Uzasadnienie
W. P. złożył w niniejszej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu.
Z podanych przez skarżącą w formularzu informacji wynika, że prowadzi on gospodarstwo domowe razem z żoną. Skarżący osiąga miesięczny dochód w wysokość 2.700 zł. netto z tytułu emerytury, zaś jego żona 3.600 zł. netto z tytułu umowy o pracę. Na niezbędne utrzymanie (pożywienie, leki, media, remont domu, sprzęt AGD, utrzymanie auta, odzież, obuwie, imprezy kulturalne, życie towarzyskie i rodzinne, rodzina przeznacza ok. 6.000 zł. miesięcznie.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wobec tego żądania, sytuacja majątkowa i rodzinna strony powinna odpowiadać przesłankom określonym w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. W świetle tego przepisu, strona jest obowiązana wykazać, że ze względu na brak majątku, nie posiada jakichkolwiek możliwości współuczestniczenia w kosztach postępowania sądowego (opłaty i wydatki sądowe, wynagrodzenie zawodowego pełnomocnika).
Zdaniem referendarza sądowego, nie ma podstaw prawnych do przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wnioskodawca i jego żona osiągają stałe dochody (6.300 zł.), mają zabezpieczone potrzeby mieszkaniowe (mieszkają w "bliźniaku" o powierzchni 90 m2). Tymczasem prawo pomocy w zakresie całkowitym znajduje uzasadnienie wyłącznie wobec osób bardzo ubogich, a więc takich które w chwili złożenia wniosku żyją poniżej progu interwencji socjalnej. Tak trudnych okoliczności życia nie można stwierdzić u wnoszącej o prawo pomocy. Trzeba zauważyć, że skarżący oświadczył że na niezbędne utrzymanie przeznacza ok. 6.000 zł. miesięcznie, niemniej jednak nie wszystkie wydatki ponoszone przez skarżącego i jego zonę na utrzymanie rodziny, wymienione we wniosku o przyznanie prawa pomocy, są wydatkami stałymi, panoszymy co miesiąc, a ponadto, nie wszystkie są wydatkami niezbędnymi dla ich koniecznego utrzymania (np. życie towarzyskie, noclegi, życie rodzinne, kultura).
Wskazać również należy, że koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie domowym, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami, a ubiegający się o przyznanie prawa pomocy powinien w pierwszej kolejności poczynić oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania.
Trzeba podkreślić, że obowiązek zagwarantowania skutecznego dostępu do sądu nie oznacza konieczności zagwarantowania stronom bezwarunkowego prawa do uzyskania bezpłatnej pomocy prawnej ani prawa do zwolnienia od kosztów sądowych. Wymóg ponoszenia kosztów postępowania nie stanowi ograniczenia prawa do sądu i jest usprawiedliwiony koniecznością zapewnienia właściwego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest formą jej finansowania z budżetu państwa i przez to powinno sprowadzać się jedynie do przypadków, w których strona nie posiada rzeczywiście środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym i wykaże to w sposób przekonywujący.
Z tych wszystkich względów, nie można przerzucać ciężarów finansowych wszczętego przez skarżącego postępowania sądowego na budżet państwa. Sytuacja majątkowa wnioskodawcy uniemożliwia stwierdzenie, że nie posiada jakichkolwiek środków na dalsze kontynuowanie postępowania sądowego oraz że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.