Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 29 stycznia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 2150/17, utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z 21 listopada 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2150/17, odmawiające przyznania prawa pomocy.
Na powyższe postanowienie w piśmie z 16 lutego 2018 r. wniósł zażalenie S. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Niniejsze zażalenie jako niedopuszczalne należało odrzucić.
Wyjaśnienie motywów niniejszego rozstrzygnięcia należy rozpocząć od wskazania, że rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy wojewódzki sąd administracyjny orzeka jako sąd II. instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (por. art. 260 § 1 i § 2 p.p.s.a.), a zatem droga sądowa zostaje wyczerpana.
Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz na postanowienia, których przedmiotem są kwestie określone w jego pkt 1 – 10. Postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu nie zostały ujęte w ww. katalogu.
W obowiązującym stanie prawnym, na postanowienie wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego, zatem zażalenie nie przysługuje. Wniesienie takiego zażalenia jest niedopuszczalne, co w konsekwencji skutkuje jego odrzuceniem.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), orzekła jak w sentencji postanowienia.