Uzasadnienie
Przedmiotem skargi M.S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego.
Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., po rozpoznaniu wniosku H.D. o wymeldowanie M.S. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] orzekł o wymeldowaniu skarżącego z dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy tę decyzję.
M.S. w dniu 3 października 2014 r. zwrócił się do Prezydenta Miasta [...] z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] września 2014 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), dalej jako k.p.a. W uzasadnieniu wniosku stwierdził, że wyrok Sądu Rejonowego [...] [...] Wydział Cywilny w [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. w którym Sąd nakazał skarżącemu wydanie H.L. części działki (o powierzchni 4402) położonej przy ul. [...] wraz ze znajdującym się na nim budynkiem mieszkalnym oraz częścią budynku gospodarczego nie dotyczył lokalu, w którym był zameldowany i oświadczył, że tę okoliczność podnosił wielokrotnie w toku postępowania administracyjnego w sprawie jego wymeldowania (w piśmie z dnia 26 sierpnia 2014 r. oraz w odwołaniu z dnia 5 sierpnia 2014 r.).
Prezydent Miasta [...] postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. nr [...] wznowił postępowanie w tej sprawie i następnie decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] sierpnia 2014 r. o wymeldowaniu skarżącego z dotychczasowego miejsca pobytu stałego.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie przed tym organem. W uzasadnieniu Wojewoda podał, że Prezydent Miasta [...] nie był właściwy do rozpoznania wniosku skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. Zgodnie z art. 150 § 1 k.p.a. organem administracji publicznej właściwym w sprawie wznowienia postępowania jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji.
W tych okolicznościach faktycznych i prawnych Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. wydanym na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] września 2014 r. Organ stwierdził, że wniosek o wznowienie postępowania z dnia 3 października 2014 r. został złożony po upływie miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Zdaniem organu skoro M.S. istnienie wyroku podnosił już w piśmie z 18 czerwca 2014 r., to termin do złożenia wniosku o wznowienia postępowania upłynął 18 lipca 2014 r.
Po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez skarżącego, Minister Spraw Wewnętrznych postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
M.S. w skardze na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] kwietnia 2015 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucił organowi nieprawidłowe przyjęcie, że nie zachował terminu do złożenia wniosku o wznowienia postępowania. Zdaniem skarżącego nie ma podstaw prawnych do "obciążania go" przekroczeniem terminu o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. ponieważ początkowo w sprawie wznowienia orzekał organ niewłaściwy (Prezydent Miasta [...]). W ocenie skarżącego w rozpoznawanej sprawie termin, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. rozpoczął bieg 5 stycznia 2015 r. tj. od dnia wydania przez Wojewodę decyzji o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2014 r. o odmowie uchylenia decyzji.
Minister Spraw Wewnętrznych w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W rozpoznawanej sprawie skarżący zarzucił organom administracji nieprawidłowe przyjęcie, że nie było podstaw do wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. o jego wymeldowaniu z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Sąd nie podziela tego stanowiska i uznaje, że zaskarżone postanowienie, choć nieprawidłowo uzasadnione, nie narusza prawa.
Trzeba przypomnieć, że w zaskarżonym postanowieniu organ przyjął, że skarżący nie dochował miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Zdaniem Ministra skoro M.S. we wniosku o wznowienie postępowania z 3 października 2014 r. wskazał okoliczności (dowody) które powoływał już 18 czerwca 2014 r. (po wszczęciu postępowania w sprawie jego wymeldowania), to należy przyjąć, że termin o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. upłynął 18 lipca 2014 r.
Na wstępie należy wyjaśnić, że postępowanie wznowieniowe jest dwuetapowe. Aby mogło dojść do zbadania, czy w sprawie zachodzi podnoszona we wniosku o wznowienie postępowania przesłanka, właściwy organ musi przeprowadzić postępowanie wstępne, którego celem jest zbadanie dopuszczalności wszczęcia postępowania. Na tym wstępnym etapie w sprawie wznowienia postępowania organ administracyjny bada tylko i wyłącznie czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na ustawowej przesłance wznowienia oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. Wyłącznie w przypadku ustalenia, że podanie o wznowienie postępowania nie określa przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 k.p.a., bądź nie został zachowany termin do jego złożenia, określony w art. 148 k.p.a., organ administracyjny wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). W pozostałych przypadkach organ jest zobowiązany wznowić postępowanie i merytorycznie zbadać wniosek (art. 150 i art. 151 k.p.a.).
W rozpoznawanej sprawie organ nieprawidłowo obliczył bieg terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Mianowicie przyjął, że termin o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. rozpoczął bieg od dnia, w którym skarżący po raz pierwszy powołał się na wyrok nakazowy z [...] czerwca 2012 r. Organ nie wyciągnął jednak wniosku z tego, że ten dowód (wyrok nakazujący skarżącemu wydanie spornej nieruchomości) były znany organowi administracyjnemu w dniu wydania decyzji. Skarżący powoływał się na ten wyrok zarówno w toku postępowania przed Prezydentem Miasta [...] (podczas przesłuchania 18 czerwca 2014 r., w pismach z 29 lipca 2014 r. i 5 sierpnia 2008 r.) jak i w odwołaniu od decyzji organu I instancji.
W związku z tym nie można przyjąć, że ten dowód nie był znany organowi, który wydał decyzję o wymeldowaniu skarżącego. Wynika z tego, że we wniosku o wznowienie postępowania z dnia 3 października 2014 r. M.S. nie podał ustawowej i zarazem właściwej przesłanki wznowienia postępowania i ta ocena dopuszczalności wznowienia mogła być dokonana przez organ w "pierwszej" fazie postępowania o wznowienie. Czym innym jest bowiem stwierdzenie, że określone we wniosku o wznowienie okoliczności mogą stanowić przesłankę wznowienia (przesłanka formalna), czym innym natomiast ustalenie, czy przesłanka wskazana we wniosku rzeczywiście uzasadnia rozpatrzenie sprawy w trybie wznowienie postępowania (przesłanka merytoryczna).
Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że strona wnosząca o wznowienie postępowania podała okoliczności, które w świetle art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie mogły stanowić przesłanki wznowienia postępowania określonej w tym przepisie. Nie budzi bowiem wątpliwości fakt, że okoliczności faktyczne, na które powoływał się skarżący znane były organowi w dniu wydania kwestionowanej decyzji.
Z przedstawionych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżane postanowienie mimo błędnego uzasadnienia nie narusza prawa. W związku z tym na podstawie art. 151 i art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji.