Uzasadnienie
H. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2010 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] orzekającej o wymeldowaniu H. W. wraz z dzieckiem z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W..
Skarżąca nie uiściła opłaty sądowej przy wniesieniu skargi. Sąd pismem z dnia 29 listopada 2010 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału IV z dnia 24 listopada 2010 r., wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Ww. wezwania zostało doręczone dorosłemu domownikowi (K. W.) w dniu 2 grudnia 2010 r.
Pismem z dnia 9 grudnia 2010 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.
W uzasadnieniu wniosku skarżący podniosła, iż korespondencję z Sądu odebrała jej teściowa K. W., która jest starszą, schorowaną osobą i miewa czasami zaniki pamięci. Teściowa znalazła korespondencję w dniu 9 grudnia 2010 r. podczas robienia porządków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Przepis art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej P.p.s.a.), przewiduje, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto strona winna równocześnie z wnioskiem dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Z brzmienia cytowanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniesienie wniosku w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełnienie czynności, dla której był ustanowiony termin oraz brak winy w uchybieniu terminu.
W przedmiotowej sprawie warunki formalne wniosku zostały spełnione. Skarżąca zachowała ustawowy 7 - dniowy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi (licząc od dnia 9 grudnia 2010 r., tj. od dnia otrzymania korespondencji od teściowej) oraz uiściła wpis sądowy.
Oceny wymaga zatem przesłanka braku winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się natomiast z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Dokonując takiej oceny należy przyjąć obiektywny miernik staranności, zgodnie z którym o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy strona, obiektywnie nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż skarżąca została prawidłowo wezwana do uiszczenia wpisu od skargi, co wynika z dowodu doręczenia zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi znajdującego się w aktach przedmiotowej sprawy (k. 12 akt sąd.). Ww. wezwanie zostało doręczone dorosłemu domownikowi, tj. teściowej skarżącej. W ocenie Sądu wskazanie przez skarżącą, iż teściowa jest osobą chorą i ma zaniki pomięci, nie stanowi okoliczności uzasadniającej przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Skarżąca nie udowodniła bowiem, że teściowa jest osobą chorą. Na powyższą okoliczność nie przedstawiła żadnych dowodów, które potwierdzałyby zły stan zdrowia teściowej.
Należy podkreślić, że kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. W przedmiotowej sprawie nie można zatem uznać, iż skarżąca zachowała należytą staranność przy prowadzeniu własnej sprawy.
Mając powyższe na uwadze nie można uznać, że w sprawie zostały spełnione przesłanki przywrócenia terminu określone w art. 86 § 1 P.p.s.a.