Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2004 r (sygn. akt 6 II SA 3817/03) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę I. i K. L. na decyzje Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia (...) września 2003 r. w przedmiocie zmian w ewidencji gruntów. W uzasadnieniu wyroku, przywołując zarzuty skargi, wskazano, iż I. i K. L. kwestionowali wydzielenie z działki nr ew. (...) działek nr ew. (...),(...) i (...). W uzasadnieniu stwierdzono też, co następuje: "Z materiału dowodowego zawartego w aktach administracyjnych wynika, że zmianę dla pierwotnej działki nr (...) o powierzchni 0,5392 przez ujawnienie w ewidencji gruntów i budynków m. R. działek nr (...),(...) i (...) wprowadzono na wniosek z dnia 29 grudnia 1999 roku ówczesnego użytkownika wieczystego R. w upadłości....".
Wnosząc skargę o wznowienie postępowania sądowego, zakończonego prawomocnym wyrokiem sygn. akt 6 II SA 3817/03, I. i K. L. wskazali, iż po długich staraniach z ich strony (w sprawie uwzględniono m.in. ich skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w tym zakresie) dnia 2 stycznia 2006 r. wydano im uwierzytelniony dokument – zgłoszenie syndyka R. z dnia 29 grudnia 1999 r. Z dokumentu tego wynika, iż Spółka wnosiła o zmianę powierzchni działki, właściciela i władającego zgodnie z treścią ugody sądowej z dnia 26 listopada 1999 r. Nie wnoszono natomiast o podział działki. Wobec tego organy administracji z obrazą art. 97 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. Nr 115, poz. 741 ze zm.) wprowadziły do ewidencji gruntów podział działki nr ew. (...) bez zgody użytkownika wieczystego.
W piśmie (k.-16) Skarżący wnieśli o zawieszenie postępowania sądowego z uwagi na fakt, iż toczy się postępowanie karne dotyczące domniemanego sfałszowania podpisu Syndyka R. w upadłości pod zgłoszeniem z dnia 29 grudnia 1999 r.
Na rozprawie Skarżący oświadczył, iż nie może wykluczyć, że dokument zawarty w aktach administracyjnych, na podstawie których orzekał Sąd w sprawie sygn. akt 6 II SA 3817/03, nie jest tożsamy z dokumentem zawartym obecnie w aktach administracyjnych, skoro Sąd uznał wówczas, iż może on stanowić podstawę wprowadzenia do ewidencji gruntów podziału nieruchomości, a nie wynika to z treści wniosku znajdującego się obecnie w aktach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd oddalił skargę o wznowienie postępowania, gdyż brak jest ustawowych podstaw wznowienia postępowania.
Instytucja wznowienia postępowania, zakończonego prawomocnym wyrokiem, stanowi odstępstwo od zasady niewzruszalności ostatecznych orzeczeń sądów (powaga rzeczy osądzonej). Dlatego przesłanki wznowienia postępowania muszą być interpretowane w sposób ścisły, nie zaś rozszerzający.
We wniosku o wznowienie postępowania powołano się na przyczynę wznowienia określoną w art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Skarżący twierdzili bowiem, iż zgłoszenie z dnia 29 grudnia 1999 r., w przedmiocie zmian w ewidencji gruntów, stanowiło dokument istotny w sprawie, a którego treść była im nie znana przez rozpatrzeniem sprawy zakończonej prawomocnym wyrokiem sygn. akt 6 II SA 3817/03. Powołanie we wniosku na ustawowe przyczyny wznowienia wyłączało odrzucenie wniosku na zasadzie art. 280 § 1 lub art. 281 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Rozpoznając sprawę na zasadzie art. 282 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd w pierwszym rzędzie badał dopuszczalność wznowienia postępowania, a więc czy w sprawie faktycznie wystąpiły wskazane przez wnioskodawców okoliczności warunkujące wznowienie postępowania. Konkluzja o braku tych okoliczności prowadziło do oddalenia skargi przez Sąd.
