednak do dobudowanej części domu i według świadka wymieniony nie mieszka w budynku przy ul. [...] w [...].

(ix) Z zeznań R. N., zamieszkującego w spornym budynku wynika, że Skarżący (wujek świadka) nie mieszka w okolicy miejsca zamieszkania świadka. Około 7 lat temu Skarżący sporadycznie przebywał w swojej części budynku. Zdarzało się, że nocował w nim wtedy przez tydzień czasu. Obecnie od około 5 lat, na ww. posesji przesłuchiwany widuje Skarżącego około raz na miesiąc. Ostatnio widział go w maju 2019 r. i była to wizyta jednodniowa. Świadek nie wie, gdzie Skarżący mieszka.

(x) M. A. zeznała, że mieszka w budynku przy ul. [...] w [...]. Zna S. A. z koligacji rodzinnych i z różną częstotliwością widuje go w okolicy swojego miejsca zamieszkania. Czasem jest to raz w tygodniu, czasem raz na dwa tygodnie. Widuje go także na posesji przy ul. [...] w [...]. Budynek przy ul. [...] w [...] składa się z dwóch części. Prawa strona należy do Uczestniczki, a lewa do Skarżącego. Nie bywa ona jednak w tym budynku i nie wie, czy Skarżący w nim mieszka. Nie wie także gdzie wymieniony mieszka.

(xi) Świadek R. C. zeznała, że zna Skarżącego, ponieważ od urodzenia mieszkał on w pobliżu jej miejsca zamieszkania. Obecnie widuje go na ul. [...] w [...], jednak nie wie czy mieszka on w budynku przy ul. [...] w [...]. Ostatnio widziała wymienionego w kwietniu 2019 r. (x) Przesłuchany jako świadek G. S. zeznał, że zna Skarżącego od wielu lat. Od ponad 30 lat Skarżący nie mieszka w spornym budynku, lecz w [...]. Początkowo mieszkał u siostry, a obecnie u żony. W spornym budynku świadek bywa około 3 - 4 razy w tygodniu w odwiedzinach u dzieci. Odkąd zna Skarżącego, to we wskazanym budynku wymieniony mieszkał przez tydzień czasu i nocował wtedy na strychu. Później, w 2017 i 2018 r., gdy dobudowywał drugą część domu to w krótkich odstępach czasu, zwykle w weekendy także bywał w ww. budynku.

Ponadto wymieniony zeznał, że przy ul. [...] w [...] jest jeden budynek i nie jest on podzielony na lokale. Świadek nie ma wiedzy, aby Skarżący miał w tym budynku swój lokal. Nie wie także, jak Skarżący wchodzi na omawianą nieruchomość.

(xi) Przesłuchana w charakterze świadka K. G., zeznała, że od urodzenia mieszka w spornym budynku. Skarżący jest jej bratem. W budynku mieszkał on do 17 roku życia, później z powodu pracy zamieszkał w [...] i z jej wiedzy wynika, że nadal tam mieszka. Obok jej mieszkania znajduje się budynek nr [...]. Parter tego budynku zajmuje jej siostra, tj. Uczestniczka. Natomiast strych wyremontował i zagospodarował Skarżący. Dodatkowo w latach 2017-2018 wymieniony dokonał rozbudowy ww. budynku i obecnie posiada do niego oddzielny dostęp. Po wyremontowaniu strychu Skarżący wraz z rodziną pojawiał się na weekendy, a obecnie również w tygodniu, na krótki okres czasu.

Skarżący kosi trawę przed budynkiem, poza tym pod ww. adresem odwiedza go pełnomocnik – Z. G.. Przesłuchiwana zeznała także, że śmieci z nieruchomości odbierane są 2 razy w miesiącu i Skarżący przywozi je z [...] (dwukrotnie widziała, jak wyjmuje śmieci z samochodu).

(xii) Świadkowie M. L. i K. I. zeznały, że są pracownikami w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w [...]. W trakcie wykonywania obowiązków służbowych brały udział w czynnościach kontrolnych na przedmiotowej nieruchomości w postępowaniu w sprawie samowoli budowlanej. Przesłuchiwane nie znają Skarżącego i nie wiedzą gdzie on mieszka. Nie mają również wiedzy, czy w omawianym budynku są wydzielone lokale.

(xiii) W celu wszechstronnego wyjaśnienia sprawy Prezydent wystąpił do Prezydenta [...] z prośbą o przesłuchanie świadków na okoliczność zamieszkiwania Skarżącego przy ul. [...] w [...].

