Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z [...] maja 2015 r. nr. [...], na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. z 2000 r. Nr. 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej "K.p.a., Minister Infrastruktury i Rozwoju, dalej "organ" stwierdził niedopuszczalność zażalenia A.N. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. znak: [...] o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość przejętą na rzecz miasta P. na cele inwestycji pn. "Przebudowa ul. [...] do układu dwujezdniowego na odcinku od ulicy [...] do ulicy [...]" oraz "odnowa infrastruktury transportu publicznego w związku z organizacją Euro 2012 r. w P. etap II" znajdującą się w P. i oznaczoną jako działka nr [...] o pow. 0,328 ha, obręb J. stanowiącej w dniu przejęcia własność C.A. w udziale wynoszącym ¼ oraz A. i J.N. we współwłasności majątkowej małżeńskiej w udziale wynoszącym ¾ części.
Stan sprawy przedstawiał się następująco.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] ustalił lokalizację przedsięwzięcia Euro 2012. W związku z tym wyżej opisana nieruchomość została przejęta na rzecz Skarbu Państwa. Następnie Wojewoda [...] wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie przyznania odszkodowania. Strony postępowania A. i J.N. oraz C.A. wnieśli o zawieszenie postępowania w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania. Wskazali, że wystąpili o odszkodowanie w postaci przyznania nieruchomości zamiennej, działki [...]o pow. 0,4469 ha w obrębie J. Nieruchomość ta jest przedmiotem postępowania o zwrot –co wynika z pisma Miasta P. z [...] listopada 2013 r. Okoliczność ta, stanowi zdaniem skarżących, przesłankę do zawieszenia postępowania. Wojewoda [...] postanowieniem z [...] stycznia 2014 r. odmówił zawieszenia postępowania, uznając że przedmiotowa kwestia nie jest zagadnieniem prawnym, wstępnym, od którego zależy rozstrzygnięcie niniejszego postępowania.
Zażalenie zostało wniesione przez C.A.
Postanowieniem z [...] maja 2015 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju stwierdził niedopuszczalność zażalenia. Wskazał, że zgodnie z art. 101 § 3 K.p.a w brzmieniu nadanym art. 1 pkt 17 lit. "b" ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (D.U. z 2011 r. Nr 6 poz.
- 18) nie służy zażalenie na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w powołanym w postanowieniu orzecznictwie sądowoadministracyjnym.
W związku z tym, uznając że zażalenie jest niedopuszczalne, na podstawie art. 134 K.p.a., organ orzekł jak w postanowieniu. Jednocześnie przyznał, że organ I instancji błędnie pouczył strony o możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie. Co prawda generalnie błędne pouczenie nie może skutkować negatywnie dla strony to jednak równocześnie nie może dawać stronie żadnych specjalnych uprawnień naruszających zasady postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 19 lipca 2012 r., sygn.. akt I OSK 755/12).
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiedli A. N., C.A. i J.N. dalej "skarżący", zaskarżając je w całości.
Zarzucili naruszenie:
- - art. 101 § 3 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania nie przysługuje zażalenie pomimo, że treść tego przepisu daje stronie takie uprawnienie;
- - art. 134 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie mimo braku podstaw do takiego rozstrzygnięcia;
- - art. 6 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie zaskarżonego postanowienia bez podstawy prawnej;
- - art. 15 w zw. z art. 144 i art. 138 § 1 i 2 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie oraz nierozpoznanie zażalenia a więc nierozpoznanie sprawy co do istoty.
Wnieśli o jego uchylenie ewentualnie o stwierdzenie jego nieważności.
W uzasadnieniu skargi skarżący przede wszystkim kontestują ustalenia organu co do możliwości zaskarżania wyłącznie postanowień pozytywnych (o zawieszeniu postępowania i odmowie jego podjęcia). Wywodzą, że przeczy temu treść art. 101 § 3 K.p.a. i orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. uchwała Składu Siedmiu Sędziów NSA z 22 maja 2000r, sygn.. akt OPS 4/00 czy postanowienie NSA z dnia 13 marca 2013 r., sygn.. akt II OSK 452/13). Zdaniem skarżących użycie w art. 101 § 3 K.p.a. zwrotu "w sprawie zawieszenia postępowania" wskazuje na możliwość zaskarżenia postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania. Poza tym skarżący wskazali, że organ nie podał podstawy prawnej rozstrzygnięcia co świadczy o tym, że zostało ono wydane z rażącym naruszenie prawa, co uzasadniałoby stwierdzenie jego nieważności. Konsekwencją tego jest, zdaniem skarżących, nierozpoznanie ich zażalenia co do meritum.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej (odpowiednio postanowienia) Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia.
Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej lub postanowienia. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803).
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że Minister Infrastruktury i Rozwoju wydając zaskarżone postanowienie nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy ani przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Nie istnieją także powody do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia.
Merytoryczna ocena wniosku strony i racji stanowiących podstawę do odmowy zawieszenia postępowania nie jest przedmiotem oceny Sądu. Sąd ocenia jedynie legalność wydanego przez organ postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania a więc kwestię stricte procesową.
Zgodnie z art. 101 § 3 K.p.a. na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowę podjęcia zawieszonego postępowania stronie przysługuje zażalenie. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowo-administracyjnym przepisy ten nie obejmuje rozstrzygnięć negatywnych (np. wyrok NSA z 12 lutego 2014 r. sygn. akt II OSK 2509/12, wyrok NSA z 18 lipca 2014 r., sygn. akt. akt II OSK 340/13, postanowienie NSA z 17 lipca 2014 r., sygn. akt. II GSK 1651/14, wyrok NSA z 28 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2975/12, wyrok NSA z 12 lutego 2014 r, sygn. akt I OSK 2507/12). Istotnie na gruncie poprzedniego brzmienia tego przepisy pojawiły sią koncepcje co do możliwości zaskarżania postanowień o odmowie zawieszenia postępowania to jednak obecnie i przepis i orzecznictwo wskazuje na możliwość zaskarżania wyłącznie postanowień pozytywnych.
Sąd w pełni przychyla się do zaprezentowanej przez NSA wykładni art. 101 § 3 K.p.a., co czyni niezasadnymi zarzuty naruszenia przez organ tego przepisu. Orzecznictwo w tym zakresie, jak to zostało wskazane wyżej jest już ugruntowane.
Zwrócić należy w tym miejscu uwagę, że na gruncie analogicznego art. 131 P.p.s.a. ustawodawca w sposób precyzyjny określił zakres zaskarżenia tego rodzaju postanowień. Zażalenie przysługuje na postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania i odmowie jego podjęcia. Zmiana brzmienia przepisu art. 131 wynika z wejścia w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. 2015. Poz. 658). Ustawodawca dostrzegając wcześniejsze rozbieżności orzecznicze na tle art. 131 uznał za celowe jasne sprecyzowanie przedmiotu zaskarżenia. Co prawda przepisów P.p.s.a. nie stosuje się w postępowaniu przed organami administracji to jednak ze względu na zasadę jednolitości prawa i spójnej jego wykładni nie powinno budzić wątpliwości, że przedmiotem zaskarżenia są w tym wypadku jedynie postanowienia o zawieszeniu i o odmowie podjęcia postępowania.
Jak wskazuje przy tym NSA, "istotą nowelizacji art. 101 § 3 k.p.a. było pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne i jednocześnie wyłączenie możliwości zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego, a więc postanowienia o odmowie zawieszenia oraz o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego – mając na uwadze przede wszystkim zasadę szybkości postępowania wyrażoną w art. 12 K.p.a".
Wskazać należy, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej z faktu wyłącznie możliwości skarżenia postanowienia o zawieszeniu postępowania lub odmowy podjęcia nie wynika naruszenie art. 15 K.p.a. Stronie przysługuje bowiem możliwość kwestionowania słuszności wydania postanowienia odmownego w ramach zaskarżenia decyzji ostatecznej lub skargi na nią.
Nietrafne są zarzuty naruszenia przepisów art. 6, 144, 138 § 1 i 2 i 134 K.p.a. Rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie obowiązujących przepisów prawa, organ prawidłowo stwierdził niedopuszczalność zażalenia ze wskazaniem podstawy prawnej tj. art. 134 K.p.a. Formalny charakter rozstrzygnięcia skutkował niemożnością merytorycznego rozpoznania zażalenia w aspekcie trafności rozstrzygnięcia merytorycznego.
Z tych względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. z 2012 r. poz. 270) skarga nie została uwzględniona.