W sprawie nie wystąpiły ustawowe przesłanki wznowienia postępowania. Jak wynika bezpośrednio z treści uzasadnienia wyroku sygn. akt 6 II SA 3817/03, wniosek z dnia 29 grudnia 1999 r. znajdował się w aktach administracyjnych i jego treść była znana sądowi orzekającemu w sprawie. Z treścią tego dokumentu mogli zapoznać się także Skarżący – jak wynika z załączonej do akt sprawy informacji z czytelni akt, Skarżący zapoznał się z ich treścią w dniu 17 listopada 2004 r. Uwierzytelniona za zgodność kopia dokumentu – zgłoszenie z dnia 29 grudnia 1999 r. - zawarta jest także w aktach przedstawionych obecnie Sądowi przez organ administracji, w związku z wnioskiem skarżących o wznowienie postępowania (k. -13 akta administracyjnych). Jest ona tożsama, co do treści wniosku, z kopią dokumentu przedłożonego przy skardze w niniejszej sprawie (kopia otrzymana przez skarżących, której uzyskanie przywołano jako przesłankę wznowienia postępowania).
W tej sytuacji nie można uznać, iż treść zgłoszenia z dnia 29 grudnia 1999 r. stanowi okoliczność faktyczną lub środek dowodowy wykryty – a więc nie znany w toku poprzedniego postępowania Sądowi czy stronie.
Z kolei formułowane na rozprawie domysły skarżącego, iż być może dokument zawarty wówczas w aktach nie był tożsamy ze znajdującym się obecnie w aktach administracyjnych, nie mogą stanowić podstawy wznowienia postępowania sądowego, wobec obowiązku ścisłego rozumienia przesłanek wznowienia postępowania. Domysły skarżącego oparte są na uznaniu, iż wobec treści dokumentu zawartego obecnie w aktach administracyjnych, nie można przyjąć, iż Sąd uznał go jako podstawę dokonania podziału. Stanowi to faktycznie ocenę co do meritum prawomocnego orzeczenia Sądu, w kontekście zawartego aktualnie w aktach sprawy administracyjnej dokumentu, co jest nie dopuszczalne, jako przesłanka wznowieniowa.
Orzekając w sprawie wystąpienia przesłanek wznowienia, Sąd nie może ostatecznie wykluczyć, iż wyrok sygn. akt 6 II SA 3817/03 został oparty na innym dokumencie niż zawarty obecnie w aktach i że był to dokument nieautentyczny (przesłanka z art. 273 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Kwestie te mogą być wyjaśnione wyłącznie w postępowaniu karnym. Zarówno bowiem sugerowana przez Skarżącego wymiana dokumentów w aktach administracyjnych jak i ewentualne fałszerstwo dokumentu stanowiłoby przestępstwo (art. 231 i 270 K.k.). Wznowienie postępowania z uwagi na podnoszony przez stronę domniemane popełnienie przestępstwa jest niedopuszczalne w świetle art. 274 ustawy. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z kolei zakończenie postępowania karnego w przedmiocie sugerowanego przez Skarżących popełnienia przestępstwa nie jest warunkiem orzeczenia w przedmiocie wystąpienia przesłanek wznowienia postępowania sądowego. Skoro z powodu przestępstwa można żądać wznowienia postępowania tylko przy zachowaniu warunków wskazanych w art. 274 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, żądanie wniesione mimo nie dopełnienia tych warunków nie może być skuteczne a więc nie może prowadzić do wszczęcia postępowania i jego zawieszenia, na zasadzie art. 125 § 1 pkt 1 lub 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Ze wskazanych wyżej powodów nie uwzględniono wniosku Skarżących o zawieszenie postępowania sądowego (k.-16).
Jednocześnie Sąd zauważa, iż w przypadku potwierdzenia podnoszonych przez skarżących zarzutów w stosownym postępowaniu karnym jest dopuszczalne wznowienie postępowania administracyjnego w granicach określonych przepisami K.p.a. (nie dopuszczalne jest natomiast ponowne wznowienie postępowania sądowego, z uwagi na treść art. 285 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 282 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.