Z. K. ze względu na pokrewieństwo ze stroną postępowania odmówił składania zeznań. Z kolei M. T. zeznała, że nie posiada informacji odnośnie zamieszkiwania Skarżącego w budynku przy ul. [...] w [...]. Nie widuje wymienionego na wskazanej nieruchomości.

Kierownik Rewiru Dzielnicowych Komisariatu Policji [...] pismem z 26 czerwca 2019 r., nr [...] poinformował organ I instancji, że w rozmowie z mieszkańcami budynku przy ul. [...] w [...] ustalono, że Skarżący tam nie mieszka i jego miejsce pobytu nie jest znane.

(xiv) Do akt postępowania została dołączona m.in. poświadczona za zgodność z oryginałem kserokopia decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2017 r., nr [...], odmawiająca wprowadzenia zmiany w rejestrze ewidencji gruntów i budynków miasta [...], polegającej na wykazaniu lokali w budynku [...];[...] przy ul. [...] oraz wykazaniu Skarżącego, jako władającego na zasadach posiadania samoistnego lokalu nr [...] w budynku położonym na działce ewidencyjnej [...] obręb [...]. Z pisma Starostwa Powiatowego w [...] z [...] października 2019 r., nr [...] wynika, że decyzja ta stała się ostateczna z dniem [...] grudnia 2017 r.

3. Ze w/w materiału dowodowego wynika, iż Skarżący od wielu lat nie koncentruje swoich spraw życiowych w miejscu stałego pobytu. Skarżący wyprowadził się stamtąd w wieku 17 lat, tj. około 30 lat temu. Świadczą o tym wyjaśnienia Uczestniczki oraz zeznania świadków: 1) J. S. i 2) K. G., które są siostrami wymienionego i orientują się w sytuacji rodzinnej. Ponadto fakt długoletniego niezamieszkiwania Skarżącego w miejscu zameldowania na pobyt stały wynika z zeznań świadków R. N. i G. S. Również przeprowadzone przez funkcjonariuszy policji wielokrotne kontrole w budynku przy ul. [...] w [...] nie wykazały, aby Skarżący tam przebywał. Zauważyć tu należy, że ww. kontrole zostały przeprowadzone w różnych dniach i o różnych porach (w tym dwa razy dziennie, także w weekend).

Ponadto z zeznań R. A., Z. S., J. S., R. N., M. A., R. C., G. S. i K. G. wynika, że Skarżący jest widywany w spornym budynku, jednak jego wizyty są sporadyczne i zwykle krótkotrwałe lub weekendowe. Fakt ten, a nawet to, że w zagospodarowanej przez siebie części tej nieruchomości wymieniony przechowuje swoje rzeczy, tym bardziej nie może dziwić skoro Skarżący jest współwłaścicielem tego budynku. Nie daje to jednak podstaw do uznania, że skoncentrowane zostały tam jego czynności życiowe. Z doświadczenia życiowego wiadomym jest, że niektóre osoby poza miejscem zamieszkania posiadają inne nieruchomości, domki wypoczynkowe, letniskowe, etc. i pomimo, że bywają w nich, przechowują swoje rzeczy i są one przystosowane do zamieszkiwania to nie oznacza, że osoby te mają w nich automatycznie skoncentrowane swoje życie osobiste.

Z akt sprawy wynika, że wymieniony od około 20 lat pozostaje w związku małżeńskim, a żona wymienionego zameldowana jest na terenie innej miejscowości. Doświadczenie życiowe wskazuje zatem, że Skarżący koncentruje swoje życie rodzinne w innym miejscu niż jest zameldowany. Bez względu jednak, gdzie wymieniony obecnie mieszka, sporny budynek opuścił on w wieku 17 lat, a więc wiele lat temu. Okres ten jest więc wystarczający do uznania, że nieruchomość tą opuścił trwale i dobrowolnie.

