Uzasadnienie
Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] kwietnia 2015r. Nr [...] utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2015r. w przedmiocie odmowy nadania O. S. statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej.
Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu 13 października 2014r. obywatelka [...], deklarująca narodowość [...] złożyła wniosek o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. We wniosku cudzoziemka podała, że ubiega się o ochronę międzynarodową ze względu na poważne obawy, jakie wiąże z aktualną sytuacją panującą w jej kraju pochodzenia, wskazując na działania wojenne we [...]. Podała, że mieszka we wschodnich terenach [...], gdzie trwa wojna. Nie mówi po [...] i grozi jej tam niebezpieczeństwo. Jej znajomy, który podobnie jak ona nie znał [...], został zastrzelony. Nie ma tam normalnego życia i pracy. Oświadczyła ponadto, że była prześladowana w kraju pochodzenia i była poddawana przemocy (została napadnięta). Podała, że nie uczestniczyła w działaniach wojennych, nie należała do żadnych organizacji politycznych, społecznych czy religijnych. W ostatnich 5-ciu latach czterokrotnie przebywała na terytorium RP w celach zarobkowych.
W dniu [...] grudnia 2014r. zostało przeprowadzone przesłuchanie statusowe, podczas którego cudzoziemka ponownie podała, że z kraju pochodzenia wyjechała z obawy przed wojną. Oświadczyła również, że gdy miała 17 lat próbowano dokonać na niej gwałtu.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2015r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił nadania wnioskodawczyni statusu uchodźcy oraz udzielenia ochrony uzupełniającej.
Wnioskodawczyni złożyła odwołanie od tej decyzji. Uzasadniając odwołanie oświadczyła, że swoją prośbę motywuje tym, że ukończyła studia i nie ma pracy w swoim kraju, a musi wynajmować mieszkanie i żyć. Brak pracy uniemożliwia jej jakąkolwiek egzystencję. Pochodzi z [...], ze względu na obecną wojnę w regionie boi się wracać ze względu na niebezpieczeństwo i zagrożenie życia.
Po rozpatrzeniu odwołania Rada do spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] kwietnia 2015r. utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w świetle dowodów zebranych w toku postępowania, stwierdzić należy, że wnioskodawczyni nie jest uchodźcą w rozumieniu Konwencji Genewskiej, a złożone przez nią oświadczenia nie pozwalają na stwierdzenie że doświadczała prześladowań w kraju pochodzenia. Powszechne zagrożenie wynikające z wojny lub zakłócenie porządku publicznego nie może zostać uznane za okoliczność przemawiającą za udzieleniem ochrony międzynarodowej, w sytuacji, gdy nie istnieje zindywidualizowana obawa prześladowania, a wnioskodawczyni takich obaw nie wykazała. Zgodnie z treścią art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej warunkiem nadania statusu uchodźcy jest wykazanie przez cudzoziemca uzasadnionej obawy przed prześladowaniami w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej.
Kluczowym elementem oceny czy cudzoziemiec spełnia przesłanki nadania statusu uchodźcy jest ocena jego oświadczeń nie tylko z punktu widzenia subiektywnego, ale ustalenie czy stan ten jest uzasadniony przez sytuację obiektywną. Zdaniem organu powody, dla których wnioskodawczyni obawia się powrotu do kraju pochodzenia nie mogą być uznane za uzasadnioną obawę. Cudzoziemka nie udowodniła, jak też nie uprawdopodobniła, że władze [...] bądź inne podmioty wymienione w art. 16 ust. 1 pkt 2-3 w/w ustawy podejmowały i mogłyby podejmować w przyszłości wobec niej jakiekolwiek działania krzywdzące na tle rasy, religii, narodowości, przynależności do grupy społecznej, czy też poglądów politycznych. Cudzoziemka nie jest zagrożona prześladowaniami w kraju pochodzenia. Analiza jej deklaracji jednoznacznie wskazuje, że nie można uznać, że była ona przedmiotem stałego i zindywidualizowanego, usilnego zainteresowania przedstawicieli struktur siłowych.
