Uzasadnienie
K. J., powołując się na pełnomocnictwo udzielone jej przez S. J. (dalej "skarżącego"), wniosła w jego imieniu skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dowód, koperta, karta nr 9 akt sądowych.). Z ustaleń Sądu wynika, że K. J. nie mogła reprezentować skarżącego w postępowaniu przed sądem administracyjnym, bowiem nie należy ona do kręgu osób wymienionych w art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.". W dniu 29 października 2013 r. do Sądu wpłynęła skarga podpisana osobiście przez skarżącego (karty nr 43 – 48 akt sądowych).
Zgodnie z zarządzeniem z dnia 27 maja 2014 r. skarżący został wezwany do ustanowienia pełnomocnika do doręczeń w Polsce, w terminie 2 miesięcy od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie do uzupełnienia tego braku formalnego skargi zostało doręczone skarżącemu w dniu 3 czerwca 2014 r., co wynika z załączonego do pisma Poczty Polskiej S.A z dnia 3 października 2014 r. duplikatu potwierdzenia odbioru przesyłki i skanu podpisu adresata.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W rozpatrywanej sprawie skarga podlega odrzuceniu z dwóch przyczyn.
Po pierwsze skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi w wymaganym terminie. Zgodnie z art. 299 § 1 i § 2 p.p.s.a., jeżeli strona mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę za granicą nie ustanowiła pełnomocnika mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, obowiązana jest wraz z wniesieniem skargi ustanowić pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce. W razie niedopełnienia tego obowiązku, sąd wzywa stronę, aby uzupełniła ten brak w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. W rozpatrywanej sprawie K. J., która wniosła skargę w imieniu skarżącego, nie może być jego pełnomocnikiem procesowym, bowiem nie spełnia wymogów z art. 35 p.p.s.a. Wyżej wymieniona złożyła, co prawda kopię aktu notarialnego, z którego m. in. wynika upoważnienie do odbioru korespondencji nadchodzącej do S. J., jednakże wezwanie do nadesłania oryginału bądź uwierzytelnionej kopii tego pełnomocnictwa, pozostało bez odpowiedzi.
W tej sytuacji Sąd wezwał skarżącego do ustanowienia pełnomocnika do doręczeń w Polsce, w terminie 2 miesięcy od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 3 czerwca 2014 r., zatem termin do jego wykonania upłynął w dniu 3 sierpnia 2014 r., jednakże z uwagi na fakt, że była to niedziela, ostatnim dniem do dokonania tej czynności był 4 sierpnia 2014 r. – poniedziałek (art. 83 § 2 p.p.s.a.). Skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi w wymaganym terminie.
Po drugie, skarga został złożona z uchybieniem terminu do dokonania tej czynności. Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi w terminie 30 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie.
Zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] czerwca 2013 r. została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 1 lipca 2013 r. Termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 31 lipca 2013 r. Skarga skierowana bezpośrednio do Sądu, został przez Sąd złożona do organu w dniu 2 sierpnia 2013 r.
Jak już wskazano, stosownie do art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia i może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy (art. 54 § 2 i 3 p.p.s.a.).
Zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie, oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd na adres właściwego organu (vide "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", T. Woś i in., LexisNexis, wyd. I, Warszawa 2005 r. oraz orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego: postanowienie z dnia 2 października 2009r., sygn. akt II FSK 1664/08, postanowienie z dnia 27 lutego 2009 r., sygn. akt I FSK 1597/08, postanowienie z dnia 17 listopada 2008 r., sygn. akt I FSK 1250/08, postanowienie z dnia 4 września 2008 r., sygn. akt I FSK 687/08 - dostępne w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W przedmiotowej sprawie, przekazanie to nastąpiło po upływie trzydziestodniowego terminu, bowiem termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 31 lipca 2013 r., a skarga została przez Sąd nadana w urzędzie pocztowym na adres właściwego organu w dniu 2 sierpnia 2013 r.
Oznacza to, że pomimo prawidłowego pouczenia przez organ administracji publicznej o sposobie i terminie złożenia środka zaskarżenia, skarżący uczynił to z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w 1 pkt. sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 299 § 1 i § 2 p.p.s.a. O zwrocie wpisu orzeczono stosownie do treści art. 232 §1 pkt 1 cytowanej ustawy (pkt 2 sentencji).