1. 4. Oceniając materiał dowodowy Wojewoda nie uwzględnił zeznań świadków, tj.: 1) M. L., 2) K. I., 3) Z. K. oraz 4) M. T., ponieważ nie zawierają one informacji istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.
2. 5. Nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy twierdzenia Skarżącego co do wyodrębnienia w budynku osobnych lokali. Skoro bowiem Skarżący jest zameldowany jest na pobyt stały w budynku przy ul. [...] w [...] to rolą organów prowadzących niniejsze postępowanie jest jedynie ustalenie czy odwołujący opuścił ww. budynek, a jeżeli tak, czy opuszczenie to nastąpiło w sposób trwały i dobrowolny. Dopóki w ewidencji nie zostanie więc adres zmieniony, dopóty wymeldowanie dotyczyć będzie wyłącznie tego adresu, pod którym ww. jest zameldowany. Odnosząc się zaś do wniosku zawartego w odwołaniu dotyczącego nadania jednemu budynkowi dwóch numerów porządkowych wyjaśnić należy, że Wojewoda nie jest organem właściwym w tym zakresie. Kwestia ta została już wyjaśniona Skarżącemu w piśmie z 9 października 2019 r., nr [...], w którym wskazano, że zgodnie z art. 47a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (dalej: ustawa prawo geodezyjne i kartograficzne) ustalanie numerów porządkowych oraz zakładanie i prowadzenie ewidencji miejscowości, ulic i adresów jest zadaniem gminy. Numery porządkowe budynków mieszkalnych ustala wójt, burmistrz lub prezydent miasta z urzędu lub na wniosek zainteresowanych i zawiadamia o tych ustaleniach właścicieli nieruchomości lub inne podmioty uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków, które tymi nieruchomościami władają (art. 47a ust. 5 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne). Natomiast sposób ustanawiania odrębnej własności samodzielnych lokali mieszkalnych określa ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. W myśl art. 2 ust. 3 przywołanej ustawy organem, który potwierdza samodzielność lokalu jest starosta.
3. 6. Niezasadnie kwestionuje Skarżący legalność oględzin w budynku, przeprowadzonych przez Prezydenta. Zgodnie z art. 85 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może w razie potrzeby przeprowadzić oględziny. Jeżeli więc przeprowadzenie oględzin przyczyni się do ustalenia okoliczności faktycznej mającej znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, organ powinien przeprowadzić taki dowód (R. Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, opublikowano Legalis, 2017), a na osobie będącej w posiadaniu przedmiotu oględzin spoczywa obowiązek jego okazania (por. wyrok WSA w Lublinie z 18 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 380/18). Ponadto dowód ten został przeprowadzony w sposób prawidłowy. Strony, zgodnie z art. 79 § 1 k.p.a. zostały zawiadomione o jego przeprowadzeniu co najmniej na siedem dni przed terminem.
4. IV. Pismem z dnia 27 lipca 2020 r. Skarżący wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję odwoławczą Wojewody, podnosząc w szczególności, co następuje:

(i) W kontrolowanym postępowaniu nie uwzględniono: (-) wyodrębnienia w budynku dwóch różnych lokali (lokalu nr [...] – zamieszkałego przez Uczestniczkę i lokalu nr [...], w którym od urodzenia zamieszkuje Skarżący), (-) władania nieruchomością przez Skarżącego, (-) składania przez świadków fałszywych zeznań;

(ii) W 2010 r. doszło do sądowego zniesienia przez podział współwłasności nieruchomości, stanowiącej dz.ew. nr [...] przy ulicy [...]. W ramach powyższego dokonano także podziału budynku, niemniej – z winy biegłego geodety oraz sądu - bez rozdzielenia ogniowego od fundamentów po dach. Podział nieruchomości nie został uwzględniony w ewidencji gruntów i budynków. Działania organu I instancji, orzekającego w niniejszej sprawie, mają na celu m.in. ukrycie w/w nieprawidłowości (podobnie, jak i ujawnionych przez Skarżącego nieprawidłowości dotyczących innych nieruchomości położonych przy ul. [...]);

(iii) Wszczęte przeciwko Skarżącemu postępowanie karne zakończyło się wynikiem dla niego pozytywnym;

(iv) Zeznania świadka G. S. są niewiarygodne albowiem jest to partner życiowy Uczestniczki oraz osoba pozostająca w trwałym konflikcie ze Skarżącym;

(v) Oględziny należącego do Skarżącego lokalu nr [...] odbyły się z naruszeniem art.193 Kodeku karnego. Jednocześnie wyniki tych oględzin pomijają istotne okoliczności, jednoznacznie świadczące o zamieszkiwaniu Skarżącego (zaopatrzona lodówka, sprzęt do prania, rozwieszone pranie).