Konflikt we wschodnich i południowych regionach [...] nie czyni z niej automatycznie uchodźcy. Mając na względzie materiał dowodowy, w tym głównie treść zeznań wnioskodawczyni, nie ma wątpliwości, że podjęła ona świadomą decyzję o migracji ekonomicznej. Opuszczenie terytorium [...] traktowała jako możliwość poprawy sytuacji materialnej. Przywoływane przez wnioskodawczynię zdarzenie z przeszłości (z 2004r.) dotyczące usiłowania dokonania gwałtu, nie może być w jakikolwiek sposób łączone z opuszczeniem przez nią kraju pochodzenia i staraniem się o międzynarodową ochronę. Podstawą do objęcia cudzoziemca jedną z form ochrony międzynarodowej nie jest sytuacja panująca w kraju pochodzenia, stan poszanowania praw człowieka i obywatela, poziom oświaty czy opieki zdrowotnej, lecz o czy konkretna aplikant wyczerpuje przesłanki ujęte w zamkniętym katalogu przyczyn wymienionych w Konwencji Genewskiej i Protokole Nowojorskim.
Wiedza o warunkach w kraju pochodzenia jest więc jedynie elementem branym pod uwagę przy określaniu wiarygodności strony. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na to, że w przypadku reemigracji do kraju pochodzenia wnioskodawczyni nie byłaby narażona na prześladowanie, ani innego rodzaju represje. Nie grozi jej orzeczenie kary śmierci, tortury lub nieludzkie traktowanie czy karanie, ani też poważne i zindywidualizowane zagrożenia dla życia i zdrowia.
Organ odwoławczy wskazał, że w przypadku obaw przed konfliktem zbrojnym cudzoziemka może podjąć próbę osiedlenia się w innej części [...], gdyż działania wojenne nie toczą się na obszarze całego kraju jej pochodzenia. Podkreślił, że cudzoziemka jako ostatnie miejsce zamieszkania w kraju pochodzenia w latach 2003 - 2014 wskazała [...], czyli region w którym nie toczą i nie toczyły się wcześniej żadne walki z separatystami. Organ wskazał, że zgodnie z raportem UNHCR ze stycznia 2015r. "w świetle panujących obecnie warunków na [...] ucieczkę wewnętrzną można z dużym prawdopodobieństwem uznać za rozwiązanie stosowne dla wielu osób przebywających na obszarach kraju niedotkniętych bieżącymi wydarzeniami". Wskazał także, że mimo niewątpliwie trudnej sytuacji ze względu na skalę zjawisk migracyjnych, władze [...] zorganizowały różne formy pomocy dla osób, które zdecydowały się na opcję ochrony wewnętrznej.
Uruchomiono m.in. gorące linie telefoniczne, gdzie można uzyskać informacje dotyczące osiedlenia, edukacji, zatrudnienia oraz pobierania takich świadczeń jak rekompensaty, renty i emerytury. Rząd [...] przyjął program pomocy finansowej. Parlament przyjął ustawę "O zabezpieczeniu praw i swobód osób wewnętrznie przesiedlonych", która weszła w życie 22 listopada 2014r. W świetle powyższego zdaniem organu, cudzoziemka może liczyć na pomoc władz [...] w osiedleniu się w innej części państwa.
Organ odwoławczy podzielił również ustalenia organu pierwszej instancji co do tego, że wobec wnioskodawcy nie mają zastosowania przesłanki określone w art. 15 w/w ustawy, gdyż nie istnieje rzeczywiste ryzyko doznania przez wnioskodawczynię poważnej i realnej krzywdy w przypadku powrotu do kraju pochodzenia.
W ocenie organu odwoławczego nie ma żadnych rzeczywistych powodów, oprócz zamiaru osiedlenie się na obszarze Unii Europejskiej powstrzymujących wnioskodawczynię przed reemigracją do kraju pochodzenia. Organ wskazał również, że wobec braku przesłanek do nadania statusu uchodźcy wnioskodawczyni może podjąć próbę zalegalizowania swego pobytu na terytorium RP na podstawie innych przepisów. Obywatele [...] mogą w Polsce podejmować pracę legalnie.
Skargę na przedmiotową decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła O. S., zaskarżając decyzję w całości i wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła:
naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art.7, art.77 § 1 kpa niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego umożliwiającego podjęcie decyzji w sprawie, w tym pominięcie twierdzeń strony na temat prześladowania w sytuacji powrotu do kraju oraz wydanie rozstrzygnięcia z pominięciem słusznego interesu strony, art. 80 kpa poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, w tym uznanie, że w przypadku wnioskodawczym nie zachodzą żadne przesłanki pozwalające na stwierdzenie istnienia uzasadnionej obawy przed prześladowaniem.
