Uzasadnienie
Skarżący B. G. i M. G. wystąpili o przyznanie im prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na wskazane w sentencji postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] października 2008 r.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, zawartego w nadesłanych formularzach PPF wynika, że wnioskodawcy prowadzą wspólne gospodarstwo domowe wraz z ojcem skarżącej J. B. Wnioskodawcy są współwłaścicielami domu o pow. 100 m2, nieruchomości rolnej o pow. 1,16 ha oraz samochodu osobowego o rynkowej wartości ok. 45 000 zł. W rubryce dotyczącej zasobów pieniężnych wnioskodawcy wskazali, iż posiadają oszczędności w wysokości 14 000 zł. Skarżący oraz osoba prowadząca z nimi wspólne gospodarstwo domowe uzyskują stałe dochody w postaci świadczeń emerytalnych oraz wynagrodzenia za pracę w łącznej wysokości 6 393 zł brutto miesięcznie. Uzasadniając swój wniosek wskazali, iż ewentualne nadwyżki w budżecie domowym przeznaczają na remont budynku mieszkalnego, znajdującego się w bardzo złym stanie technicznym.
Rozpoznając wniosek B. G. i M. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych należy stwierdzić, iż nie zasługuje on na uwzględnienie.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego jak również biorące udział w toczącym się postępowaniu powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W niniejszej sprawie skarżący nie wykazali, że znajdują się w sytuacji materialnej, która kwalifikowałaby ich do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Zasadnicze znaczenie dla rozpoznania niniejszego wniosku ma fakt, iż o przyznaniu prawa pomocy decyduje stan majątkowy i dochody wnioskodawcy w chwili orzekania w tym przedmiocie.
Należy mieć na uwadze, iż skarżący mają stałe źródła dochodu w postaci świadczeń emerytalnych oraz wynagrodzenia z pracy zarobkowej w łącznej wysokości 5453, 88 zł brutto miesięcznie. Prowadzący z nimi wspólne gospodarstwo domowe J. B. również uzyskuje stałe dochody z emerytury w wysokości 940 zł. Poza tym skarżący mają zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Zasadniczą kwestią dla oceny zasadności niniejszego wniosku ma również fakt, iż wnioskodawcy dysponują wolnymi środkami finansowymi w wysokości 14 000 zł. Nie są zatem ludźmi ubogimi, pozbawionymi środków do życia, a niewątpliwie do takich przypadków powinno sprowadzać się udzielenie prawa pomocy.
Uwzględniając nawet stałe wydatki jakie skarżący ponoszą na bieżące utrzymanie, remont domu oraz spłatę zaciągniętego kredytu na zakup samochodu należy stwierdzić, iż wysokość uzyskiwanych przez nich dochodów, a przede wszystkim kwota posiadanych oszczędności, pozwala na przyjęcie, że dysponują oni wystarczającymi środkami finansowymi na pokrycie pełnych kosztów sądowych w niniejszej sprawie.
W świetle powyższego oraz w oparciu o powołane wyżej przepisy i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.