Uzasadnienie
Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1, art. 22 ust 2, art. 52 i art. 89p ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 - dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania R.T. – przedstawiciela ustawowego małoletniej H.T. (ur. [...].2008 r. obywatelki R.), utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] o pozbawieniu cudzoziemki ochrony uzupełniającej na terytorium RP.
Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.
Małoletnia H.T., obywatelka R. narodowości czeczeńskiej, decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] otrzymała ochronę uzupełniającą.
W związku z powzięciem informacji o wyjeździe małoletniej i jej rodziców R.T. i A.T. do kraju pochodzenia, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wszczął w dniu [...] lutego 2013 r. postępowanie w sprawie pozbawienia małoletniej ochrony uzupełniającej.
Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców pozbawił małoletnią H.T. ochrony uzupełniającej oraz wyznaczył termin utraty ochrony uzupełniającej na dzień przypadający po upływie miesiąca od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.
W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] maja 2013 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją nr [...] pozbawił rodziców i siostrę małoletniej ochrony uzupełniającej, wobec stwierdzenia, że okoliczności, z powodu których ochrona została im udzielona przestały istnieć. R.T. i A.T. po uzyskaniu ochrony w RP jeździli bowiem (w 2011 r. i w 2012 r.) z małoletnimi dziećmi do kraju pochodzenia i nie mieli tam żadnych problemów ze strony miejscowych władz lub innych podmiotów. W związku z powyższym organ przyjął, że przestały również istnieć okoliczności uzasadniające udzielenie ochrony małoletniej.
Od decyzji tej złożył odwołanie R.T. - przedstawiciel ustawowy małoletniej, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i udzielenie małoletniej córce ochrony międzynarodowej. Decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. W dniu 21 czerwca 2013 r. nadesłał uzupełnienie odwołania, wskazując na konieczność rozpatrzenia sprawy małoletniej córki z uwzględnieniem argumentów i okoliczności dotyczących jej rodziców. Decyzji zarzucił naruszenie przepisów art. 15, art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1, art. 22 ust 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 3, art. 5 i art. 8 Konwencji sporządzonej w Rzymie w 1950 r., a także art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.
W tych okolicznościach zapadła opisana na wstępie decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2013 r.
W jej uzasadnieniu organ stwierdził, że sprawę wniosku małoletniej należy rozpatrywać w ścisłym związku z rozstrzygnięciem w sprawie jej rodziców. Ojciec małoletniej R.T. i matka A.T. otrzymali w Polsce ochronę uzupełniającą na podstawie decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, jednak w 2011 r. i 2012 r. wyjechali dwukrotnie z Polski wraz z dziećmi do kraju pochodzenia, w którym podczas pobytu nie doświadczyli żadnych problemów ze strony władz miejscowych.
W związku z powyższym w dniu [...] maja 2013 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców po przeprowadzeniu stosownego postępowania uznał, że przestały istnieć okoliczności uzasadniające udzielenie im ochrony uzupełniającej i decyzją nr [...] pozbawił ich ochrony uzupełniającej. Od decyzji tej R.T. odwołał się do Rady do Spraw Uchodźców, która po rozpatrzeniu sprawy decyzją nr [...] utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję oraz wyznaczyła termin utraty ochrony uzupełniającej na dzień przypadający po upływie 30 dni od dnia doręczenia decyzji.
Małoletnia H.T., przy zachowaniu zasady jedności rodziny, została również pozbawiona ochrony uzupełniającej, jak jej rodzice. Organ uznał za chybione zarzuty podniesione w odwołaniu.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł R.T. - przedstawiciel ustawowy małoletniej H.T.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego: art. 15 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie, skutkujące uznaniem, iż ustały przyczyny zastosowania tego przepisu; art. 19 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy poprzez uznanie, iż po powrocie do kraju pochodzenia nie zaistnieje uzasadniona obawa przez prześladowaniem; art. 20 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy poprzez stwierdzenie, że nie istnieje ryzyko doznania przez przedstawiciela ustawowego skarżącej poważnej krzywdy w kraju pochodzenia, pomimo iż wcześniej był objęty ochroną; art. 22 ust. 2 ww. ustawy poprzez uznanie, iż zmiana okoliczności ma charakter na tyle znaczący i długotrwały, że dalsza obawa cudzoziemca przed doznaniem poważnej krzywdy nie jest uzasadniona; art. 52 ww. ustawy poprzez uznanie, iż wyznaczony termin ustania obowiązywania ochrony jest terminem wystarczającym; art. 3 i 5 oraz 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. poprzez stwierdzenie, iż po powrocie do C. nie dojdzie do naruszeń praw do wolności i bezpieczeństwa osobistego przedstawiciela ustawowego skarżącej oraz naruszenia przepisów o poszanowaniu życia osobistego.
