Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia, jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] stycznia 2013 r., Nr [...] orzekająca o umorzeniu postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy.
Wskazana decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Obywatel Federacji Rosyjskiej, deklarujący narodowość czeczeńską – S. K. (dalej również jako "Skarżący), w dniu 3 kwietnia 2012 r. złożył czwarty wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] października 2012r., nr [...], działając w oparciu o przepis art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2006 r., Nr 234, poz. 1695 ze zm.), umorzył postępowanie wszczęte tym wnioskiem, z uwagi na niedopuszczalność wniosku.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2013r., nr [...], Rada do Spraw Uchodźców, po rozpatrzeniu odwołania cudzoziemca, utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu Rada wskazała, że będący przedmiotem niniejszego postępowania wniosek jest kolejnym żądaniem o nadanie statusu uchodźcy, złożonym po otrzymaniu ostatecznej decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy, opartym na tych samych podstawach. Oświadczenia strony składane w pierwszym postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy, jak i składane w niniejszym postępowaniu są bowiem tożsame. Jednocześnie, zdaniem Rady, cudzoziemiec nie wykazał na jaką okoliczność mają być przeprowadzone czynności dowodowe w zakresie przesłuchania świadków.
S. K. zaskarżył decyzję Rady do Spraw Uchodźców do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący podniósł zarzut naruszenia:
- • art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (jedn. tekst Dz. U z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej "k.p.a.", polegający na nierozpatrzeniu przez Radę do Spraw Uchodźców odwołania oraz niedokonanie własnych ustaleń faktycznych i oceny materiału dowodowego;
- • art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez błędne zastosowanie oraz art. 13 ust. 1, art. 15, art. 97 ust. 1 pkt 1 tejże ustawy poprzez ich niezastosowanie;
- • art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niezebranie materiału dowodowego, niedokonanie wszechstronnej i kompleksowej oceny materiału dowodowego oraz niewłaściwe uzasadnienie decyzji.
Uzasadniając podniesione zarzuty, Skarżący wskazał, iż jego wniosek z 3 kwietnia 2012 r. nie był oparty na takich samych podstawach, co wniosek pierwszy. Zmianie uległa bowiem sytuacja w kraju pochodzenia, a nadto we wniosku przedstawiono szereg nowych istotnych przesłanek przemawiających za udzieleniem wnioskowanej ochrony oraz nowe dowody na poparcie tychże przesłanek.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., wyrokiem z dnia 21 czerwca 2013r. oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku sąd wskazał, że postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone przez organy w sposób należyty. Organy prawidłowo również zinterpretowały oraz zastosowały przepisy prawa. Zdaniem sądu kolejny wniosek cudzoziemca został oparty na tych samych podstawach co poprzednie wnioski. Wnioskodawca nie wskazał żadnych nowych wiarygodnych okoliczności ani nowych dowodów na poparcie swoich twierdzeń.
S. K. zaskarżył wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 czerwca 2013r. skargą kasacyjną.
Zaskarżonemu wyrokowi Skarżący zarzucił na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a naruszenie prawa materialnego, tj.:
- - art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wskutek błędnego założenia, na jakim oparł się sąd I instancji, że norma ta ma zastosowanie do osoby skarżącego, pomimo, iż S. K. we wniosku o nadanie statusu uchodźcy złożonym dnia 11 października 2012 r. oraz następnie w toku postępowania przedstawił szereg nowych okoliczności i dowodów istotnych z punktu widzenia przesłanek, których spełnienie uzasadnia nadanie statusu uchodźcy, udzielenie ochrony uzupełniającej oraz udzielenie zgody na pobyt tolerowany;
- - art. 13, art. 15 i art. 97 ustawy poprzez ich niezastosowanie w związku z umorzeniem postępowania o nadanie statusu uchodźcy.