- - naruszenie prawa materialnego:
- 1. art. 13 ust. 1 w zw. z art. 19 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 3 i 5 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950r. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wobec odmowy nadania statusu uchodźcy, w szczególności poprzez wskazanie, iż dla udzielenia statusu uchodźcy koniecznym jest wykazanie, iż wnioskodawca doświadczył prześladowania w przeszłości oraz stwierdzenie, iż powody dla których obawia się powrotu do kraju pochodzenia nie mogą być uznane za uzasadnioną obawę,
- 2. art. 15 w zw. z art. 20 w/w ustawy poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wobec odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej w oparciu o błędne stwierdzenie, że w przypadku powrotu do kraju pochodzenia nie będzie narażona na prześladowanie i innego rodzaju represje.
W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że w trakcie przesłuchania statusowego wskazała, że ubiega się o ochronę międzynarodową z uwagi na poważne obawy związane z sytuacją panującą w kraju pochodzenia, gdyż pochodzi ze wschodnich rejonów [...]. Mimo to organy uznały, że nie wykazała by w jej indywidualnym przypadku istniało realne zagrożenie prześladowania z powodów wskazanych w ustawie. Powoływała się przecież na fakt, że we wschodnich regionach [...] rozgrywa się poważny konflikt zbrojny wymierzony szczególnie w ludność cywilną nie utożsamiającą się z [...], ani nie władającą językiem [...]. Ocena jakiej dokonał organ w zakresie uznania obawy przed prześladowaniem za nieuzasadnioną jest całkowicie błędna, a ponadto uznać należy ją za dowolną. Pozbawione podstaw jest uznanie, że nie uprawdopodobniła, że mogą być wobec niej podejmowane jakiekolwiek działania krzywdzące na tle narodowości czy poglądów politycznych.
Podobnie należy ocenić ocenę, iż w jej sytuacji nie istnieje zindywidualizowana obawa przed prześladowaniem. Wykazanie prześladowania w przeszłości nie stanowi conditio sine qua non dowodzenia w przedmiotowym postępowaniu. Wskazała, iż przesłanką objęcia ochroną w postaci statusu uchodźcy nie jest fakt doświadczenia prześladowania w kraju pochodzenia lecz zagrożenie takim prześladowaniem w przyszłości i związana z tym obawa. Podobnie do przesłanek nie należy uznanie, że nie była przedmiotem stałego i zindywidualizowanego, usilnego zainteresowania struktur siłowych. Powszechnie przyjmuje się, ze prześladowanie musi pochodzić ze strony władzy państwowej lub też władza ta uchyla się lub nie jest w stanie zapewnić obywatelowi bezpieczeństwa. Podkreśliła, że sytuacja na [...] jest niespokojna i grozi im tam niebezpieczeństwo. Toczący się konflikt zbrojny nie dotyczy tylko bezpośrednio w niego zaangażowanych, ale rozgrywa się wśród ludności cywilnej.
Nie można mówić o możliwościach bezpiecznego zamieszkiwania tego terytorium. Działania separatystów w dużej mierze wymierzone są w ludność cywilną, która nie utożsamia się z przynależnością do nacji [...]. Z tego tytułu grozi jej niebezpieczeństwo, ponieważ nie potrafi nawet posługiwać się językiem [...]. Posługiwanie się językiem [...] grozi nie tylko represjami, ale i śmiercią. Wbrew uznaniu organu nie jest migrantem ekonomicznym, a o ochronę międzynarodową ubiega się w związku z obawą przed prześladowaniem, która to obawa jest uzasadniona, rzeczywista i obiektywna. Powoływane okoliczności powinny być rozpoznane także w kontekście art. 15 pkt 2 i 3 ustawy, gdyż w przypadku powrotu do miejsca zamieszkania groziłoby jej doznanie poważnej krzywdy poprzez nieludzkie lub poniżające traktowanie. Wystarczające w tym przypadku jest ustalenie, że nie mogłaby liczyć na skuteczną ochronę władz państwowych.
Wskazała, że w jej przypadku nie może liczyć na pomoc władz [...], a zatem nie jest możliwa wewnętrzna relokacja. Liczba osób uciekających przekroczyła już 1 min, a system pomocy jest fragmentaryczny i niedostatecznie finansowany. Rosną animozje społeczne związane z niechęcią miejscowej ludności do przyjmowania uchodźców. Nikt nie chciał jej zatrudnić właśnie z powodu jej pochodzenia. Rośnie nienawiść między mieszkańcami [...] popierającymi władze [...], a tymi którzy popierają separatystów.