Ponadto R.T. zarzucił istotne naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 7 i 8 k.p.a. poprzez zignorowanie zasady prawdy obiektywnej oraz istotnych dla postępowania okoliczności, art. 10 k.p.a. poprzez brak możliwości wypowiedzenia się co do całości zebranego materiału w sprawie, art. 77 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie całokształtu materiału w sprawie, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów, na których się oparł.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty przedstawiciel ustawowy skarżącej wniósł o nieodbieranie ochrony uzupełniającej jego małoletniej córce. W uzasadnieniu skargi podkreślił, że sprawa małoletniej córki winna być rozpatrzona ponownie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności i dowodów zgromadzonych w jego sprawie.
W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców podtrzymała stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniosła o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do oceny, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania.
Kontroli Sądu podlegała decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2013 r., utrzymująca w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2013 r., pozbawiającą małoletnią skarżącą ochrony uzupełniającej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wyznaczającą termin utraty ochrony uzupełniającej.
Materialnoprawną podstawę kwestionowanej decyzji stanowi art. 22 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680). Zgodnie ze wskazaną regulacją, cudzoziemca pozbawia się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy okoliczności, z powodu których była udzielona, przestały istnieć lub zmieniły się w taki sposób, że ochrona nie jest już wymagana, przy czym pozbawienie ochrony uzupełniającej może nastąpić wyłącznie wtedy, gdy zmiana okoliczności ma charakter na tyle znaczący i długotrwały, że dalsza obawa cudzoziemca przed doznaniem poważnej krzywdy nie jest uzasadniona.
Zgodnie z art. 52 ust. 1 i 2 ustawy, w decyzji o pozbawieniu statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej określa się termin, z którym następuje utrata tego statusu lub ochrony, uwzględniając konieczność załatwienia przez cudzoziemca niezbędnych spraw osobistych, rodzinnych i majątkowych, związanych z opuszczeniem terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Przede wszystkim stwierdzić trzeba, że sprawę małoletniej skarżącej należało rozpatrzyć przy zachowaniu zasady jedności rodziny, z uwzględnieniem rozstrzygnięć wydanych w sprawie jej rodziców. Rodzice skarżącej – R.T. i A.T. uzyskali ochronę międzynarodową na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w 2008 r. ze względu na niestabilną wówczas sytuację w kraju ich pochodzenia. Obecna sytuacja w C. różni się od tej, którą organ rozważał przy rozpatrywaniu ich wniosku o nadanie statusu uchodźcy. Jest ona stabilna, a naruszenia praw człowieka mają charakter incydentalny.
Powyższe potwierdzają wielokrotne kontakty R.T. i A.T. z władzami R. po otrzymaniu przez nich ochrony na terytorium RP, w tym wpis dzieci do paszportu w Ambasadzie R. w Polsce, podróże do C., korzystanie tam z opieki medycznej. Kontakt z władzami kraju pochodzenia nie wiązał się z jakimkolwiek problemem dla rodziców skarżącej. Nie byli oni zatrzymani ani aresztowani, nie prowadzono wobec nich żadnych postępowań, nie spotkali się z jakimikolwiek naruszeniami praw człowieka czy działaniami represyjnymi. Świadczy to o tym, iż zmiana okoliczności wobec R.T. i A.T. na charakter znaczący i długotrwały, a dalsza obawa cudzoziemców przed doznaniem poważnej krzywdy nie jest uzasadniona.
Z tych przyczyn za chybione należy uznać zarzuty podniesione w skardze dotyczące naruszenia przez orzekające w sprawie organy administracji przepisów art. 15, art. 19 ust 1 pkt 1, art. 20 ust 1 pkt 1, art. 22 ust. 2, art. 52 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, art. 3, art. 5 i art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., a także art. 7, art. 8, art. 10, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.
W przedstawionych okolicznościach sprawy, pozbawienie skarżącej ochrony uzupełniającej na terytorium RP oraz wyznaczenie terminu utraty tej ochrony było w pełni uzasadnione.
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd oddalił skargę.
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata działającego z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 cytowanej ustawy.