Skarżący, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - art. 1 § 1 i 2 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na braku odniesienia się do zarzutu naruszenia przez Radę do Spraw Uchodźców art. 15 k.p.a. oraz zarzutu naruszenia art. 78 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1, 77 § 1 k.p.a. i zarzutu naruszenia art. 80 k.p.a.;
- - art. 1 § 1 i 2 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez oddalenie skargi i nie stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;
- - art. 1 § 1 i 2 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a, polegające na nieuchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonej decyzji pomimo, iż organy zarówno I, jak i II instancji nie zgromadziły pełnego materiału dowodowego, w szczególności nie zebrały zindywidualizowanych i aktualnych na chwilę wydania decyzji informacji o sytuacji w kraju pochodzenia, choć tego typu informacje są niezbędne przy ocenie, czy w danej sprawie zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania na podstawie art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy;
- - art. 1 § 1 i 2 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez nieuchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zaskarżonej decyzji pomimo, że organy obu instancji na etapie wstępnego rozpatrzenia sprawy jakim jest ocena, czy należy zastosować art. 40 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, wbrew przepisom ustawy, dokonały oceny wiarygodności podstaw wskazanych przez skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2176/13 uchylił wyrok WSA i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż w zaskarżonym wyroku, WSA nie podał jakie okoliczności i podstawy zostały wskazane w pierwszym wniosku uchodźczym z dnia 12 października 2007r. oraz w ostatnim wniosku, rozpoznawanym w niniejszej sprawie, co było konieczne dla oceny niedopuszczalności tego ostatniego wniosku. Jednocześnie Sąd wskazał, że ustaleń w tym zakresie nie poczynił także organ odwoławczy. Bez tych ustaleń nie było zaś możliwe rozstrzygnięcie sprawy. Nadto Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zarówno z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, jak i z uzasadnienia rozstrzygnięcia organu odwoławczego nie można odczytać stanu faktycznego będącego podstawą orzekania. Jedynie decyzja organu I instancji dokonała ustaleń w niezbędnym zakresie, jednak były one kwestionowane w odwołaniu. Przy tym zarzuty odwołania nie zostały przez organ II instancji omówione.
W konsekwencji NSA uznał, że w ten sposób doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności określonej w art. 15 k.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzone uchybienie zasadzie dwuinstancyjność nastąpiło, ale nie kwalifikuje się jako rażące naruszenie prawa.
W dalszej części Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w niniejszej sprawie winna zostać zbadana zasadność wskazywanych przez cudzoziemca nowych podstaw do ubiegania się o ochronę międzynarodową. W tym celu organy winny przeprowadzić zawnioskowane przez cudzoziemca dowody. Rezygnacja z ich przeprowadzenia, zdaniem NSA, stanowiła naruszenie przepisów regulujących postępowanie wyjaśniające przed organami administracji. Zdaniem NSA natomiast, ocena wiarygodności dowodów mogła być przeprowadzona dopiero w procedurze uchodźczej merytorycznej, nie zaś w postępowaniu zakończonym umorzeniem.
Sąd kasatoryjny uwzględnił również zarzut dotyczący konieczności zbadania sytuacji w kraju pochodzenia cudzoziemca na datę orzekania w przedmiocie umorzenia postępowania, wskazując zebranie aktualnych informacji o kraju pochodzenia, jest niezbędne do dokonania oceny zasadności umorzenia postępowania uchodźczego. NSA podzielił pogląd wyrażony w wyroku z dnia 24 lutego 2011r. (sygn. akt II OSK 557/10), że wydanie decyzji o umorzeniu postępowania na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy z powodu stwierdzenia, że nowy wniosek został oparty na tych samych podstawach co poprzedni, załatwiony odmownie – wymaga stwierdzenia przez organ nie tylko tego, że cudzoziemiec nie przedstawił we wniosku nowych informacji uzasadniających objęcie go ochroną, ale też tego, że sytuacja w kraju pochodzenia wnioskodawcy nie zmieniła się. NSA zauważył również, że organ administracji ograniczył swoją kognicję jedynie do próby wykazania tożsamości przesłanek do objęcia ochroną międzynarodową z tymi z poprzedniego wniosku, nie zgromadził natomiast informacji o aktualnej sytuacji w kraju pochodzenia.
Tymczasem aktualna sytuacja w kraju pochodzenia może okazać się istotna, biorąc pod uwagę możliwość udzielenia pochodnej formy ochrony międzynarodowej jaką jest ochrona uzupełniająca oraz zgoda na pobyt tolerowany. Z tych względów NSA uznał zaniechanie przez organy administracji włączenia do materiału dowodowego opracowania o sytuacji w Czeczenii celem dokonania oceny podobieństwa czwartego wniosku z pierwszym wnioskiem złożonym jeszcze w 2007r., za uchybienie w procedowaniu.
NSA, uznał również za usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu z art. 80, 107 § 3 k.p.a. Sąd kasatoryjny wskazał, że organ nie był uprawniony do oceny materiału dowodowego jako niewiarygodnego bez uprzedniej procedury dopuszczenia i przeprowadzenia tych dowodów. W ocenie NSA z art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wynika bowiem, że kognicja organu sprowadza się do ustalenia, czy nowy wniosek został oparty na tych samych podstawach. Wystarczy wskazanie przez stronę nowych okoliczności ocenionych jako takie w porównaniu do podstaw poprzedniego wniosku, aby organ miał obowiązek przeprowadzić postępowanie co do istoty. NSA zwrócił również uwagę, że charakter "nowości" uzasadniający przeprowadzenie takiego postępowania będą miały tylko te okoliczności wskazywane w nowym wniosku, które zaistniały po wydaniu decyzji ostatecznej.
Powołanie się przez cudzoziemca na nowe (nieujawnione) fakty i dowody, jeżeli odnoszą się one do zdarzeń uwzględnionych przez organ w toku postępowania zakończonego decyzją ostateczną, nie kreują nowej sprawy administracyjnej.
NSA podkreślił, że w niniejszej sprawie cudzoziemiec wskazywał nowe okoliczności związane z sytuacją jego brata K. A., jak również wywodził, że drugi brat I., na którego powoływał się w pierwszym wniosku, byli zaangażowani w działalność terrorystyczną. W pierwszej procedurze uchodźczej z kolei podstawy faktyczne do uzyskania statusu uchodźcy cudzoziemiec opierał na działalności i zaginięciu innego brata I. Sąd kasatoryjny analizując zakres działań organu podejmowanych w ramach art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wskazał, że na tym etapie postępowania organ administracji nie bada czy powołane we wniosku nowe podstawy zaistniały w rzeczywistości. Nie jest także uprawniony do oceny środków dowodowych przedkładanych przez wnioskodawcę, w szczególności nie jest władny dokonywać oceny wiarygodności zgłoszonych dowodów. Ocena ta może bowiem dokonać się w postępowaniu merytorycznym zmierzającym do wydania decyzji w przedmiocie statusu uchodźcy.
Z tego względu NSA uznał, że błędnie organ administracji wydał postanowienie o odmowie przeprowadzenia wnioskowanych dowodów. W ocenie NSA, wnioski dowodowe, które cudzoziemiec przedłożył w toku obecnej procedury miały na celu wykazanie, że uzasadnione obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia mają źródło w terrorystycznej działalności brata A. oraz zaginionego, najprawdopodobniej zamordowanego drugiego brata I.. Także nowy dowód w postaci wezwania na przesłuchanie skarżącego oraz jego matki, również ubiegającej się o nadanie statusu uchodźcy, miał temu służyć, a jak wskazał sąd kasatoryjny, pochodzi on z daty późniejszej niż ostateczna decyzja wydana w pierwszej procedurze uchodźczej. Te same wskazania NSA nakazał odnieść do informacji wynikających ze wskazanych stron internetowych. Przy czym w tym wypadku zadaniem organu będzie ustalenie, czy informacje te pojawiły się przed wydaniem decyzji ostatecznej w pierwszej procedurze uchodźczej, czy też po.
Konkludując, NSA stwierdził, że czwarty wniosek uchodźczy opiera się zarówno na nowej podstawie, nie wskazywanej w pierwszym wniosku, jak również dowodach powstałych po wydaniu ostatecznej decyzji z dnia [...] września 2011r. (przynajmniej ich część). Przy prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym organy powinny dojść do wniosku, że nie istnieje tożsamość przedmiotu stosunku administracyjnego czwartego i pierwszego wniosku uchodźczego. O tożsamości przedmiotu można mówić, gdy sprawa jest tożsama pod względem podstawy prawnej, stanu faktycznego oraz praw i obowiązków, które z decyzji mogą wynikać dla stron. W rozpatrywanej sprawie różnicuje obydwa wnioski podstawa faktyczna, która nie jest taka sama.
NSA wskazał również, że przedwczesne jest wypowiadanie się w sprawie prawidłowości stosowania art. 13, art. 15 i art. 97 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W sprawie bowiem nie było prowadzone postępowanie co do istoty, które może zakończyć się wydaniem decyzji opartej na wskazanych przepisach prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wzgląd należy mieć na to, iż niniejsza sprawa była już przedmiotem oceny dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 kwietnia 2015 r. o sygn. akt II OSK 2176/13, którym uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 362/13, przekazując sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
Zgodnie zaś z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Przez ocenę prawną, o której mowa w cyt. art. 190 p.p.s.a., należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Zatem sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia, gdyż jest on związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, przy czym związanie tą wykładnią ma szeroki zasięg.
Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na sądzie rozpoznającym ponownie daną sprawę, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Innymi słowy wojewódzki sąd administracyjny mógłby odstąpić od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa wyłącznie jeżeli stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny, ewentualnie jeśli po wydaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zmieni się stan prawny.
Żadna z powyższych przesłanek nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Stan faktyczny przedmiotowej sprawy, analizowany w pierwotnym postępowaniu sądowoadministracyjnym nie uległ zmianie. Nie uległ również zmianie stan prawny.
Przypomnieć zatem należy, że przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie stanowiła decyzja Rady do Spraw Uchodźców orzekająca o umorzeniu postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, wobec uznania, że kolejny wniosek złożony przez tę samą osobę, tj. S. K., został oparty na tych samych podstawach. Skarżący stoi zaś na stanowisku, że w kolejnym (czwartym) złożonym przez siebie wniosku przedstawił nowe podstawy uzasadniające objęcie go ochroną międzynarodową, dowody je potwierdzające, a nadto wskazał na nową sytuację faktyczną w kraju jego pochodzenia.
Rozpoznając niniejszą sprawę wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 kwietnia 2015 r. jednoznacznie wskazał, że organy administracyjne dokonały nieprawidłowej oceny wniosku Skarżącego, złożonego w dniu 3 kwietnia 2012 r.. Zdaniem sądu kasatoryjnego przy prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym organy powinny bowiem dojść do wniosku, że nie istnieje tożsamość przedmiotu stosunku administracyjnego czwartego i pierwszego wniosku uchodźczego. W konsekwencji NSA stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Mając na uwadze ocenę prawną wyrażoną w niniejszej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, należało uznać skargę za zasadną.
Wskazać bowiem należy, że w rozpoznanej sprawie S. K. w dniu 3 kwietnia 2012 r. wystąpił z wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy, który to wniosek uznany został przez organy administracyjne I i II instancji za niedopuszczalny, jako że oparty został on na tych samym podstawach, co wniosek, na skutek którego wydana została decyzja odmawiająca przyznania S. K. statusu uchodźcy. Jednakże, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, ocena dokonana przez organ nie jest prawidłowa. Rozstrzygnięcie wydane bowiem na skutek rozpatrzenia odwołania, zostało wydane bez dokładnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy. W szczególności, w zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono jakie okoliczności i podstawy zostały wskazane w pierwszym wniosku uchodźczym z dnia 12 października 2007r. oraz w ostatnim wniosku, rozpoznawanym w niniejszej sprawie. Kwestie te miały natomiast kardynalne znaczenie jeśli chodzi o uznanie, że kolejny wniosek został złożony w oparciu o te same podstawy, a w konsekwencji uznanie wniosku za niedopuszczalny.
Jak wyjaśnił NSA o tożsamości przedmiotu można mówić, gdy sprawa jest tożsama pod względem podstawy prawnej, stanu faktycznego oraz praw i obowiązków, które z decyzji mogą wynikać dla stron. W rozpoznanej sprawie, wniosek, który zainicjował postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją różni się od pierwszego wniosku uchodźczego, wskazaną podstawą faktyczną. W tym ostatnim wniosku uchodźca wskazał bowiem nowe okoliczności faktyczne, do których należy powiązanie brata Skarżącego – K. A. z działalnością terrorystyczną, oraz wskazanie prawdopodobieństwa zamordowania drugiego brata Skarżącego – I.. Nadto Skarżący wskazał nowe wnioski dowodowe, których celem było wykazanie istnienia podstaw faktycznych ubiegania się o status uchodźcy. Przy tym, jak ocenił NSA, wnioski te stanowią wnioski nowe, oparte o okoliczności powstałe już po wydaniu decyzji z dnia 21 września 2011 r.
Mając na uwadze treść wniosku o przyznanie statusu uchodźcy oraz wskazania przedstawione w wyroku NSA, Sąd stwierdza, iż rozpoznając ponownie wniosek Skarżącego z dnia 3 kwietnia 2012 r., organ winien uznać, że wniosek ten został oparty na nowych podstawach, a w dalszej kolejności dokonać weryfikacji rzeczywistego istnienia nowej podstawy. Weryfikacja taka powinna bowiem mieć miejsce nie na etapie wydania decyzji o umorzeniu na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy, lecz w toku postępowania co do istoty, które zakończy się merytoryczną decyzją. W tym też postępowaniu winna mieć miejsce ocena wiarygodności środków dowodowych zgłaszanych na poparcie tej nowej podstawy. Nie może bowiem stanowić podstawy odmowy dopuszczenia dowodów mała wiarygodność cudzoziemca.
Rozpatrując sprawę ponownie organ winien zatem zbadać zasadność wskazywanych przez cudzoziemca nowych podstaw do ubiegania się o ochronę międzynarodową. W tym celu organ winien przeprowadzić zawnioskowane przez cudzoziemca dowody. Rezygnując z ich przeprowadzenia bowiem organ dopuścił się naruszenia przepisów regulujących postępowanie wyjaśniające przed organami administracji, tj. art. 7, 77 k.p.a.
Organ winien również uwzględnić, iż do nowych okoliczności faktycznych, NSA zaliczył również wskazywaną we wniosku zmienioną sytuację w kraju pochodzenia cudzoziemca. Tym samym organ zobowiązany będzie, ponownie prowadząc postępowanie, zapoznać się z sytuacją w kraju pochodzenia cudzoziemca oraz ocenić czy uzasadnia ona przyznanie mu ochrony międzynarodowej. Jak wskazał bowiem NSA, a Sąd orzekający w niniejszym składzie pogląd ten w pełni popiera, aktualna sytuacja w kraju pochodzenia może okazać się istotna, biorąc pod uwagę możliwość udzielenia pochodnej formy ochrony międzynarodowej jaką jest ochrona uzupełniająca oraz zgoda na pobyt tolerowany. Z tych względów organ powinien ponownie rozpatrując wniosek cudzoziemca włączyć do materiału dowodowego opracowania o sytuacji w Czeczenii celem dokonania oceny podobieństwa czwartego wniosku z pierwszym wnioskiem złożonym jeszcze w 2007r.
Organ ponownie rozpatrując sprawę, uwzględni zatem wyżej przedstawioną ocenę prawną, a w konsekwencji będzie również zobowiązany, przy zachowaniu wymogów wynikających z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, do przeprowadzenia postępowania merytorycznego co do istnienia podstaw do objęcia cudzoziemca jedną z form ochrony międzynarodowej. Organ będzie bowiem zobowiązany uwzględnić, że w niniejszej sprawie cudzoziemiec wskazywał nowe okoliczności związane z sytuacją jego brata K. A., jak również wywodził, że drugi brat I., na którego powoływał się w pierwszym wniosku, byli zaangażowani w działalność terrorystyczną. W pierwszej procedurze uchodźczej z kolei podstawy faktyczne do uzyskania statusu uchodźcy cudzoziemiec opierał na działalności i zaginięciu innego brata I.. Taki sam charakter, charakter nowości posiada dowód w postaci wezwania na przesłuchanie skarżącego oraz jego matki, również ubiegającej się o nadanie statusu uchodźcy.
Jedynie co do informacji wynikających ze wskazanych we wniosku o status uchodźcy stron internetowych, organ ponownie rozpatrując sprawę, będzie musiał zbadać czy wynikające z nich okoliczności zaistniały po wydaniu decyzji z dnia 21 września 2011 r. i czy w związku z tym mogą stanowić nowe dowody w sprawie.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.