Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło T. w W. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 1980/13, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że skargę do Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie podpisał przedstawiciel T. – W. N. On też złożył następnie wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu, a także udzielił pełnomocnictwa adwokat K. W. do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej oraz do reprezentowania Stowarzyszenia przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. O ile jednak w piśmie z dnia 11 marca 2015 r. wszyscy członkowie Stowarzyszenia potwierdzili dotychczasowe czynności wykonane jednoosobowo przez W. N., polegające na podpisaniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu i podpisaniu pełnomocnictwa do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej dla adwokat K. W., o tyle nie uczynili tego w stosunku do czynności W. N. polegającej na sporządzeniu, podpisaniu i wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
NSA wskazał również, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał skargę z pominięciem oceny legitymacji procesowej strony skarżącej i prawidłowości umocowania jej przedstawiciela, co stanowi przesłankę nieważności postępowania sądowoadministracyjnego wymienioną w art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a.
Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 28 lipca 2015 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez:
- • wskazania z imienia i nazwiska wszystkich członków Stowarzyszenia wraz z ich aktualnymi adresami zamieszkania,
- • nadesłania stosownego dokumentu potwierdzającego, że wskazane osoby są członkami Stowarzyszenia (np. uchwała, statut, lista),
- • złożenie pełnomocnictwa dla W. N. udzielonego przez wszystkich członków Stowarzyszenia do występowania w imieniu Stowarzyszenia do sądu administracyjnego z wszelkimi pismami procesowymi i reprezentowania Stowarzyszenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym w niniejszej sprawie, ewentualnie podpisanie skargi przez wszystkich członków Stowarzyszenia lub nadesłania egzemplarza skargi podpisanej przez wszystkich członków Stowarzyszenia.
Zakreślono stronie skarżącej siedmiodniowy termin do wykonania wezwania i pouczono o rygorze odrzucenia skargi.
Wezwanie doręczono stronie skarżącej w dniu 21 sierpnia 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k.319) i pozostało bez odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 57 § 1 w związku z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej jako "p.p.s.a.", skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, w szczególności zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Ponadto w myśl art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 p.p.s.a. (tj. osoby prawne i jednostki organizacyjne mające zdolność sądową), mają obowiązek wykazania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. W przypadku gdy skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o uzupełnienie lub poprawienie skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 49 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca jest stowarzyszeniem zwykłym, które zgodnie z treścią art. 40 ust. 1 ustawy z 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2001 r. N 79 poz. 855 ze zm.) nie posiada osobowości prawnej, a tym samym nie posiada organów. Ponadto z normy art. 40 ust. 2 ww. ustawy nie wynika, żeby przedstawiciel reprezentujący stowarzyszenie zwykłe mógł zaciągać zobowiązania w imieniu członków stowarzyszenia. W najnowszym orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjmuje się, że legitymację procesową posiadają wszyscy członkowie tego stowarzyszenia, jako podmioty praw i obowiązków. Oznacza to, że członkowie stowarzyszenia podejmują czynności wspólnie lub przez pełnomocnika na zasadach i w sposób określony w przepisach Kodeksu cywilnego o pełnomocnictwie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 21 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 497/13, z 30 września 2014 r. sygn. akt II OSK 729/13, z 10 lipca 2014 r. sygn. akt II OSK 311/14, z 8 lipca 2014 r. sygn. akt II OSK 242/13, z 8 lipca 2014 r. sygn. akt II OSK 236/13, z 5 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 714/14, z 8 lipca 2014 r. sygn. akt II OSK 236/12 czy postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 10 lipca 2014 r. sygn. akt II OSK 310/14, z 8 kwietnia 2014 r. sygn. akt II OSK 2687/12, wskazane orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Tym samym konieczne jest zweryfikowanie przez sąd w oparciu o przedłożone dokumenty, że osoby podpisane pod skargą były założycielami czy też są członkami stowarzyszenia uprawnionymi do złożenia skargi albo, że wszyscy członkowie stowarzyszenia podpisali dokument udzielający pełnomocnictwa procesowego.
Skargę T. w W. podpisał W. N. Jest on przedstawicielem Stowarzyszenia, co potwierdza złożone zaświadczenie organu nadzorującego Stowarzyszenie oraz regulamin Stowarzyszenia. Z treści ww. dokumentów nie wynika jednak upoważnienie W. N. do podpisania skargi i reprezentowania Stowarzyszenia w inicjowanym postępowaniu sądowym.
Strona skarżąca na wezwanie Sądu nie złożyła żadnego dokumentu, który wskazywałby że skarga pochodzi od T. w W., tj. nie złożono ani dokumentu pełnomocnictwa potwierdzającego jego udzielenie W. N., ani skargi podpisanej przez wszystkich członków Stowarzyszenia.
W świetle powyższego Sąd uznał, że strona skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi i niemożliwe jest nadanie skardze dalszego biegu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzucił skargę.