Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 2230/13 oddalił skargę B. B. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...].
W piśmie z 10 maja 2014 r. pełnomocnik skarżącego adw. M. K. złożył skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji. W skardze kasacyjnej zawarł wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm przepisanych.
Ustanowionemu w ramach instytucji prawa pomocy adwokatowi przysługują koszty za zastępstwo prawne udzielone na zasadzie prawa pomocy, przyznawane według zasad określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461). To rozporządzenie ma zastosowanie w niniejszej sprawie na podstawie § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801).
W świetle § 20 rozporządzenia z 28 września 2002 r. wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
W rozpoznawanej sprawie trzeba przede wszystkich podkreślić, w orzecznictwie sądowym przyjmuje się że oświadczenie o tym, iż koszy z tytułu udzielenia pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości lub w części jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów i jego brak nie podlega uzupełnieniu na podstawie art. 49 p.p.s.a. (np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GZ 273/09; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Brak takiego oświadczenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia (por. np. postanowienie NSA z 18 czerwca 2008 r. I OZ 390/08 i z dnia 28 sierpnia 2008 r. I OZ 6615/08 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z 9 września 2011 r. III SPP 27/11 i z 22 października 2015 r. II UZ 28/15).
Z powyższych względów, odmówiono pełnomocnikowi z urzędu przyznania żądanych kosztów.
Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.