Uzasadnienie
Skarżący H. R. we wniosku z dnia 21 czerwca 2016 r. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w osobie radcy prawnego A. G., prowadzącego kancelarię adwokacką w [...].
Wnioskodawca oświadczył, że utrzymuje się ze świadczenia rentowego w wysokości 634,00 zł miesięcznie. Jest osobą niepełnosprawną (znaczny stopień niepełnosprawności), prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, nie ma nieruchomości, wartościowych przedmiotów, oszczędności, ani innych zasobów pieniężnych.
Stwierdzono, co następuje:
Wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy jest uzasadniony, ponieważ wykazał on, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2016 r., poz. 718).
Z wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz z akt sprawy wynika, że sytuacja życiowa skarżącego jest skomplikowana. Z dochodu w wysokości 634,00 zł miesięcznie nie da się poczynić jakichkolwiek oszczędności. Nie dysponując przy tym oszczędnościami, bądź majątkiem, który można by zbyć w celu pozyskania dodatkowych środków, skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Zgodnie z art. 253 1 zd. 1 p.p.s.a. o wyznaczenie adwokata lub radcy prawnego sąd zwraca się do właściwej okręgowej rady adwokackiej lub rady okręgowej izby radców prawnych, doręczając postanowienie o przyznaniu prawa pomocy. Przy czym przez właściwy organ samorządu zawodowego należy rozumieć tę radę, której terytorium działania obejmuje swoim zasięgiem obszar właściwości sądu administracyjnego, przed którym ma się toczyć lub już się toczy sprawa, w której przyznano stronie prawo pomocy obejmujące ustanowienie fachowego pełnomocnika (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2013, str. 930).
Z tego powodu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwróci się do Okręgowej Izby Radców Prawnych w Warszawie o wyznaczenie dla skarżącego pełnomocnika z urzędu.
Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 powołanej ustawy, należało orzec jak w postanowieniu.