Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 3 marca 2008 r. Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zwany dalej "Referendarzem", pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienie od opłat sądowych oraz ustanowienia adwokata a urzędu.
Pismem datowanym na 11 marca 2008 r. skarżąca wniosła sprzeciw od tego zarządzenia, wnosząc o uchylenie go w całości. Skarżąca wyjaśniła, iż skoro cofnęła w całości wniosek o przyznanie prawa pomocy, to oczekuje wypowiedzenia się przez Sąd w przedmiocie jej skargi wniesionej pismem datowanym na dzień 9 października 2007 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art.260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Wynika stąd, iż w związku z wniesionym przez skarżącą sprzeciwem zarządzenie referendarza z dnia 3 marca 2008 r. straciło moc, a obowiązkiem Sądu jest w tej sytuacji ocena, czy istotnie zaszły przesłanki do pozostawienia wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Przesłanki te zaszły, co trafnie wykazał Referendarz. Skarżąca nie uzupełniła bowiem w zakreślonym terminie braków wniosku, tj. nie przedłożyła dokumentów wymienionych w piśmie Referendarza z dnia 19 lutego 2008 r. w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, tj. do dnia 4 marca 2008 r. Jednocześnie pismem datowanym na dzień 26 stycznia 2008 r. (data nadania drogą pocztową 28 lutego 2008 r.) strona wycofała wniosek o przyznanie prawa pomocy. Tym samym zaszły przesłanki do pozostawienia wniosku skarżącej bez rozpoznania stosownie do art.257 p.p.s.a.
Wskazać należy, iż wprawdzie w piśmie obejmującym sprzeciw zawarto wyraźne żądanie uchylenia zarządzenia Referendarza z dnia 3 marca 2008 r., niemniej z dalszej jego treści wynika wyraźnie, iż strona podtrzymuje swoje stanowisko odnośnie cofnięcia żądania przyznania prawa pomocy, żąda zakończenia procedowania przez Sąd w tym przedmiocie, oczekuje natomiast merytorycznego rozpatrzenia jej skargi w przedmiocie stwierdzenia istnienia, czy też nieistnienia drogi na działce nr [...]. Powyższe okoliczności dodatkowo potwierdzają zasadność pozostawienia wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Odnośnie merytorycznego rozpatrzenia skargi należy wskazać, iż skarga ta została odrzucona ze względów formalnych jako niedopuszczalna postanowieniem Sądu z dnia 22 listopada 2007 r. (w uzasadnieniu postanowienia wskazano dokładnie motywy rozstrzygnięcia oraz pouczono skarżącą, iż w sprawie ją interesującej winna w pierwszej kolejności zwrócić się do właściwego organu administracji).
Postanowienie z dnia 22 listopada 2007 r. jest nieprawomocne, albowiem skarżąca wniosła od niego skargę kasacyjną, odrzuconą nieprawomocnym postanowieniem Sądu z dnia 9 stycznia 2008 r. Z racji tego, iż skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie z dnia 9 stycznia 2008 r. (wraz z rozpatrywanym obecnie wnioskiem o przyznanie prawa pomocy) należy wskazać, iż obowiązkiem Sądu jest rozpatrzenie tego zażalenia, co nastąpi po uprawomocnieniu się niniejszego postanowienia w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy.
Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.257 oraz art.260 p.p.s.a.