(vi) Organy dokonały nadinterpretacji wyników wywiadu środowiskowego, przeprowadzonego w miejscu zameldowania Skarżącego przez Policę. Wskazana tam okoliczność, iż przez sześć kolejnych dni, począwszy od 22 października 2019 r., Skarżący nie był obecny w lokalu, nie jest dowodem na stałe nieprzebywanie w nim (powodem incydentalnej nieobecności osoby zameldowanej w lokalu może być bowiem wyjazd do pracy poza miejsce zamieszkania lub urlop). Skarżący jest pracownikiem budowlanym, w związku z czym przebywa w lokalu w porze nocnej oraz wcześnie rano;

(vii) W toku postępowania nie odnotowano zastrzeżeń pełnomocnika Skarżącego do wypowiedzi świadków;

(viii) "Z doświadczenia życiowego wskazujemy, że co drugi Polak ma adres zameldowania w innym miejscu niż przebywa, tylko dlatego aby nie stracić mieszkania po śmierci bliskiej osoby. Taki stan rzeczy prezentował słynny reżyser Bareja w swoim filmie "Nie ma róży bez ognia" z głównym wątkiem meldunkowym PRL. Ten stan rzeczy nie uległ zmianie z uwagi na mentalność urzędników, ale też na mentalność zwykłych obywateli, którzy widzą, że w tej kwestii nic w Polsce się nie zmieniło. Stąd też determinacja, działanie prawne [Skarżącego] o ochronę należnych praw do LOK NR [...]- tj. SWOJEGO MIESZKANIA, o którym zapomnieli wszyscy tzw. "świadkowie", którzy zaczynają w pewien sposób decydować o cudzej własności.";

(ix) Za niewiarygodne uznać należy zeznania świadka K. G. (siostra Skarżącego), która składając oświadczenia zgodne z oczekiwaniami organu I instancji (uprzedzonego do Skarżącego) usiłuje odwrócić uwagę tego organu od faktu, iż posiada ona budynek częściowo posadowiony na cudzym gruncie;

(x) W nieuzasadniony sposób nie wzięto pod uwagę zeznań świadków, korzystnych dla Skarżącego (świadek R. C. nie tylko potwierdziła zamieszkanie Skarżącego, ale też wymianę uprzejmości i zwykłą rozmowę sąsiadów);

(xi) Organy nie wzięły pod uwagę istotnego dowodu w postaci oświadczenia Policji - Kierownika Rewiru Dzielnicowych KRP [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] co do nieprzebywania Skarżącego pod adresem [...] ul. [...];

(xii) Do założenia kartoteki lokali w spornym budynku nie doszło z uwagi na brak pomiaru powierzchni użytkowej lokalu nr [...], należącego do Skarżącej, co wynika z faktu, iż Skarżąca dopuściła się samowoli budowlanej, nie chciała ujawniać tego faktu ani też płacić podatku od większej powierzchni.

1. V. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z dnia 12 sierpnia 2020 r., Wojewoda wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art.58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. z uwagi na jej obciążenie brakiem formalnym w postaci niewskazania przez Skarżącego numeru PESEL, wymaganego stosowanie do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b ustawy. Niewskazanie numeru PESEL przez Skarżącego, zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym uniemożliwiającym nadanie skardze biegu.
2. VI. W piśmie procesowym z dnia 25 listopada 2020 r. Skarżący, w wykonaniu stosownego wezwania Sądu do uzupełnienia braku formalnego skargi, podał numer PESEL.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

VII. Sąd rozpoznał skargę na decyzję Organu z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j. Dz.U z 2019, poz. 2167). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2019 poz. 2325, zwanej dalej "p.p.s.a.").

W myśl art.134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei w myśl art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a.

W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny:

1. 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
2. a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
3. b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
4. c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
5. 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
6. 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził.

Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził.

Zgodnie z art.15 zzs4 ust.3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz.374) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

1. VIII. Kontrola legalności zaskarżonej do Sądu decyzji odwoławczej Organu prowadzi do następujących wniosków:
2. 1. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, uregulowanym w art.35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, było rozstrzygnięcie, czy Skarżący opuścił miejsce zameldowania na pobyt stały, nie dopełniając obowiązku wymeldowania się, co stanowiłoby przesłankę do orzeczenia o takim wymeldowaniu z urzędu. Trafnie uznały organy obu instancji, prawidłowo gromadząc i rozpatrując materiał dowodowy, iż hipoteza w/w przepisu u.e.l. została spełniona w niniejszej sprawie. Wymeldowanie Skarżącego ze spornego budynku było zatem zasadne a zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie.
3. 2. Stan prawny, regulujący przedmiot sprawy, przedstawia się następująco:

Zasady wykonywania obowiązku meldunkowego przez obywateli polskich regulują przepisy rozdziału 4 u.e.l. (art.24 – 39). Z przepisów tych wynika m.in., co następuje:

Obywatel polski przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany wykonywać obowiązek meldunkowy określony w ustawie (art.24 ust.1 u.e.l.).

Obowiązek meldunkowy polega m.in. na: 1) zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego;

1. 2) wymeldowaniu się z miejsca pobytu stałego lub czasowego (art.24 ust.2 u.e.l.).

Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art.25 ust.1 u.e.l.).

Zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała (art.28 ust.4 u.e.l.).

Obywatel polski, który opuszcza miejsce pobytu stałego albo opuszcza miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu obowiązany jest wymeldować się (art.33 ust.1 u.e.l.).

Organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się (art.35 u.e.l.).

Jak trafnie podkreśla się w piśmiennictwie (por. Zbigniew Czarnik, Wojciech Maciejko, Paweł Zaborniak: "Ustawa o ewidencji ludności. Komentarz", wyd. II WK 2016): "Wymeldowanie z pobytu stałego będzie oparte na stwierdzeniu, że osoba zameldowana w miejscu pobytu opuściła je oraz że miała wolę takiego działania. Ponieważ zamiaru opuszczenia nie wyraziła w jasny sposób, rolą postępowania będzie udowodnienie, że okoliczności sprawy wskazują na istnienie po jej stronie zamiaru trwałego zerwania więzi z miejscem zameldowania. Katalog takich sytuacji jest otwarty. Poza oczywiście wskazującymi na taki zamiar, bo jednoznacznie związanymi z przeniesieniem ośrodka życiowego w inne miejsce, będą występowały takie, którym trudno przypisać jednoznaczny charakter. Dla tych przypadków decydujące powinny być okoliczności związane z fizycznym wymiarem opuszczenia, a zamiar może tylko z nich wynikać. Ocena charakteru opuszczenia lokalu nie może jednak odrywać się od realiów konkretnej sprawy. Okoliczności faktyczne, a niekiedy nawet prawne, muszą prowadzić do wniosku, że faktyczne opuszczenie lokalu nastąpiło, mimo że osoba nie miała woli przeniesienia miejsca swoich spraw życiowych.".

Z powyższym koresponduje obszerne orzecznictwo sądowe, analizujące przedmiot postępowania o wymeldowanie danej osoby z pobytu stałego. W orzecznictwie tym podnosi się m.in., co następuje:

Pod pojęciem pobytu stałego należy rozumieć stan faktyczny tj. miejsce, w którym dana osoba w sposób stały realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, takie jak w szczególności przebywanie, nocowanie, spożywanie posiłków. odpoczywanie wraz z uzewnętrznionym zamiarem polegającym na uczynieniu danego miejsca swoim centrum życia. Ww. definicja nie odnosi się do tytułu prawnego danej osoby uprawniające do pobytu w danej miejscowości pod danym adresem. Celem postępowania prowadzonego w sprawie zameldowania jest ustalenie, czy miejscem stanowiącym centrum życiowe osoby dokonującej zgłoszenia pobytu stałego jest mieszkanie (lokal mieszkalny) wskazany pod danym adresem zawartym w tym zgłoszeniu. – por. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 3056/18, publ. CBOSA.

Ewidencja ludności ma charakter wyłącznie rejestracyjny, tak wiec zapis o zameldowaniu musi odzwierciedlać faktyczne miejsce i charakter pobytu danej osoby, a zatem bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie wymeldowania pozostają jakiekolwiek oczekiwania - czy choćby nawet roszczenia prawne - określonej osoby związane z danym lokalem – por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 849/19, publ. CBOSA.

Postępowanie o wymeldowanie ma na celu doprowadzenie do zgodności ewidencji z rzeczywistym stanem rzeczy. Utrzymywanie stanu zameldowania w lokalu, w którym dana osoba faktycznie nie przebywa, stanowiłoby natomiast tzw. fikcję meldunkową, która jest sprzeczna z celem instytucji zameldowania, a przede wszystkim z jej rejestrowym (ewidencyjnym) charakterem. – por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 840/19, publ. CBOSA.

Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu w rozumieniu art. 35 ustawy z 2010 r. o ewidencji ludności jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Przepis ten nie ogranicza jednak wydania decyzji o wymeldowaniu do przypadków, w których opuszczenie miejsca zameldowania było dobrowolne. Przesłanką do wymeldowania może być także sytuacja w której osoba zameldowana została przymuszona do wyprowadzki. Jeżeli działanie takie było bezprawne, stronie służą roszczenia mające doprowadzić do przywrócenia posiadania mieszkania i usunięcia przeszkód do zamieszkiwania. Stwierdzenie, że osoba zmuszona do wyprowadzki podjęła kroki w tym kierunku, może uzasadniać przyjęcie, że w istocie nie doszło do opuszczenia miejsca zamieszkania. – por. wyrok NSA z dnia 6 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3140/17, publ. CBOSA.

