Uzasadnienie
Stowarzyszenie [...] w B. w likwidacji w dniu 13 lipca 2012 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) złożyło skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Skargę podpisał R. K. - likwidator Stowarzyszenia.
W skardze zawarto wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie z kosztów sądowych.
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) - dalej P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może zostać uwzględniona. Przy czym stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 2.).
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej. Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, wobec ustania bytu prawnego osoby prawnej.
Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie z urzędu i na podstawie analizy innych rozstrzygnięć dotyczących skarżącego wiadome jest, że Stowarzyszenie [...] w B. zostało rozwiązane postanowieniem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] stycznia 2012r., sygn. akt [...] i zarządzono jego likwidację. Orzeczenie to jest prawomocne wobec oddalenia wywiedzionej od niego apelacji przez Sąd Okręgowy w B. (postanowienie z dnia [...] kwietnia 2012r., sygn. akt [...]).
Rozwiązanie stowarzyszenia przez sąd oznacza zakończenie wszelkiej jego działalności. W okresie likwidacji stowarzyszenie już nie istnieje, choć jego wykreślenie z rejestru stowarzyszeń jeszcze nie nastąpiło (art. 37 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo o stowarzyszeniach, Dz. U. z 2001r., Nr 79, poz. 855 ze zm. oraz P. Sarnecki, Prawo o stowarzyszeniach. Komentarz, Kraków 2000, s. 77, postanowienie NSA z dnia 10 lipca 2012r., II OZ 263/12). W konsekwencji likwidator, który przeprowadza likwidację stowarzyszenia, nie działa w imieniu stowarzyszenia, ale w imieniu własnym, wypełniając pewną funkcję publiczną jako osoba zaufania publicznego, a jego działalność rozciąga się jedynie na sprawy majątkowe, a nie na statutową działalność rozwiązanego stowarzyszenia.
Mając na uwadze powyższe, należy zatem stwierdzić, że w dacie złożenia skargi oraz wniosku o przyznanie prawa pomocy Stowarzyszenie [...] w B. nie posiadało już zdolności sądowej wobec uprawomocnienia się postanowienia o jego rozwiązaniu z dniem 20 kwietnia 2012 r. Tym samym, Stowarzyszenie nie posiadało zdolności do występowania przed sądem administracyjnym jako strona.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdzić należy, że ze względu na oczywistą bezzasadność skargi na podstawie art. 247 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. Przy orzekaniu na podstawie powołanego przepisu Sąd nie badał sytuacji finansowej skarżącego i jego możliwości płatniczych.