Uzasadnienie
W piśmie z dnia 8 czerwca 2017 r. W. S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem, wniosła za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] o wymeldowaniu W. S. z pobytu stałego z lokalu nr [...] położonego przy ul. [...] w [...].
Składając skargę profesjonalny pełnomocnik nie dołączył do niej pełnomocnictwa, z którego wynikałoby umocowanie do wniesienia skargi i występowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym w niniejszej sprawie w imieniu skarżącej.
Wobec powyższego zarządzeniem z dnia 13 lipca 2017 r. Przewodnicząca Wydziału wezwała profesjonalnego pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, jej braków formalnych poprzez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania skarżącej w postępowaniu sądowoadministracyjnym w niniejszej sprawie.
Wezwanie to, wraz ze stosownym pouczeniem o konsekwencjach jego niewykonania, zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 20 lipca 2017 r. W odpowiedzi na niniejsze wezwanie pełnomocnik skarżącej w piśmie z dnia 27 lipca 2017 r. poinformował Sąd, że "poświadczony za zgodność odpis pełnomocnictwa uprawniającego do działania przed sądami administracyjnymi znajduje się w aktach postępowania administracyjnego Urzędu Miasta [...] Delegatury Biura Administracji i Spraw Obywatelskich w [...] (k. 32).".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 34 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), strony i ich organy mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Natomiast stosownie do regulacji odczytywanych łącznie zawartych w art. 37 § 1 i art. 46 § 3 tej ustawy, pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z regulacji tej wprost wynika, że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Od obowiązku dołączenia przy pierwszej czynności procesowej – jaką jest w niniejszej sprawie złożenie skargi – do akt sprawy pełnomocnictwa, nie zwalnia również fakt złożenia pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym (por. wyroki NSA: z dnia 20 marca 2001 r., V SA 2663/00, Lex nr 50112 i z dnia 7 lutego 2007 r., I OSK 452/06, Lex nr 348255 oraz postanowienie NSA z dnia 26 maja 2009 r., II FSK 413/09, Lex nr 574218, a ponadto postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 stycznia 2010 r., IV SA/Gl 796/09, Lex nr 549489 i z dnia 22 lutego 2010 r., I SA/Ol 52/10, Lex nr 784383 – również dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z powołanych przepisów i ugruntowanej linii orzeczniczej wynika, że pełnomocnik może skutecznie zastępować swego mocodawcę w sprawie sądowoadministracyjnej, jeżeli ten udzielił mu pełnomocnictwa do działania przed sądem administracyjnym i zarazem dokument pełnomocnictwa dołączony został do akt sprawy sądowoadministracyjnej przy podejmowaniu pierwszej czynności procesowej.
W niniejszej sprawie profesjonalny pełnomocnik skarżącej nie uczynił zadość wezwaniu i nie uzupełnił braku formalnego skargi polegającego na złożeniu pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania skarżącej w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, przez co nie wykazał, że jest podmiotem umocowanym do wniesienia skargi i reprezentowania skarżącej w niniejszej sprawie, co na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy skutkuje odrzuceniem skargi, bowiem jako profesjonalny pełnomocnik – będący adwokatem – ze względu na posiadane kwalifikacje zawodowe i wiedzę prawniczą oraz doświadczenie życiowe, powinien mieć świadomość wagi terminowego dokonywania określonych czynności procesowych oraz wiedzieć i potrafić przewidzieć grożące konsekwencje związane z ujemnymi skutkami w zakresie postępowania sądowego będącymi wynikiem zaniechania dokonania w ustawowym terminie nałożonych obowiązków formalno-procesowych.
Brak wykazania właściwego umocowania jest brakiem formalnym skargi i nieuzupełnienie tego braku stanowi podstawę do jej odrzucenia, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, w świetle którego sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych, a jak wynika z akt sprawy pełnomocnik nie złożył dokumentu pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, a więc nie uzupełnił braku formalnego skargi, co obliguje Sąd do jej odrzucenia.
Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w punkcie 1. sentencji postanowienia.
Z uwagi na odrzucenie skargi, orzeczenie zamieszczone w punkcie 2. postanowienia uzasadnione jest treścią art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, który stanowi, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.