Rozstrzygając wątpliwości co do charakteru pobytu, organ administracji publicznej nie może ograniczyć się do bezkrytycznego przyjęcia oświadczenia osoby, której dotyczy wniosek o wymeldowanie. O kwalifikacji pobytu oznaczonej osoby w konkretnym lokalu mieszkalnym decyduje bowiem nie tylko treść oświadczenia składanego przez stronę postępowania, ale całokształt okoliczności faktycznych sprawy wykazujących to jaki jest rzeczywisty zamiar osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu. – por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 847/19, publ. CBOSA.

Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny - przez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany - przez zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. – por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 lutego 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 864/19, publ. CBOSA.

Sam fakt sporadycznego przebywania w lokalu nie przesądza kwestii trwałości i dobrowolności opuszczenia miejsca zameldowania. – por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 listopada 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1272/19, publ. CBOSA.

Ocena, czy opuszczenie lokalu ma charakter trwały, nie może być oparte na dosłownym rozumieniu trwałości jako stanu, który nie ulega zmianie i być pojmowane jako opuszczenie lokalu "na zawsze". Wystarczające jest, jeżeli okres ten jest dostatecznie długi, gdyż w przeciwnym razie nie byłoby możliwe wymeldowania osoby, która de facto w lokalu od lat nie przebywa albo przyjeżdża do niego jedynie okazjonalnie. – por. wyrok NSA z dnia 12 marca 2020 r., sygn. akt II OSK 210/19, publ. CBOSA.

Okoliczność, iż w lokalu znajdują się rzeczy należące do skarżącego, nie może stanowić dowodu, że skarżący stale tam zamieszkuje. Opuszczenie lokalu nie musi być połączone z jego opróżnieniem ze wszystkich rzeczy należących do opuszczającego lokal. – por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 grudnia 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 886/19, publ. CBOSA.

1. 3. Odniesienie w/w uwarunkowań prawnych do stanu faktycznego niniejszej sprawy prowadzi do następujących wniosków:
2. 3.1. W świetle zgromadzonej w sprawie obszernej dokumentacji urzędowej (m.in.: 1) decyzja Starosty z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] akt Prezydenta, dalej "a.P.", 2) pismo Starosty z dnia 10 września 2019 r. nr [...]– k.456 a.P., 3) zaświadczenie Prezydenta z dnia [...] września 2019 r. nr [...]– k.461 a.P., 4) pismo Starosty z dnia 14 października 2019 r. nr [...] – k.523 a.P., 5) pismo Prezydenta z dnia 22 listopada 2019 r. nr [...] nie ma jakichkolwiek podstaw do przyjmowania, tak jak tego oczekuje Skarżący, iż zajmowana przez niego część budynku stanowi wyodrębniony prawnie lokal ("lokal nr [...]"). Zarzut Skarżącego, iż przedmiot kontrolowanego postępowania został wadliwie oznaczony przez organ (Skarżący stoi na stanowisku, iż przedmiotem tym winno było być wymeldowania ze pobytu stałego w lokalu nr [...]) nie mają zatem żadnej podstawy. Oświadczenie Skarżącego w szczególności o podjęciu kroków zmierzających do wzruszenia w/w decyzji Starosty z dnia [...] listopada 2017 r. nie miały zatem żadnego znaczenia w sprawie i nie mogły blokować biegu kontrolowanego postępowania.
3. 3.2. Trafnie uznały organy obu instancji, iż w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, obejmującego zeznania świadków, oględziny nieruchomości oraz dowody z dokumentów, Skarżący dobrowolnie i trwale opuścił sporny budynek, w którym był zameldowany na pobyt stały (i którego jest współwłaścicielem obok Uczestniczki). Od dawna zatem budynek ten nie stanowi centrum spraw życiowych Skarżącego. Sam fakt, iż Skarżący budynkiem włada, okazjonalnie w nim przebywając, czy też przechowując tam swoje rzeczy (co potwierdzają wyniki oględzin przeprowadzonych przez organ I instancji w dniu [...] lutego 2019 r., k. 73/74 a.P.), nie upoważnia do przyjęcia, że Skarżący realizuje w ten sposób realny, nie zaś wyłącznie deklaratywny zamiar stałego przebywania w budynku. Stosownie do powyższego:

(i) W toku postępowania wyjaśniającego Prezydent przesłuchał 12 osób (łącznie ze Skarżącym oraz Uczestniczką). Niewątpliwie należy zgodzić się ze Skarżącym, iż przy ocenie zeznań Uczestniczki, z którą Skarżący pozostaje w konflikcie oraz G. S. (ojca dzieci Uczestniczki), co do zasady nie można było wykluczać ich potencjalnej stronniczości, niemniej za całkowicie wiarygodne uznać należało zeznania takich krewnych Skarżącego, mieszkających w pobliżu, jak: 1) J. S. – siostra Skarżącego (k.82 a.P.), 2) R. N. – dla którego Skarżący jest wujkiem (k.160 a.P.) oraz 3) K. G. – siostra Skarżącego (k.498 a.P.). Z zeznań tych wynika jasno, iż: (-) Skarżący od wielu lat (tj. od ukończenia 17 lat) nie zamieszkuje w spornym budynku, wyprowadzając się do [...] najpierw do ciotki, a potem żony, (-) Skarżący wprawdzie utrzymuje kontakt z miejscem stałego zameldowania, m.in. przeprowadzając tam w przeszłości prace budowlane, a obecnie pielęgnacyjne (np. koszenie trawy), a także odwiedzając posesję, niemniej powyższe zdecydowanie nie łączy się ze stałym przebywaniem w budynku, tj. koncentracją życiowych interesów.

Wynikający z materiału dowodowego aktualny sposób korzystania przez Skarżącego z przedmiotowej nieruchomości upoważnia do przyjęcia, iż służy ona Skarżącemu co najwyżej do okazjonalnego letniskowego wypoczynku, a Skarżący jedynie stwarza pozory przebywania w budynku na stałe (n.p. poprzez przywożenie do budynku śmieci – por. zeznania świadka G.).

Powyższe wnioski korespondują ściśle z resztą zebranych w sprawie dowodów, tj. w szczególności z wynikami kontroli pobytu Skarżącego w spornym budynku, przeprowadzanej przez funkcjonariuszy Policji w różnych porach okresie sześciu kolejnych dni października 2019 r. (pisma Policji z 4 lutego 2019 r., l.dz. [...] z 29 października 2019 r., l.dz. [...] oraz z 7 listopada 2019 r., l.dz. [...]). Ponadto w trakcie wywiadu środowiskowego ustalono, że Skarżący widywany jest tam sporadycznie i że nie mieszka na stałe pod ww. adresem.

Całkowicie niewiarygodnie i gołosłownie brzmią w tym kontekście twierdzenia Skarżącego, iż niemożność przedstawienia świadków, mogących potwierdzić jego codzienne przebywanie w miejscu zameldowania, wynika wyłącznie z charakteru jego pracy (pracownik budowlany), łączącego się z wczesnym wychodzeniem z domu oraz bardzo późnymi powrotami.

Zastrzeżenia Skarżącego do przebiegu oględzin spornego budynku w dniu [...] lutego 2019 r. (protokół na k.73 – 73v a.P.) są bezpodstawne (przy ich przeprowadzeniu w obecności Skarżącego i jego pełnomocnika dochowano bowiem wszelkich kodeksowych wymogów). Jednocześnie stwierdzić należy, iż akurat ten dowód (w trakcie którego stwierdzono w szczególności wyposażenie zajmowanej przez Skarżącego części budynku w sprzęty domowe) nie miał przesądzającego znaczenia dla stwierdzenia przesłanek do wymeldowania Skarżącego ze spornego budynku.

(ii) Wprawdzie w toku kontrolowanego postępowania nie udało się formalnie potwierdzić rzeczywistego aktualnego miejsca koncentracji życiowych interesów Skarżącego (por. pismo Kierownika Rewiru Dzielnicowych Komisariatu Policji [...] pismem z 26 czerwca 2019 r.), niemniej wbrew stanowisku Skarżącego obligatoryjnym elementem postępowania o wymeldowanie z pobytu stałego nie jest ustalenie przez organ miejsca, do którego centrum spraw życiowych zostało przez osobę zameldowaną przeniesione. Jakkolwiek uzyskanie takiej wiedzy przez organ prowadzący postępowanie bezspornie stanowiłoby dodatkowe potwierdzenie faktu opuszczenia przez w/w osobę miejsca dotychczas stanowiącego takie centrum, niemniej właściwym przedmiotem postępowania jest wyłącznie ta ostatnia okoliczność. Przekonujące wykazanie przez organ, iż osoba zameldowana w danym lokalu na pobyt stały, lokal ten opuściła, likwidując umiejscowione tam do tej pory centrum swoich spraw życiowych, wystarcza zatem w zupełności do wymeldowania w/w osoby na zasadzie art.35 ustawy ewidencyjnej, bez konieczności identyfikowania przez organ miejsca służącego jako nowe centrum.