W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców podtrzymała stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosła o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. W ocenie Sądu organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680), Konwencji dotyczącej statusu uchodźcy sporządzonej w Genewie dnia 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 515 z późn. zm.), Protokołu dotyczącego statusu uchodźców sporządzonego w Nowym Jorku dnia 31 stycznia 1967 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 517), a także przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
Wbrew zarzutom skargi, organy administracji obu instancji prawidłowo orzekły o braku podstaw do przyznania skarżącej ochrony międzynarodowej - zarówno statusu uchodźcy, jak też ochrony uzupełniającej.
Stosownie do treści przepisu art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Przepis ten jest odpowiednikiem art. 1 A pkt 2 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej w Genewie 28 lipca 1951 r. Uregulowanie to ma charakter taksatywny, zawiera katalog przesłanek warunkujących nadanie statusu uchodźcy i nie obejmuje on ofiar wojen, klęsk żywiołowych, głodu, sytuacji rodzinnej, braku pracy i możliwości nauki, czy biedy. Uchodźcą jest więc osoba, która spełnia kryteria zawarte w przytoczonej definicji, a której kluczowy element stanowi "uzasadniona obawa przed prześladowaniem", wskazujący podstawowe cechy uchodźcy.
Definicja ta posługuje się elementem subiektywnym, albowiem "obawa" jest odczuciem indywidualnym, stanem umysłu osoby ubiegającej się. Pojęciu "obawa" towarzyszy określenie "uzasadniona", a to oznacza, że nie tylko stan uczuć osoby zainteresowanej decyduje o statusie uchodźcy, lecz że musi on zostać potwierdzony przez ocenę sytuacji obiektywnej. Ustalenie statusu uchodźcy wymaga przede wszystkim oceny oświadczeń ubiegającego się. Oświadczenia te nie mogą być jednak rozważane w oderwaniu od sytuacji, która je określa. Termin "uzasadniona obawa" łączy zatem element subiektywny i obiektywny, i oba - jak wskazane zostało w podręczniku Zasady i tryb ustalania statusu uchodźcy Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców (Genewa, styczeń 1992 r.) - muszą być brane pod uwagę w procedurze ustalania statusu. Dla przyjęcia, czy obawa cudzoziemca przed prześladowaniem jest uzasadniona, jej ocena musi być więc dokonana w odniesieniu do indywidualnego przypadku i na tle ogólnej sytuacji społeczno-prawnej i polityczno- ekonomicznej kraju pochodzenia cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy.
Z uzasadnień wydanych decyzji wynika, że organy dokładnie analizowały treść oświadczeń cudzoziemki zawartych we wniosku o nadanie statusu uchodźcy oraz treść jej wypowiedzi złożonych podczas późniejszego przesłuchania. Analiza materiału dowodowego nie wskazuje, aby w stosunku do skarżącej istniały rzeczywiste obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia. Skarżąca nie potwierdziła obiektywnego charakteru deklarowanych zagrożeń dla jej bezpieczeństwa, wolności, zdrowia i życia. Nie wykazała, aby władze kraju pochodzenia skarżącego, prowadziły wobec niej działania noszące znamiona prześladowań w rozumieniu art. 13 powołanej ustawy. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organów, że powód, który wskazała skarżąca, nie stanowi wystarczającej przesłanki nadania statusu uchodźcy, gdyż nie ma on charakteru prześladowań ze strony władz, ani prześladowań, przed którymi władze nie byłyby w stanie zapewnić obywatelowi należytej ochrony.
Słusznie wskazał organ odwoławczy, że analiza materiału dowodowego wskazuje, że skarżąca nie była także narażona na stałe i zindywidualizowane zainteresowanie struktur siłowych uczestniczących w konflikcie na części terytorium [...], ani też, by w przyszłości mogła być realnie narażona na działania krzywdzące ze strony przedstawicieli tych struktur. Wbrew zarzutowi skarżącej, organ uprawniony był do oceny również tej kwestii, gdyż zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 w/w ustawy podmiotami dopuszczającymi się prześladowań, o których mowa w art. 13, lub wyrządzającymi poważną krzywdę, o której mowa w art. 15, mogą być zarówno organy władzy publicznej kraju pochodzenia, jak też inne podmioty, w tym ugrupowania lub organizacje kontrolujące kraj pochodzenia lub znaczną część jego terytorium.
