Uzasadnienie
M. B. wraz ze skargą na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z [...] lipca 2014 r. w przedmiocie przekazania do innego państwa i umorzenia postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, że w przypadku przekazania go do [...] przed wydaniem rozstrzygnięcia Sądu spowoduje, że postępowanie sądowe i orzeczenie wydane w jego sprawie będą bezprzedmiotowe. Skarżący nie będzie w stanie skorzystać z uprawnień jakie się będą z nim wiązały.
Rada do Spraw Uchodźców w odpowiedzi na skargę nie wypowiedziała się co do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże stosownie do treści § 3, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Instytucja wstrzymania wykonania ma jednak charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w przypadku zaistnienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 61 § 3 tej ustawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.
Wniosek należało uwzględnić z uwagi na fakt, iż zasadne jest pozostanie skarżącego w Polsce do czasu zakończenia niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego.
Zaskarżona decyzja Rady do Spraw Uchodźców z [...] lipca 2014 r. orzeka m.in. o przekazaniu skarżącego do [...] w trybie przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przeważa pogląd, że wyjazd cudzoziemca z Polski przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd, pozbawia go nie tylko możliwości osobistego uczestnictwa w postępowaniu sądowym, ale także sprawia, że w razie ewentualnego uwzględnienia skargi, udzielona cudzoziemcowi ochrona sądowa może okazać się iluzoryczna (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 grudnia 2005 r., sygn. akt II OZ 1330/05, niepubl.). Udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji z którą wiąże się opuszczenie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego jest związane ze standardami rzetelnej procedury i realizacją prawa do sądu.
Biorąc pod uwagę faktyczne i prawne następstwa, jakie wiązałyby się z wykonaniem zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że brak wstrzymania wykonania tej decyzji groziłby niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.