Niezależnie od powyższego należy podzielić hipotezę organów, odwołującą się do oczywistych wskazań logiki i doświadczenia życiowego, iż najprawdopodobniej Skarżący zamieszkuje w [...] ze swoją żoną, która występowała w postępowaniu jako jego pełnomocnik. Jak już jednak zaznaczono, okoliczność faktycznego miejsca aktualnej koncentracji życiowych interesów Skarżącego nie ma rozstrzygającego znaczenia w rozpatrywanej sprawie.

(iii) Jakkolwiek powyższej okoliczności nie można oczywiście przypisać rozstrzygającego znaczenia w sprawie, to jednakże odnotować należy, iż w skardze Skarżący de facto potwierdził, iż dąży do utrzymania fikcji meldunkowej w celu zachowania uprawnień do budynku: "Z doświadczenia życiowego wskazujemy, że co drugi Polak ma adres zameldowania w innym miejscu niż przebywa, tylko dlatego aby nie stracić mieszkania po śmierci bliskiej osoby. Taki stan rzeczy prezentował słynny reżyser Bareja w swoim filmie "Nie ma róży bez ognia" z głównym wątkiem meldunkowym PRL. Ten stan rzeczy nie uległ zmianie z uwagi na mentalność urzędników, ale też na mentalność zwykłych obywateli, którzy widzą, że w tej kwestii nic w Polsce się nie zmieniło. Stąd też determinacja, działanie prawne [Skarżącego] o ochronę należnych praw do LOK NR [...]- tj. SWOJEGO MIESZKANIA, o którym zapomnieli wszyscy tzw. "świadkowie", którzy zaczynają w pewien sposób decydować o cudzej własności.";

(iv) Konsekwentnie stwierdzić należy, iż samo legitymowanie się przez osobę zameldowaną tytułem prawnym do lokalu, stanowiącego jej miejsce zameldowania na pobyt stały, nie stanowi automatycznej przesłanki do uznania, iż osoba ta nieprzerwanie przebywa w tym lokalu z zamiarem stałego pobytu (w okresie, w którym w/w tytuł posiada), czy też szerzej, nie stanowi przeszkody do wymeldowania takiej osoby z tego pobytu. Przebywanie to, obejmujące wykonywanie w miejscu zameldowania na pobyt stały zasadniczych czynności życiowych, musi być zatem potwierdzone stosownymi dowodami na zasadach ogólnych. Z racji tego, iż instytucja zameldowania, czy też wymeldowania z pobytu stałego całkowicie abstrahuje od kwestii posiadania praw do tego lokalu, koncentrując się wyłącznie na kwestiach faktycznych (tj. przebywaniu w lokalu), wymeldowanie z pobytu stałego w danym lokalu jego właściciela, czy też osoby dysponującej do tego lokalu innym tytułem prawnym, w sytuacji, w której osoby te opuściły lokal w rozumieniu art.35 k.p.a., nie może być postrzegane jako naruszenie jakichkolwiek ich uprawnień, wynikających z tychże tytułów a wyłącznie jako usunięcie niezgodnej z prawem fikcji meldunkowej.

Nie można zatem przyjąć, iż w okresie posiadania tytułu prawnego do danego lokalu posiadaczowi tego tytułu przysługuje swoistego rodzaju abstrakcyjne uprawnienie do posiadania meldunku w tym lokalu na pobyt stały, które byłoby niezależne od faktu przebywania w tym lokalu z zamiarem stałego pobytu i do którego nie odnosiłby się reżim art.35 u.e.l. Jednocześnie odnotować należy, iż sam fakt wymeldowania posiadacza tytułu prawnego do danego lokalu z pobytu w tym lokalu na pobyt stały nie wpływa w żaden sposób (w tym w szczególności negatywny) na treść tego tytułu. Oczywistym jest także, iż posiadacz tytułu prawnego do lokalu, który został wymeldowany z pobytu stałego w tym lokalu (podobnie, jak i każda inna wymeldowana osoba) może podjąć próbę ponownego zameldowania się w nim (pod warunkiem wykazania, iż po wymeldowaniu lokal ten stał się ponownie miejscem koncentracji jej życiowych interesów, tj. iż ponownie zaczęła ona przebywać w tym lokalu z zamiarem stałego pobytu).

(v) Wbrew ocenie skargi w niniejszej sprawie nie doszło zatem do naruszenia art.7, 77 § 1, 85 § 1 i art.80 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy.

W świetle powyższych okoliczności wniesiona skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Z tej racji Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.