Należy podkreślić, że uwzględnić, że skarżąca mimo, iż we wniosku o nadanie statusu uchodźcy podała, że była poddana prześladowaniom w kraju pochodzenia, to jednak nie wykazała na czym doznanie krzywdy w jej przypadku miało polegać. Powoływała się bowiem ogólnie na stan istniejącego zagrożenia konfliktem zbrojnym we wschodniej [...] skąd pochodzi, stanowiącym głównie zagrożenie dla ludności cywilnej. Wskazać jednak należy, co prawidłowo ocenił organ odwoławczy, przywołując ten aspekt poczucia obawy, jednocześnie podała, że faktycznie od siódmego roku życia zamieszkiwała w odległości 70 km od [...], a więc w rejonie, który nie jest objęty konfliktem zbrojnym. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie bez wątpienia wskazuje, że skarżąca nigdy nie doświadczyła żadnych prześladowań z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej. Nigdy nie brała czynnego udziału w konflikcie zbrojnym, ani nie wspierała żadnej ze stron konfliktu, nie była poddawana przemocy fizycznej, ani psychicznej.
Za nasiloną skumulowaną przemoc fizyczną nie można uznać jednorazowego zdarzenia sprzed 10 lat, kiedy to doszło do zdarzenia kryminalnego polegającego na usiłowaniu gwałtu na jej osobie, a z którego to powodu m.in. nie chce dłużej zamieszkiwać w [...] (protokół przesłuchania - k. 55 akt admin.). Zdarzenie to nie mogło mieć związku z powodami opuszczenia przez nią kraju pochodzenia. Nigdy też w kraju pochodzenia nie była zatrzymana, aresztowana, ani skazana. Niesłusznie zarzuca skarżąca, że organ odwoławczy nieprawidłowo oceniał brak doświadczenia prześladowania w przeszłości, skoro przesłanką uzyskania ochrony międzynarodowej może być tylko uzasadniona obawa przed prześladowaniem na przyszłość. Otóż ocena taka jest konieczna, by możliwe było wnioskowanie co do podstaw realnej obawy na przyszłość i weryfikacja subiektywnego odczucia wnioskodawcy.
Sąd podzielił argumentację organów administracyjnych, że skarżąca niewątpliwie wyjechała z kraju pochodzenia z pobudek ekonomicznych. W ocenie sądu niestabilną sytuację na wschodzie [...] wskazała co prawda jako ogólne zagrożenie, ale jednocześnie jako przeszkodę uniemożliwiająca powrót do kraju ze względu na brak perspektywy dobrej egzystencji. Skarżąca przecież nie zamieszkiwała w rejonie objętym konfliktem. Już we wniosku o nadanie statusu uchodźcy podała, że na [...] nie ma normalnego życia i pracy, a za opiekę w szpitalu trzeba płacić. W pisemnym oświadczeniu z dnia 15 grudnia 2014r. złożonym w toku postępowania administracyjnego poinformowała, że jej sytuacja osobista i rodzinna była trudna od urodzenia. Po ukończeniu studiów nie mogła znaleźć pracy, a brak środków do życia spowodował, że wyjechała do Polski "za chlebem".
Egzystencja u babci w [...] byłaby trudna, bo mieszkają z nią inni członkowie rodziny, a na wschodzie [...], gdzie mieszka jej matka również nie ma życia ze względu na wojnę (k. 40 akt admin.). Potwierdziła te okoliczności w toku przesłuchania w dniu 23 grudnia 2014r. wyjaśniając dodatkowo, że nieznajomość języka [...] utrudnia mieszkanie na wschodzie [...] i czuje się tam obco. Brak znajomości języka [...] traktuje też jako zagrożenie dla swojego życia, gdyż słyszała, że jej znajomy z tego powodu został zastrzelony (oświadczenie z wniosku k.12 verte akt admin.). Skarżąca informowała również, że w latach 2011 - 2014 co roku przyjeżdżała do Polski na kilka miesięcy w celach zarobkowych na podstawie wiz pracowniczych.
Powyższe okoliczności w ocenie sądu dowodzą że skarżąca nie spełnia przesłanek do nadania statusu uchodźcy, co w oparciu o treść art. 19 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy skutkuje odmową nadania statusu uchodźcy. Sytuacja panująca w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o nadanie statusu uchodźcy, nawet jeśli obiektywnie jest niestabilna, to nie stanowi samodzielnej przesłanki do przyznania ochrony. Nietrafny jest tym samym zawarty w skardze zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego.
Prawidłowo w ocenie sądu organy obu instancji zastosowały w niniejszej sprawie dyrektywę wynikającą z art. 18 ust. 1 w/w ustawy, który stanowi, że jeżeli na części terytorium kraju pochodzenia nie zachodzą okoliczności uzasadniające obawę cudzoziemca przed prześladowaniem lub doznaniem poważnej krzywdy i istnieje uzasadnione przypuszczenie, że cudzoziemiec będzie mógł bezpiecznie i legalnie przemieścić się na tę część terytorium i zamieszkać na niej, uznaje się, że nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem lub rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy w kraju pochodzenia. Pozwalają zdaniem sądu na taką ocenę zarówno okoliczności panujące w pozostałych, nie objętych konfliktem częściach terytorium [...], a także osobiste uwarunkowania cudzoziemki (28-letnia, zdrowa kobieta, wykształcenie wyższe). Zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy dotyczący aktualnej sytuacji na [...] w postaci aktualnych opracowań Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UDSC pozwolił ustalić, że poza [...] i [...], w którym toczy się konflikt zbrojny, na większości terytorium [...] sytuacja jest stabilna, nie pociąga za sobą bezpośredniego zagrożenia dla życia, zdrowia i innych podstawowych praw obywateli tego kraju.
Władze centralne i regionalne starają się zapewnić bezpieczeństwo obywatelom. Mieszkańcy [...] i [...] opuszczający ze względu na panującą sytuację swoje miejsca zamieszkania mają możliwość zamieszkania w bezpiecznych regionach [...], a władze organizują zakwaterowanie, udzielają pomocy w znalezieniu pracy, kontynuacji edukacji, wsparcia materialnego, pomocy medycznej. Pomoc ta jest skromna, jednak umożliwia egzystencję.
W ocenie Sądu, za prawidłowe uznać należy również orzeczenie o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez:
- 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji,
- 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie,
- 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego
- - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia.
Organy zasadnie przyjęły, że w stosunku do skarżącej nie mają zastosowania przesłanki wymienione w powyższym przepisie. W szczególności, brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżąca ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację może być realnie narażona na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie ze strony władz lub innych podmiotów w przypadku powrotu do kraju pochodzenia. Co do trzeciej z przesłanek należy wskazać, że realne zagrożenie doznania poważnej krzywdy, ograniczone jest wyłącznie do [...] i [...], a nie występują jednocześnie okoliczności uniemożliwiające bezpieczne i legalne przemieszczanie się na tereny kontrolowane przez rząd w [...], nie objęte konfliktem i zamieszkanie tam. Nie ma zresztą powodu dla którego skarżąca, która przed opuszczeniem kraju pochodzenia nie zamieszkiwała w rejonie objętym konfliktem, miałaby rozważać akurat zamieszkanie w niebezpiecznym rejonie.
Obawy związane z zagrożeniem dla zdrowia i życia są więc w jej przypadku natury hipotetycznej. Obawa przed zagrożeniem wynikającym z nieznajomości języka [...] również nie występuje w bezpiecznych regionach [...].
Jak wskazuje materiał dowodowy skarżąca nie próbowała nawet uzyskać pomocy od władz lub pozarządowych instytucji poza rejonem konfliktu. Niedostatecznie satysfakcjonujący poziom egzystencji w przypadku wewnętrznej migracji nie stanowi o potrzebie przyznania jakiejkolwiek formy ochrony międzynarodowej.
W związku z powyższym, organy administracji słusznie uznały, że cudzoziemka nie potrzebuje międzynarodowej ochrony, bowiem nie spełnia przesłanek uzasadniających uznanie za uprawnionego do nadania statusu uchodźcy, ani udzielenia ochrony uzupełniającej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, określonych w art. 13 ust 1 i art. 15 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Nie znajduje w ocenie sądu uzasadnienia zarzut naruszenia przepisów postępowania tj art. 7, 77 § 1, 80 kpa. Organy obu instancji rozpatrzyły sprawę z dużą wnikliwością i rzetelnością. Materiał dowodowy został zebrany i przeanalizowany bardzo starannie, z uwzględnieniem aktualnych informacji o sytuacji w kraju pochodzenia skarżącego sporządzanych przez wyspecjalizowane instytucje. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organy w sposób wyczerpujący uzasadniły swoje stanowisko, odnosząc się szczegółowo do argumentów i zarzutów skarżącego.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.