Uzasadnienie
W piśmie z dnia 11 grudnia 2012 r. K. S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie [...] S.A. w W. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] o zastosowaniu wobec K. S. stadionowego zakazu klubowego na 3 miesiące.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Instytucję zakazu klubowego reguluje art. 14 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. Nr 62, poz. 504 ze zm.). Od zastosowanego przez klub zakazu klubowego, osobie ukaranej służy prawo złożenia odwołania do właściwego podmiotu prowadzącego rozgrywki. Na skutek wniesienia odwołania właściwy podmiot prowadzący rozgrywki wydaje orzeczenie, które jest ostateczne. Zatem formą, w ramach której orzeka się o zakazie klubowym, jest orzeczenie. Zgodnie z art. 4 tej ustawy, do postępowania w przedmiocie zastosowania zakazu klubowego nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak wskazano w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2220/12 (dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) nie przesądza to jednak o braku możliwości zaskarżenia wskazanego orzeczenia w przedmiocie zakazu klubowego.
Orzeczenie to nie jest decyzją w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, stanowi jednakże inny niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Nie ulega wątpliwości, że [...] S.A. nie jest organem władzy publicznej, ale działając na podstawie powołanej ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych wykonuje zadania z zakresu administracji publicznej, sam charakter stosunku prawnego łączącego wskazany organ ze skarżącym, ma charakter stosunku prawnego publicznoprawnego. W jego ramach, to [...] S.A. w sposób władczy, jednostronny orzeka w przedmiocie uprawnień i obowiązków jednostek.
Wobec tego, że zaskarżone orzeczenie [...] S.A. w W. z dnia [...] października 2012 r. jest tego rodzaju aktem, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 tej ustawy skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przypadku skargi na ostateczne orzeczenie [...] S.A. o zastosowaniu zakazu klubowego, wydane na podstawie art. 14 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wezwanie na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa, stosownie do treści art. 52 § 3 powołanej ustawy.
Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego.
Ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że przed wniesieniem skargi do Sądu na orzeczenie [...] S.A. z dnia [...] października 2012 r. nr [...], skarżący nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 52 § 3 powołanej ustawy.
Powyższe czyni skargę niedopuszczalną i stanowi podstawę do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie wpisu od skargi Sąd orzekł na mocy art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.