Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 stycznia 2013 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił przyznania D. W. i M. W. prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Od powyższego postanowienia D. W. i M. W. wnieśli w ustawowym terminie sprzeciw wskazując, że powyższe postanowienie jest niesprawiedliwe. Wskazali, że w Sądzie znajduje się kilka spraw z ich skargi i nie stać ich na ponoszenie kosztów sądowych, zwłaszcza, że ich dochody uległy zmianie a wydatki wzrastają wraz z wiekiem. Do sprzeciwu dołączono odcinki emerytur.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym
Stosownie zaś do treści art. 246 § 1 tej ustawy prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2).
Jak wynika ze złożonego wniosku PPPF skarżący uzyskują stały comiesięczny dochód w wysokości 1840,82 zł netto (1008,11 + 840,71 zł). Stałe comiesięczne wydatki określi na poziomie od 565 do 1085 zł, a co składa się zakup leków, opłaty za energię elektryczną, gaz, abonament telefoniczny. Na pozostałe wydatki pozostaje skarżącym zatem kwota ok. 1000 zł.
W ocenie Sądu wysokość i stały charakter uzyskiwanych przez skarżących dochodów w stosunku do ponoszonych kosztów pozwalają na wygospodarowanie środków na poniesienie kosztów sądowych. Na obecnym etapie postępowania skarżący obowiązany będzie do uiszczenia wpisu od skargi, który kształtuje się na poziomie 100 zł. Wygospodarowanie tej kwoty na obecnym etapie postępowania z budżetu skarżących nie pogorszy znacząco, w ocenie Sądu, ich sytuacji majątkowej.
Nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku podnoszone argumenty, że skarżący toczą spór z Głównym Geodetą Kraju w związku z czym występują w charakterze skarżących w kilku innych sprawach. Sądy administracyjnie wielokrotnie bowiem uznawały, że koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie domowym, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 260 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.